TAMARINDO,ENA ΔΙΑΣΗΜΟ ΘΕΡΕΤΡΟ ΤΗΣ COSTA RICA.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Το Tamarindo είναι ένα ήσυχο τουριστικό θέρετρο στα δυτικά παράλια της Κόστα Ρίκα. Βρέχεται από τα άγρια νερά του Ειρηνικού ωκεανού και περιτριγυρίζεται από τροπική βλάστηση.

Είναι από τα πιο ανεπτυγμένα μέρη της χώρας από πλευράς τουριστικών υποδομών. Η ευρύτερη περιοχή είναι επίσης πόλος έλξης πολλών surfers που απολαμβάνουν τα κύματα του ωκεανού. Η συντριπτική πλειοψηφία των τουριστών είναι αμερικανοί πολίτες και αυτός είναι ο βασικός λόγος που το μέρος είναι σχετικά ακριβό για τα δεδομένα της χώρας. Οι ντόπιοι εντέχνως εκμεταλλεύονται την οικονομική ευμάρεια των ευκατάστατων τουριστών και αυτό έχει αντίκτυπο σε όλη την τοπική οικονομία.

Το Tamarindo βρίθει από τουριστικά καταλύματα για όλα τα βαλάντια. Μεγάλες ξενοδοχειακές  μονάδες έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή  για να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη . Από την άλλη υπάρχουν  ενοικιαζόμενα δωμάτια και hostels σε πιο προσιτές τιμές. Κάπου εκεί στο κέντρο βρήκα τον Omar με το συμπαθητικό hostel του.

Aπό πλευράς φαγητού ο επισκέπτης θα βρει εστιατόρια με κουζίνες από όλο το κόσμο. Πλειοψηφία αυτών είναι οι πιτσαρίες ιταλικής κουζίνας με κεντροαμερικάνικες παραλλαγές. Με κορυφαία το La Pachanga που βρίσκεται εκτός του κέντρου της περιοχής περπατώντας ελάχιστα σε κάποιο σκοτεινό δρομάκι.  

Γνώμη μου είναι να αποφεύγει κανείς τα εστιατόρια μπροστά στη θάλασσα στο κέντρο της κωμόπολης. Είναι κατά πολύ ακριβότερα και λιγότερο ποιοτικά. Κάπως έτσι την πάτησα σαν τουρίστας στο Portofino Beach το οποίο πέρα από την όμορφη τοποθεσία του ήταν πανάκριβο και ανεπαρκές. Εκεί ένιωσα την ανάγκη να  παραγγείλω ένα πιάτο με  γίγας γαρίδες γνωρίζοντας βεβαίως ότι θα βάλω αρκετά βαθιά το χέρι στην τσέπη μου. Μιας και ήταν οι τελευταίες ημέρες του ταξιδιού και ήμουν εντός budget σκέφτηκα ότι αξίζω ένα καλό γεύμα πλάι στο κύμα. Έπειτα από μισή ώρα, ήρθε η παραγγελία που τόσο λαχταρούσα και αντικρίζω ένα πιάτο με  τέσσερις γαρίδες γάμπαρη για...δόλωμα. Ένιωσα για τα καλά την κοροϊδία μέσα στα μούτρα μου αλλά σκέφτηκα δε βαριέσαι Pura Vida που λένε και οι Ticos*. (*Αγνή ζωή που λένε και οι Κοσταρικάνοι).

