ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα από τα θετικά στοιχεία που έχει η οδική μετάβαση  από χώρα σε χώρα, είναι ότι σε διάστημα μερικών λεπτών έχει κανείς τη δυνατότητα να γευτεί διαφορετικούς πολιτισμούς. Έτσι έγινε και στο φετινό μου ταξίδι στην Κεντρική Αμερική. 

Εισαγωγικά να αναφέρω ότι το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στους μεθοριακούς σταθμούς τριών εκ των κρατών αυτών. Του Παναμά, της Κόστα Ρίκα και της Νικαράγουα. Τρεις διαφορετικές χώρες πολιτισμικά, πολίτικα , οικονομικά, εθνολογικά, γαστρονομικά με κοινό παρονομαστή την ισπανική γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα κράτη της ευρύτερης περιοχής  δεν χρειάζεται πλέον visa για τους Έλληνες πολίτες. Ένα από τα καλά της ευρωπαϊκής ένωσης.

Πρώτος σταθμός στην ήπειρο αυτή ήταν από αέρος στο αεροδρόμιο του Παναμά, εκεί με μια ελαφρώς γραφειοκρατική διαδικασία οι παχουλούλες υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης μου έδωσαν να συμπληρώσω ένα έντυπο εισόδου με τα προσωπικά μου στοιχεία, λόγο επίσκεψης , τόπο διαμονής, ημέρες επίσκεψης και πότε με το καλό μαζεύεις τα μπογαλάκια σου από τη χώρα. Ένα αυτοφακέλωμα που συμπλήρωσα υπομονετικά πολλές φορές σε διάστημα δυο εβδομάδων. Το πως πέρασα έχω γράψει παλαιότερα και θα συνεχίσω να γράφω όσο ακόμα η μνήμη δε ξεθωριάζει. Έχασα και τις σημειώσεις μου βλέπετε!

Σειρά έχουν οι μεθοριακοί σταθμοί…

ΠΑΝΑΜΑΣ- ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Στην ανατολική πλευρά της χώρας στα παράλια της Καραϊβικής η μετάβαση γίνεται από το σταθμό Changuinola -Sixaola. Από την τελευταία πόλη του Παναμά (που δεν έχει να επιδείξει τίποτα) ξεκίνα το εικοσάλεπτο ταξίδι μέχρι τα σύνορα για τη πρώτη πόλη της Κόστα Ρίκα (που επίσης δεν έχει να επιδείξει τίποτα). Η διαδρομή είναι αρκετά όμορφη , ο δρόμος είναι σε αρκετά καλή κατάσταση και κινείται ανάμεσα σε τεράστιες εκτάσεις μπανανοφυτειών που όσο πλησιάζεις την Κόστα Ρίκα γίνονται μεγαλύτερες και εντονότερες.

Οι φίλοι μας οι Παναμέζοι επειδή αρέσκονται μάλλον στις υπογραφές και στα έντυπα, σε βάζουν να περιμένεις σε μια ουρά (εγώ έτυχα σύντομη, περίπου 10 λεπτά) να ξαναπαραλάβεις το παραπάνω έντυπο αυτή τη φορά για να εξέλθεις από τη χώρα. Προσοχή, οφείλεις να είσαι στη σειρά αυτών που εξέρχονται και όχι των νεοεισελθέντων(δεν είναι δύσκολο, καθαρό μυαλό θέλει). 

Αφού το συμπληρώσεις σχολαστικά, περιμένεις μια μίνι ουρίτσα για να το παραδώσεις σε ένα ακόμα παχουλούλη ευγενέστατο αξιωματικό με τη  περιποιημένη μαύρη μουστάκα του. Αφού σφραγίσει τo διαβατήριο σου είσαι  πλέον είσαι ελεύθερος να αποχωριστείς τον Παναμά. Αν είσαι υψοφοβικός έχεις ένα τελευταίο εμπόδιο να ξεπεράσεις ....Την γέφυρα του Rio Sixaola .

 Εκεί και υψοφοβικός να μην είσαι έχεις το νου σου διότι βαδίζεις σε μια τρεμοπαίζουσα απαρχαιωμένη γέφυρα με σανίδια και πρόκες που έχουν φαγωθεί από την υγρασία. Τα κενά που υπάρχουν είναι σε κάποια σημεία τόσο μεγάλα, που είναι ικανά να σε κάνουν να ζήσεις την εμπειρία ελεύθερης πτώσης σε ποταμό γεμάτο κροκοδείλους. Υποθέτω πως ανήκει σε ουδέτερη ζώνη και καμιά από τις δυο χώρες δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη συντήρηση της. Αυτό δε φαίνεται να πτοεί τους ντόπιους που τη διασχίζουν καθημερινά με όλα τους τα υπάρχοντα ανά χείρας και υπό μάλλης.

Welcome to Costa Rica λοιπόν. Στα πρώτα βήματα καμιά διαφορά . Πως να έχει άλλωστε ,μόνο ένα ποτάμι χωρίζει τις δυο χώρες. Ξανά μια σύντομη ουρά, ξανά το περιβόητο έντυπο, ξανά ανταλλαγές στιλό με ντόπιους και ταξιδιώτες. Ισπανικά δυστυχώς δεν ξέρω (φυσικά θα το ήθελα πολύ και είναι άκρως απαραίτητα στη Λατινική Αμερική). Εκεί ο νεαρός καλοντυμένος τελωνιακός μου είπε κάτι στη γλώσσα του, εφόσον είχε ελέγξει τα έγγραφα μου. Αγέλαστος και απορημένος  τον κοίταξα μερικά δεύτερα σαν χάνος,  μου λέει «SMILE» σε άπταιστα αγγλικά και έπειτα δίνοντας μου χαμογελαστός το διαβατήριο, λέει PURA VIDA ( αγνή ζωή). Όπως έχω χιλιοαναφέρει είναι το μότο των Κοσταρικάνων και συνάμα ευχή τους. 

Έπειτα ακολουθεί η είσοδος στη μεθοριακή πόλη Sixaola  και αναμονή για το λεωφορείο που οδηγεί στο Puerto Viejo. Μια όμορφη διαδρομή μέσω καλλιεργειών μπανάνας. Σε εκείνα τα μέρη της χώρας παγκόσμιοι κολοσσοί στο χώρο του συγκεκριμένου φρούτου έχουν τις εκτάσεις και τις αποθήκες τους κάνοντας τη χώρα μια από τις πρώτες χώρες σε εξαγωγές μπανάνας. Η Κόστα Ρίκα δε σε κερδίζει με την πρώτη εντύπωση, πρέπει να τη ζήσεις πρωτίστως.

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ-ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Επόμενος μεθοριακός σταθμός στα βόρεια της Κόστα Ρίκα ο Penas Blancas. Είναι η βορειότερη πόλη της χώρας και από τα πιο νότια σημεία της Νικαράγουα. Αυτό το πέρασμα έχει το ίδιο όνομα και στις δυο γείτονες χώρες. Συμπληρώνεις ξανά το ξακουστό έντυπο ώστε να εξέλθεις από τη χώρα και έπειτα  περνάς από την πλευρά της Νικαράγουα .

Εκεί ο επισκέπτης πρέπει να είναι προετοιμασμένος μιας και κάνει μετάβαση από την πιο εύπορη χώρα της Κεντρικής Αμερικής σε μια από τις φτωχότερες. Αυτή η διαφορά φαίνεται από τα πρώτα βήματα. Ανάμεσα στις ουρές των ταξιδιωτών αρκετοί επαίτες εκλιπαρούν για μια βοήθεια και τα βλέμματα των ντόπιων γίνονται ελαφρώς πιο αδιάκριτα. Το γνωστό έντυπο που το υπογράφεις κάθε τρεις και λίγο εδώ στο προσφέρουν νεαροί έναντι αμοιβής, έχοντας φροντίσει να το εξαφανίσουν από τα γκισέ (οπού οφείλουν να το διανέμουν δωρεάν) κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των τελωνειακών.  Από μένα φράγκο δεν πήρε ο λαμογοπιτσιρικάς, λίγο σφύριξα αδιάφορα, λίγο παρίστανα πως δεν καταλάβαινα, έφυγε παραπονούμενος. Ο δόλιος δεν ήξερε ότι στη χώρα τούτου του λευκού οι κουτοπονηριές είναι ευρέως διαδεδομένες κάνοντας μας να έχουμε ανοσία.