H πρόσβαση στη περιοχή γίνεται με λεωφορείο από τη πόλη Liberia που βρίσκεται σε κομβικό σημείο στα βόρεια της χώρας. Το δρομολόγιο διαρκεί αρκετή ώρα παρά το γεγονός ότι η απόσταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Έχει αρκετές παρακάμψεις και επισκέπτεται και άλλα σημεία αρκετά χιλιόμετρα εκτός κεντρικής οδού.  Εκεί επίσης βρίσκεται και το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Κόστα Ρίκα που βοήθησε πραγματικά στην ανάπτυξη της περιοχής.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί πολλοί ευρωπαίοι που δραστηριοποιούνται στον τουριστικό τομέα. Έχουν βρει απ'ότι φαίνεται τον επίγειο παράδεισο τους. Εκεί γνώρισα δυο Γάλλους που μετανάστευσαν στη χώρα και έφτιαξαν ένα hostel ξυλόσπιτο που αντί για κρεβάτια έχει αιώρες, είχαν και τη προσωπική τους  λιμνούλα με όμορφα ερπετά. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από το Tamarindo έχουν εγκατασταθεί δυο αδέλφια από την Ελλάδα και έχουν δημιουργήσει μια πολυτελή ξενοδοχειακή μονάδα.

Κατά τη διαμονή μου στην κεντρική Αμερική τα μοναδικά ελληνικά που άκουσα προς έκπληξη μου ήταν σε ένα κατάστημα τουριστικών ειδών στο κέντρο της κωμόπολης. Ήταν λοιπόν από μια Αργεντίνα "πολίτη του κόσμου" που όπως μου είπε σε άπταιστα ελληνικά, έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής της στην Ελλάδα. Εκθειάζοντας επίσης τις παραλίες μας και τις διατροφικές μας συνήθειες, μειώνοντας παράλληλα τα αντίστοιχα της Κόστα Ρίκα (μπορώ να πω ότι συμφώνησα μαζί της) . Ένα πρόβλημα με τη visa την περίοδο των ολυμπιακών αγώνων του 2004 την ανάγκασε να φύγει και από τότε δεν είχε την ευκαιρία να επιστρέψει, μου είπε εμφανώς συγκινημένη.

Για να αποχαιρετήσει κάνεις το Tamarindo έχει την επιλογή να μεταβεί ξανά στη Liberia και από εκεί μπορεί να πάει οπουδήποτε ή να πάρει ένα από τα δυο λεωφορεία της ημέρας που οδηγούν στην πρωτεύουσα Σαν Χοσέ και στο διεθνές αεροδρόμιο.

Όπως είναι φανερό δεν ξεχειλίζω από ενθουσιασμό. Είναι ένα αρκετά όμορφο μέρος, με ακριβό κόστος ζωής και με μέτριες παραλίες. Φυσικά δε θέλω να το αδικήσω αλλά δεν υπάρχει και λόγος να γράψω ότι είναι κάποια εξαιρετική τοποθεσία που οφείλει κάποιος να επισκεφτεί. Θεωρώ πως η Κόστα Ρίκα είναι πιο όμορφη και πιο οικονομική στις  ανατολικές ακτές της Καραϊβικής.

 Pura Vida…

VERACRUZ, ΕΝΑ ΠΡΟΑΣΤΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Είχε ξημερώσει για τα καλά στην πόλη του Πάναμα. Ο υδράργυρος μήνα Ιανουάριο είχε σκαρφαλώσει στους 30 βαθμούς Κελσίου και η ζέστη εντός αστικού κέντρου ήταν αφόρητη. Καθώς ήταν η τελευταία μέρα της διαμονής μου στην πόλη και η πρώτη της εξερεύνησης μου στην υπόλοιπη Κεντρική Αμερική, είχα προγραμματίσει να μεταβώ στα δυτικά της χώρας να απολαύσω τα εξωτικά νησιά Bocas del Toro. Το μόνο πρόβλημα που υπήρχε και είναι σύνηθες στους backpackers, είναι ότι το check out από το δωμάτιο έπρεπε να γίνει μέχρι τις 11:00 και το λεωφορείο που θα έπαιρνα για το λιμανάκι του Αλμιράντε ξεκινούσε στις 22:00 το βράδυ.

Οπότε απομένουν τουλάχιστον δέκα υπέροχες ώρες. Η περιπλάνηση μου γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Είχα δει τα σημαντικότερα αξιοθέατα πέριξ της πόλης του Παναμά, όπως τη περιβόητη διώρυγα, το Casco Viejo (την παλιά πόλη) και γενικά όλες τις γωνιές της μεγαλούπολης (όμορφες και μη). Τι να κάνω αυτό το πολύτιμο δεκάωρο?