 Σειρά έχει μια πληρωμή της τάξεως των 2$ ανά άτομο. Κυριολεκτικά ήταν για πάρουν 2$ από κάθε ξένο. Αυτό δεν γινόταν να το αρνηθώ γιατί θα έχανα τη σειρά μου. Ήταν λέει μια ενίσχυση για ένα πάρκο στην πόλη της Μανάγκουα. Επόμενο βήμα να έρθεις face to face με τον υπάλληλο. Με τα 20$ ανά χείρας για την είσοδο στη χώρα έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν σοβαρό και ψυχρό επαγγελματία. Οι υπάλληλοι του σταθμού προτιμούν τα δολάρια από το τοπικό τους νόμισμα, αν και έχεις την ευκαιρία να κάνεις συνάλλαγμα στους δεκάδες πλανοδίους ‘τραπεζίτες’ .

 Ήμουν μάρτυρας και μιας μικρής έντασης μεταξύ ενός τελωνειακού και ενός Αφρό-Αμερικανου ταξιδιώτη που αρνιόταν να βγάλει το σκούφο που κάλυπτε τη ράστα κόμη του. Μετά από φωνές , εντάσεις , υποκριτικές κινήσεις γεμάτες πάθος που θα ζήλευε και ο Κάρολος Κουν ο ταξιδιώτης έχασε το δίκιο του. Αρχικά τον απέλασαν, μετέπειτα έχω την εντύπωση πως τον είδα στα εδάφη της Νικαράγουα εμφανώς πιο ήρεμο. Με τη επιστροφή μου στη Κόστα Ρίκα μετά τη σύντομη παραμονή μου στη Νικαράγουα, το έντυπο με περίμενε υπομονετικά συμπληρώνοντας το με κλειστά μάτια.

Όταν έφτασε η στιγμή της αποχώρησης από αυτή τη γωνιά του πλανήτη έγινε από το διεθνές αεροδρόμιο τους Σαν Χοσέ στην περιοχή της Alajuela. Για να πετάξεις από τη χώρα πληρώνεις στο αεροδρόμιο περίπου 20 ευρώ για αεροπορικούς φόρους. Εφόσον έχεις συμπληρώσει το υπέροχο έντυπο που σε διάστημα δυο εβδομάδων το βλέπεις μέχρι και στον ύπνο σου.

 Το συμπέρασμα είναι ότι οι τρεις αυτές χώρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους και παράλληλα είναι τόσο διαφορετικές.

ΜΕ CHICKEN BUS ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Τα chicken bus είναι το βασικό μέσο μεταφοράς σε πολλές χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Είναι στην ουσία παροπλισμένα παλιά σχολικά λεωφορεία των Η.Π.Α που χρησιμοποιούνται για την οδική σύνδεση μεταξύ πόλεων και χωριών, κάτι σαν τα δικά μας ΚΤΕΛ (στο περίπου).

Ο όρος chicken bus είναι λίγο παράξενος, δεν νομίζετε? Ο λόγος για αυτήν την ονομασία είναι πολύ απλός, τουλάχιστον ένας ή και περισσότεροι από τους συνταξιδιώτες σου θα είναι κοτόπουλα (χωρίς ίχνος υπερβολής). Ένα τέτοιο λεωφορείο όπως εύκολα φαντάζεται κανείς δεν είναι ένα συνηθισμένος τρόπος μεταφοράς αλλά μια εμπειρία ζωής.

Αρχική εντύπωση κάνει η έντονη διακόσμηση των λεωφορείων αυτών , έντονα χρώματα παντού. Είναι ένας πολύχρωμος κινούμενος καμβάς με χρώματα που θα ζήλευε και ο πιο καταξιωμένος ζωγράφος. Οι  σημαίες της χώρας συνδυάζονται με την τοπική παράδοση και η χριστιανική παρουσία είναι έντονη   ( ο Ιησούς και η Παναγία είναι σε όλα τα λεωφορεία).  Σε όλο αυτό το κοκτέιλ χρωμάτων, παράδοσης, θρησκείας προσθέστε τη λάτιν μουσική που ακούγεται από κακής ποιότητας ηχεία στη διαπασών και κάτι περίεργα φωτορυθμικά. Ένας τέλειος χαμός!!!