Όπως συχνά ακούγεται μια θεϊκή φωνή μέσα μου, έτσι έγινε και τότε.

Κώστα, δεν ψάχνεις να βρεις καμιά παραλία κοντά στην πόλη να κάνεις καμιά βουτιά γιατί με τόση ζέστη άδικα θα ιδρώνεις σε ένα μέρος που το έχεις ήδη οργώσει?

Έχεις δίκιο, απαντώ στα ισπανικά και ψάχνω αμέσως στο χάρτη να βρω κάποιο παραθαλάσσιο προάστιο. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να απομακρυνθώ πολύ από το σταθμό λεωφορείων, νιώθοντας ασφαλέστερος να είμαι σε ακτίνα μισής ώρας το μέγιστο. Η πιο σοφή λύση από ότι φαινόταν ήταν ο κωμόπολη Veracruz δυτικά της διώρυγας στα παράλια του Ειρηνικού. Φανταστείτε μια περιοχή εκτός πόλης, σαν την Περαία ( οι φίλοι από Θεσσαλονίκη με καταλαβαίνουν). Φυσικά συγκρίσεις δεν μπορούν να γίνουν, αλλά ας το υποθέσουμε γεωγραφικά.

Η πρόσβαση για εκεί είναι πολύ εύκολη. Εγώ προτίμησα να πάρω το πρώτο μου chicken bus με πολύ χαμηλό κόστος και σχετικά αξιόπιστο. Ξεκίνησα λοιπόν το εικοσάλεπτο ταξίδι μαζί με Παναμέζους και μερικά πουλερικά, περάσαμε τη γέφυρα πάνω από τη διώρυγα, βλέποντας τις ουρές που σχηματίζουν τα πλοία και έπειτα Bienvenido a Veracruz.

Φτάνοντας εκεί τίποτα δε θυμίζει κάτι το τουριστικό. Φιλήσυχοι ντόπιοι απολάμβαναν την καθημερινότητα τους και ένας ταξιδιώτης από την Ελλάδα έψαχνε τρόπους να περάσει τη μέρα του όσο γίνεται πιο εποικοδομητικά. Αρχικά κατευθύνθηκα προς την παραλία  για να πάρω το βάπτισμα του πυρός για το παρθενικό μου μπάνιο σε νερά του Ειρηνικού. Η γύρω περιοχή θύμιζε τουριστικό θέρετρο σε περίοδο χαμηλής επισκεψιμότητας. Τα λιγοστά εν λειτουργία μαγαζιά ήταν σχεδόν άδεια. Η παραλία ήταν σχετικά παρατημένη και ολίγον βρώμικη. Έκατσα λοιπόν για ένα καφεδάκι σε ένα εστιατόριο-ταβέρνα-καφετέρια-σνακ μπαρ περασμένων δεκαετιών, παρήγγειλα το καφεδάκι και έκανα εν τέλει την πρώτη μου βουτιά στον Pacific Ocean . Αν θέλει κανείς να ζητήσει αναψυκτικό ίσως μπερδευτεί λίγο γιατί όλα τα ανθρακούχα λέγονται soda.

Καθώς η ώρα περνούσε ομαλά ατενίζοντας τον ωκεανό και τα τεράστια πλοία που περιμένουν καρτερικά να διασχίσουν τη διώρυγα, η πείνα μου χτύπησε την πόρτα. Η περιοχή φημίζεται για τα θαλασσινά της, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να εντοπίσω ένα μαγαζί που από ότι φάνηκε το προτιμούσαν οι ντόπιοι. 

Ως έλληνες γνωρίζουμε κάτι από θαλασσινά (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο) και έμεινα αρκετά ικανοποιημένος από το γεύμα μου. Καλές γεύσεις και καλή αναλογία ποιότητας- τιμής. Φυσικά όλα αυτά συνοδεία κοκτέιλ ή τοπικού ζύθου.

Ο Παναμάς έχει τρεις γνωστές μάρκες μπύρας που τις βρίσκεις παντού και είναι πραγματικά αξιόλογες. Η Panama, η Atlas και δημοφιλέστερη η Balboa . Μετά την τροφή ακολούθησαν βόλτες κοντά στην ακτή, με θέα τη θάλασσα από τη μία και από την άλλη ένα κατάφυτο βουνό που δυστυχώς εκείνη τη μέρα είχε ξεσπάσει μια πυρκαγιά σε ένα σημείο.

Ευτυχώς η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο και όταν πλέον σουρούπωσε επέστεψα με την αλμύρα στο δέρμα στο σταθμό λεωφορείων περιμένοντας το δρομολόγιο των 22:00, για ένα οκτάωρο ταξίδι μέχρι το Αλμιράντε.

Το συμπέρασμα μου από τη περιοχή της Veracruz είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο μέρος από πλευράς ομορφιάς, αλλά είναι μια καλή λύση για μια μικρή εξόρμηση κοντά στην πρωτεύουσα. Δεδομένου ότι έχει δει κανείς τις ομορφιές της πόλης και φυσικά τη διώρυγα. Αν είχα περισσότερο χρόνο ίσως προλάβαινα να επισκεφτώ τη λίμνη Γκατούν. 

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα από τα θετικά στοιχεία που έχει η οδική μετάβαση  από χώρα σε χώρα, είναι ότι σε διάστημα μερικών λεπτών έχει κανείς τη δυνατότητα να γευτεί διαφορετικούς πολιτισμούς. Έτσι έγινε και στο φετινό μου ταξίδι στην Κεντρική Αμερική. 

Εισαγωγικά να αναφέρω ότι το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στους μεθοριακούς σταθμούς τριών εκ των κρατών αυτών. Του Παναμά, της Κόστα Ρίκα και της Νικαράγουα. Τρεις διαφορετικές χώρες πολιτισμικά, πολίτικα , οικονομικά, εθνολογικά, γαστρονομικά με κοινό παρονομαστή την ισπανική γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα κράτη της ευρύτερης περιοχής  δεν χρειάζεται πλέον visa για τους Έλληνες πολίτες. Ένα από τα καλά της ευρωπαϊκής ένωσης.

Πρώτος σταθμός στην ήπειρο αυτή ήταν από αέρος στο αεροδρόμιο του Παναμά, εκεί με μια ελαφρώς γραφειοκρατική διαδικασία οι παχουλούλες υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης μου έδωσαν να συμπληρώσω ένα έντυπο εισόδου με τα προσωπικά μου στοιχεία, λόγο επίσκεψης , τόπο διαμονής, ημέρες επίσκεψης και πότε με το καλό μαζεύεις τα μπογαλάκια σου από τη χώρα. Ένα αυτοφακέλωμα που συμπλήρωσα υπομονετικά πολλές φορές σε διάστημα δυο εβδομάδων. Το πως πέρασα έχω γράψει παλαιότερα και θα συνεχίσω να γράφω όσο ακόμα η μνήμη δε ξεθωριάζει. Έχασα και τις σημειώσεις μου βλέπετε!

Σειρά έχουν οι μεθοριακοί σταθμοί…

ΠΑΝΑΜΑΣ- ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Στην ανατολική πλευρά της χώρας στα παράλια της Καραϊβικής η μετάβαση γίνεται από το σταθμό Changuinola -Sixaola. Από την τελευταία πόλη του Παναμά (που δεν έχει να επιδείξει τίποτα) ξεκίνα το εικοσάλεπτο ταξίδι μέχρι τα σύνορα για τη πρώτη πόλη της Κόστα Ρίκα (που επίσης δεν έχει να επιδείξει τίποτα). Η διαδρομή είναι αρκετά όμορφη , ο δρόμος είναι σε αρκετά καλή κατάσταση και κινείται ανάμεσα σε τεράστιες εκτάσεις μπανανοφυτειών που όσο πλησιάζεις την Κόστα Ρίκα γίνονται μεγαλύτερες και εντονότερες.