Τα πρώην σχολικά λεωφορεία αυτά, κατά την κατασκευή τους όπως είναι λογικό σχεδιάστηκαν να μεταφέρουν περίπου 40 μαθητές. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί καθόλου τους ντόπιους μιας και δεν υπάρχει κανένα όριο στη χωρητικότητα. Κυριολεκτικά όσο και να φαίνεται παράξενο δεν υπάρχει όριο, οι επιβάτες στριμώχνονται σαν τις αντζούγιες. Θαρρείς και είναι υποχρεωμένος ο οδηγός να επιβιβάσει όποιον βρει στο δρόμο του ή πως είναι το τελευταίο λεωφορείο για αυτό το μήνα. Συγκεκριμένες στάσεις δεν υπάρχουν. Όπου βολεύει στον καθένα ανεβαίνει και όπου τον βολεύει κατεβαίνει, γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν υπάρχει χρονικός σχεδιασμός δρομολογίων. Μόνο η αναχώρηση λίγο πολύ έχει συγκεκριμένη ώρα.

Ένα ακόμα αξιοσημείωτο γεγονός, όλα τα chicken bus στη Νικαράγουα είχαν αφετηρία και τερματισμό μέσα σε λαϊκές αγορές( μιλάμε για χαμό), η αλήθεια είναι πως λειτουργικά δε βολεύει πολύ, είναι μωρέ κομματάκι δύσκολο όποτε έρχεται λεωφορείο να ξεστήνονται οι πάγκοι με τις μπανάνες και τις γλυκοπατάτες για να περάσει το κινούμενο έργο τέχνης. Αυτό με τη λειτουργικότητα ήσουν πρέπει να το ρίξουν μια ματιά οι υπεύθυνοι.

Όπως είναι λογικό πολλοί ντόπιοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο μέσο για τα καθημερινά τους ψώνια, μιας και οδηγεί κατευθείαν στην αγορά. Εκεί λοιπόν είναι που εμφανίζονται μαζί με κάθε λογής αγαθό τα κοτόπουλα στην αγκαλιά αξιαγάπητων ιδρωμένων κυριών. Τα διπλά καθίσματα που είναι σχεδιασμένα για ανήλικα, μετατρέπονται αυτομάτως σε τριπλά, συν κάποιο ζωντανό(αν υπάρχει), συν σάκους ταξιδίου και αν τύχει και κανένα πιτσιρίκι στριμώχνεται και αυτό το δόλιο κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά.

Πραγματική εντύπωση κάνει ότι όλοι οι επιβάτες παραμένουν ψύχραιμοι και συνήθως δε δημιουργούνται εντάσεις από το συνωστισμό. Μοιάζουν μάλιστα να το απολαμβάνουν και το χαίρεσαι πραγματικά. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ αυτό στη χώρα μας. Η φασαρία θα ήταν αναπόφευκτη για χίλιους δυο λόγους. Προτείνω σε κοπέλες με τακούνια, πολλά αρώματα, φιρμάτα ρούχα και πολλά άλλα ( και στους αντίστοιχους τύπους)  αν ποτέ βρεθούν κατά κει να πάρουν ταξί.

Δυο είναι οι πραγματικοί ήρωες του λεωφορείου, ο οδηγός και ο κράχτης-εισπράκτορας. Για τον πρώτο είναι λογικό γιατί επιβιώνει από ένα τέτοιο χαμό, αν ο οδηγός είναι ήρωας ο δεύτερος είναι υπερήρωας επιπέδου superman.

·        Βασικά στέκεται έξω από το λεωφορείο κρεμασμένος με το ένα χέρι και με το άλλο κρατά χρήματα και εισιτήρια.

·        Βοηθά στη φορτοεκφόρτωση αγαθών και ζώντων.

·        Φωνάζει για την επόμενη στάση και εντός και εκτός λεωφορείου.

·       Είναι επίσης ο πλαϊνός καθρέφτης του οδηγού, τον βοηθά για την ασφαλή εκκίνηση του οχήματος.

·        Φυσικά γνωρίζει που επιβιβάστηκε ο καθένας, που θα κατέβει, το αντίτιμο και όλα αυτά για να επιτευχθούν συχνά σκαρφαλώνει πάνω από μια άμορφη μάζα ιδρωμένων επιβατών για να προσεγγίσει το στόχο του.

·        Μέχρι και κασέτες στο στερεοφωνικό αλλάζει και πολλά άλλα.