Οι φίλοι μας οι Παναμέζοι επειδή αρέσκονται μάλλον στις υπογραφές και στα έντυπα, σε βάζουν να περιμένεις σε μια ουρά (εγώ έτυχα σύντομη, περίπου 10 λεπτά) να ξαναπαραλάβεις το παραπάνω έντυπο αυτή τη φορά για να εξέλθεις από τη χώρα. Προσοχή, οφείλεις να είσαι στη σειρά αυτών που εξέρχονται και όχι των νεοεισελθέντων(δεν είναι δύσκολο, καθαρό μυαλό θέλει). 

Αφού το συμπληρώσεις σχολαστικά, περιμένεις μια μίνι ουρίτσα για να το παραδώσεις σε ένα ακόμα παχουλούλη ευγενέστατο αξιωματικό με τη  περιποιημένη μαύρη μουστάκα του. Αφού σφραγίσει τo διαβατήριο σου είσαι  πλέον είσαι ελεύθερος να αποχωριστείς τον Παναμά. Αν είσαι υψοφοβικός έχεις ένα τελευταίο εμπόδιο να ξεπεράσεις ....Την γέφυρα του Rio Sixaola .

 Εκεί και υψοφοβικός να μην είσαι έχεις το νου σου διότι βαδίζεις σε μια τρεμοπαίζουσα απαρχαιωμένη γέφυρα με σανίδια και πρόκες που έχουν φαγωθεί από την υγρασία. Τα κενά που υπάρχουν είναι σε κάποια σημεία τόσο μεγάλα, που είναι ικανά να σε κάνουν να ζήσεις την εμπειρία ελεύθερης πτώσης σε ποταμό γεμάτο κροκοδείλους. Υποθέτω πως ανήκει σε ουδέτερη ζώνη και καμιά από τις δυο χώρες δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη συντήρηση της. Αυτό δε φαίνεται να πτοεί τους ντόπιους που τη διασχίζουν καθημερινά με όλα τους τα υπάρχοντα ανά χείρας και υπό μάλλης.

Welcome to Costa Rica λοιπόν. Στα πρώτα βήματα καμιά διαφορά . Πως να έχει άλλωστε ,μόνο ένα ποτάμι χωρίζει τις δυο χώρες. Ξανά μια σύντομη ουρά, ξανά το περιβόητο έντυπο, ξανά ανταλλαγές στιλό με ντόπιους και ταξιδιώτες. Ισπανικά δυστυχώς δεν ξέρω (φυσικά θα το ήθελα πολύ και είναι άκρως απαραίτητα στη Λατινική Αμερική). Εκεί ο νεαρός καλοντυμένος τελωνιακός μου είπε κάτι στη γλώσσα του, εφόσον είχε ελέγξει τα έγγραφα μου. Αγέλαστος και απορημένος  τον κοίταξα μερικά δεύτερα σαν χάνος,  μου λέει «SMILE» σε άπταιστα αγγλικά και έπειτα δίνοντας μου χαμογελαστός το διαβατήριο, λέει PURA VIDA ( αγνή ζωή). Όπως έχω χιλιοαναφέρει είναι το μότο των Κοσταρικάνων και συνάμα ευχή τους. 

Έπειτα ακολουθεί η είσοδος στη μεθοριακή πόλη Sixaola  και αναμονή για το λεωφορείο που οδηγεί στο Puerto Viejo. Μια όμορφη διαδρομή μέσω καλλιεργειών μπανάνας. Σε εκείνα τα μέρη της χώρας παγκόσμιοι κολοσσοί στο χώρο του συγκεκριμένου φρούτου έχουν τις εκτάσεις και τις αποθήκες τους κάνοντας τη χώρα μια από τις πρώτες χώρες σε εξαγωγές μπανάνας. Η Κόστα Ρίκα δε σε κερδίζει με την πρώτη εντύπωση, πρέπει να τη ζήσεις πρωτίστως.

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ-ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Επόμενος μεθοριακός σταθμός στα βόρεια της Κόστα Ρίκα ο Penas Blancas. Είναι η βορειότερη πόλη της χώρας και από τα πιο νότια σημεία της Νικαράγουα. Αυτό το πέρασμα έχει το ίδιο όνομα και στις δυο γείτονες χώρες. Συμπληρώνεις ξανά το ξακουστό έντυπο ώστε να εξέλθεις από τη χώρα και έπειτα  περνάς από την πλευρά της Νικαράγουα .

Εκεί ο επισκέπτης πρέπει να είναι προετοιμασμένος μιας και κάνει μετάβαση από την πιο εύπορη χώρα της Κεντρικής Αμερικής σε μια από τις φτωχότερες. Αυτή η διαφορά φαίνεται από τα πρώτα βήματα. Ανάμεσα στις ουρές των ταξιδιωτών αρκετοί επαίτες εκλιπαρούν για μια βοήθεια και τα βλέμματα των ντόπιων γίνονται ελαφρώς πιο αδιάκριτα. Το γνωστό έντυπο που το υπογράφεις κάθε τρεις και λίγο εδώ στο προσφέρουν νεαροί έναντι αμοιβής, έχοντας φροντίσει να το εξαφανίσουν από τα γκισέ (οπού οφείλουν να το διανέμουν δωρεάν) κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των τελωνειακών.  Από μένα φράγκο δεν πήρε ο λαμογοπιτσιρικάς, λίγο σφύριξα αδιάφορα, λίγο παρίστανα πως δεν καταλάβαινα, έφυγε παραπονούμενος. Ο δόλιος δεν ήξερε ότι στη χώρα τούτου του λευκού οι κουτοπονηριές είναι ευρέως διαδεδομένες κάνοντας μας να έχουμε ανοσία.

 Σειρά έχει μια πληρωμή της τάξεως των 2$ ανά άτομο. Κυριολεκτικά ήταν για πάρουν 2$ από κάθε ξένο. Αυτό δεν γινόταν να το αρνηθώ γιατί θα έχανα τη σειρά μου. Ήταν λέει μια ενίσχυση για ένα πάρκο στην πόλη της Μανάγκουα. Επόμενο βήμα να έρθεις face to face με τον υπάλληλο. Με τα 20$ ανά χείρας για την είσοδο στη χώρα έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν σοβαρό και ψυχρό επαγγελματία. Οι υπάλληλοι του σταθμού προτιμούν τα δολάρια από το τοπικό τους νόμισμα, αν και έχεις την ευκαιρία να κάνεις συνάλλαγμα στους δεκάδες πλανοδίους ‘τραπεζίτες’ .

 Ήμουν μάρτυρας και μιας μικρής έντασης μεταξύ ενός τελωνειακού και ενός Αφρό-Αμερικανου ταξιδιώτη που αρνιόταν να βγάλει το σκούφο που κάλυπτε τη ράστα κόμη του. Μετά από φωνές , εντάσεις , υποκριτικές κινήσεις γεμάτες πάθος που θα ζήλευε και ο Κάρολος Κουν ο ταξιδιώτης έχασε το δίκιο του. Αρχικά τον απέλασαν, μετέπειτα έχω την εντύπωση πως τον είδα στα εδάφη της Νικαράγουα εμφανώς πιο ήρεμο. Με τη επιστροφή μου στη Κόστα Ρίκα μετά τη σύντομη παραμονή μου στη Νικαράγουα, το έντυπο με περίμενε υπομονετικά συμπληρώνοντας το με κλειστά μάτια.

Όταν έφτασε η στιγμή της αποχώρησης από αυτή τη γωνιά του πλανήτη έγινε από το διεθνές αεροδρόμιο τους Σαν Χοσέ στην περιοχή της Alajuela. Για να πετάξεις από τη χώρα πληρώνεις στο αεροδρόμιο περίπου 20 ευρώ για αεροπορικούς φόρους. Εφόσον έχεις συμπληρώσει το υπέροχο έντυπο που σε διάστημα δυο εβδομάδων το βλέπεις μέχρι και στον ύπνο σου.