Η λέξη παραφροσύνη είναι λίγη, αλλά το ταξίδι αυτό έχει μια απίστευτη γοητεία κυρίως αν είσαι Backpacker και αναζητάς μια οικονομική λύση ζώντας παράλληλα όσο πιο κοντά γίνετε στη ντόπια κουλτούρα. Ιδιαίτερα ασφαλή δε θα έλεγα πως είναι (αλλά έχω ταξιδεύσει σε μέρη με τραγικούς οδηγούς οπότε… πάλι καλά).

Να περνάτε καλά!!!

Η ΛΙΜΝΗ ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ KAI TA ΝΕΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΔΙΩΡΥΓΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

H λίμνη της Νικαράγουα είναι η μεγαλύτερη λίμνη της κεντρικής Αμερικής, πήρε το όνομα της από την ομώνυμη χώρα. Το μέγεθος της γίνεται αντιληπτό λίγα χιλιόμετρα μετά την είσοδο του επισκέπτη στη χώρα από το νότο . Δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για θάλασσα , μιας και η έκταση της αγγίζει τα 10000 τ.χλμ. με μέγιστο μήκος 162 χλμ και μέγιστο πλάτος 71 χλμ.

Από τη μεθοριακή πόλη Rivas κοντά στα σύνορα με την Κόστα Ρίκα, ξεκινά το ταξίδι για την αποικιακού τύπου πόλη Grenada. Καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής των 80 χλμ εκ δεξιών μας έχουμε τη θεά της λίμνης, η οποία περιβάλλεται από καλλιέργειες χαμηλής βλάστησης. Το κλίμα στην γύρω περιοχή είναι ιδιαίτερο καθώς είναι ξερό και παράλληλα τροπικό. Μεγάλες μονάδες παραγωγής αιολικής ενέργειας είναι εγκατεστημένες στις όχθες της λίμνης εκμεταλλευόμενες τα ρεύματα αέρος που επικρατούν στην περιοχή.

Σήμα κατατεθέν της λίμνης είναι το ενεργό ηφαίστειο-νησι που βρίσκεται σε αυτήν , το οποίο είναι άριστα τοποθετημένο στο κέντρο της, είναι το νησί Ομετέπε. Αυτό αποτελείται από δύο ηφαίστεια που συνδέονται με έναν ισθμό. Ο εντυπωσιακός συμμετρικός κώνος του ψηλότερου ηφαιστείου, του Κονσεπσιόν, υψώνεται 1.610 μέτρα πάνω από τη λίμνη. Στέκεται επιβλητικό πάνω απ τα ήσυχα νερά της λίμνης και στα υψηλοτέρα σημεία μάζες συννέφων καλύπτουν την κορυφή.

Ένα από τα μεγαλόπνοα σχέδια της κυβέρνησης είναι η διάνοιξη διώρυγας που θα ενώνει τον Ατλαντικό ωκεανό με τον Ειρηνικό διασχίζοντας κατά 100 χλμ τη λίμνη. Αυτό το έργο υπήρχε στα πλάνα αρκετές δεκαετίες παλαιοτέρα αλλά το ασταθές πολιτικό σκηνικό, οι εμφύλιοι και οι εξεγέρσεις τοπικών φυλών ανέβαλαν το έργο. Η επίτευξη αυτού του θαύματος της μηχανικής αναμένετε να δοθεί  μια οικονομική ανάσα στους δοκιμαζόμενους κατοίκους της χώρας που κατά το ήμισυ ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας. Παράλληλα θα αποφορτίσει τη γειτονική διώρυγα του Παναμά.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η λίμνη Νικαράγουα είναι η μόνη λίμνη γλυκού νερού η οποία φιλοξενεί είδη ωκεάνιων ψαριών, όπως καρχαρίες και ξιφίες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η υδάτινη μάζα αποτελούσε παλιότερα κόλπο του Ειρηνικού αλλά ότι η ηφαιστειακή δράση την απέκλεισε από τον ωκεανό. Για αυτό το λόγο συναντώνται θαλάσσια είδη που με την πάροδο των ετών και την εξέλιξη των ειδών προσαρμόστηκαν στα γλυκά νερά της λίμνης.

Η λίμνη Νικαράγουα είναι ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής. Είναι ένας κορυφαίος προορισμός για ταξιδιώτες που αναζητούν κάτι το ιδιαίτερο και πέρα από τα συνηθισμένα.