 Το συμπέρασμα είναι ότι οι τρεις αυτές χώρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους και παράλληλα είναι τόσο διαφορετικές.

ΣΤΗΝ TIMES SQUARE ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Η πασίγνωστη Τimes Square είναι ένα πολυσύχναστο σημείο της Νέας Υόρκης στη Midtown του Μανχάταν. Συχνά αναφέρεται ως ‘το σταυροδρόμι του κόσμου’ ή ‘το κέντρο του σύμπαντος’ και πολλά άλλα.

Τεράστιες γιγαντοοθόνες διαφημίζουν επώνυμα προϊόντα σε όλα τα κτίρια πέριξ της πλατείας. Από τη μια πλευρά στις οθόνες, σταρ όπως ο David Beckham διαφημίζουν εσώρουχα και από την άλλη τεράστιες διαφημίσεις με τα τελευταία έργα που παίζονται αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους.

Είναι το πιο πολυσύχναστο σημείο της μεγαλούπολης με 40 εκατομμύρια επισκέπτες να παρελαύνουν κάθε χρόνο. Υπολογίζεται ότι περίπου 330.000 ανθρώπων τη διασχίζουν καθημερινά, είτε εργαζόμενοι είτε τουρίστες. Ακόμα και τους χειμερινούς μήνες που το κρύο είναι πραγματικά τσουχτερό η Times Square δεν είναι ποτέ άδεια. Είναι από τα κορυφαία αξιοθέατα της πόλης και συγκεντρώνει τα περισσότερα φλας των ερασιτεχνών φωτογράφων .

Η πρόσβαση στην Times Square είναι πολύ εύκολη με τους υπόγειους σιδηρόδρομους . Κατεβαίνεις στη 42St. και έφτασες. Οι περισσότερες γραμμές του μετρό τέμνονται σε τούτη τη στάση κάνοντας την επίσκεψη ακόμη πιο εύκολη. Προσωπικά είχα τη τύχη να μείνω ακριβώς εκεί κατά την επίσκεψη μου στο «μεγάλο μήλο» . Ήταν κατά κάποιο τρόπο η γειτονιά μου.

 Επειδή βρίσκεται στο κέντρο του Μανχάταν είναι ιδανικό σημείο για ορμητήριο. Έχεις επίσης την ευκαιρία να φωτογραφηθείς με τον Spiderman, τον Superman , τον Batman και άλλους κινηματογραφικούς ήρωες που περιφέρονται τριγύρω. Ανάμεσα στο Μίκυ και στη Μίνι Μάους υπάρχουν επίσης ιεροκήρυκες που κηρύττουν με τα μικρόφωνου στους πεζούς. Κάπου εκεί σε μια γωνιά της, είδα τον πιο ειλικρινή επαίτη που κρατούσε ένα πλακάτ που έλεγε ¨θέλω λεφτά για ναρκωτικά¨. Αυτό θα πει να λες αυτό που νιώθεις χωρίς υποκρισίες.

 Είναι ένα μέρος της Νέας Υόρκης που αξίζει να επισκεφτεί κανείς και να χαθεί το βλέμμα του στα πολυόροφα κτίρια που είναι ενδεδυμένα με νέον φώτα.

ΣΤΟ CLOUD FOREST ΤΟΥ MONTEVERDE, ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Πριν ξεκινήσουμε ένα ταξίδι καλό είναι να ενημερωνόμαστε από διάφορα ταξιδιωτικά site για την περιοχή που σκοπεύουμε να επισκεφτούμε  και να δίνουμε βάση στις κριτικές των επισκεπτών. Έπειτα βάζουμε όλα τα στοιχεία σε μια νοητή ζυγαριά και επιλεγούμε αν το μέρος αξίζει την επίσκεψη μας.

Σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς της χώρας ήταν καταχωρημένο το Cloud Forest του Monteverde ως ένα μέρος που οφείλεις να επισκεφτείς. Ένας παράδεισος με χιλιάδες άγρια ζώα και τροπική βλάστηση. Ένιωσα ότι όφειλα να το επισκεφτώ.

 Από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ για την Σάντα Ελένα, (το προπύργιο της προστατευόμενης περιοχής) υπάρχουν δυο λεωφορεία ανά ημέρα. Ένα νωρίς το πρωί και ένα στις 14:30. Βρισκόμενος στο θορυβώδη κεντρικό σταθμό του Σαν Χοσέ στις 14:15 έπρεπε να αποφασίσω άμεσα για το  αν θα επισκεφτώ το Μοντεβέρντε με το λεωφορείο που έφευγε σε 15 λεπτά ή να πάρω το ρίσκο να βρω άλλο λεωφορείο (χωρίς να γνωρίζω αν υπάρχει) για το πιο όμορφο ηφαίστειο της Κόστα Ρίκα , το Αρενάλ.  Τελικά αποφάσισα ανάμεσα σε πλανόδιους πωλητές και επιβάτες όλο άγχος και στρες να επιλέξω το πρώτο. Μιας και στη χώρα τα λεωφορεία δεν είναι ιδιαίτερα συχνά και μάλιστα κινούνται με αρκετά χαμηλή ταχύτητα θεώρησα το Μοντεβέρντε σοφή και βολική επιλογή.

Όλοι επίσης οι οδηγοί αναφέρουν ότι αυτή η απόσταση είναι περίπου 4 ώρες. Σας πληροφορώ ότι είναι τουλάχιστον 6 μπορεί και 7. Με τα τελευταία χιλιόμετρα  στην ευρύτερη επαρχία του Puntarenas (προσεγγίζοντας την προστατευόμενη περιοχή) να είναι χωματόδρομος. Λένε επίσης ότι διατηρούν επίτηδες το δρόμο σε αυτή τη κατάσταση διότι δε θέλουν  να διαταράξουν το φυσικό περιβάλλον. Από την άλλη πλευρά βεβαίως σε θέσεις κλειδιά εντός πάρκου κτίζονται πεντάστερα ξενοδοχεία πράγμα λιγάκι οξύμωρο.

 Επισκεπτόμενος την περιοχή αυτή για το μόνο που δεν πρέπει να ανησυχεί είναι για το κατάλυμα του. Αυτό διότι κατά την άφιξη των μοναδικών δυο λεωφορείων από την πρωτεύουσα ο επισκέπτης τυγχάνει θερμής υποδοχής από τους ντόπιους ιδιοκτήτες ενοικιαζομένων δωματίων. Οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν ανά χείρας και φωτογραφικό υλικό  των καταλυμάτων τους καθώς και κριτικές προηγουμένων επισκεπτών.

 Εμένα με κέρδισε ο Αντόλφο, ο νεαρός ιδιοκτήτης του νεόδμητου Monkey Hostel. Περίμενε υπομονετικά τους ταξιδιώτες με το τροπικό πουκαμισάκι του τουρτουρίζοντας από το κρύο χωρίς να υπολογίζει το βραδινό ψύχος (1400μ. υψόμετρο είναι αυτά). Ο τύπος γενικά ήταν πολύ νούμερο και αυτό τον έκανε πολύ συμπαθή. Όποτε έβλεπε τους θαμώνες του παρίστανε πως καθάριζε τις κοινόχρηστες περιοχές του hostel  υποδυόμενος τον τυπικό και φανερά κουρασμένο ιδιοκτήτη. Δε θυμόταν ποιος έχει πληρώσει για το δωμάτιο του (περίπου 8$/ατομο) και άλλα τέτοια συμπαθητικά. Ήταν γενικά ωραίος τύπος που έδινε σωστές και χρήσιμες συμβουλές για τις δραστηριότητες της περιοχής και για τα τοπικά εστιατόρια.

Σε κάθε κατάλυμα της περιοχής υπήρχαν διάφορα διαφημιστικά φυλλάδια που αφορούσαν το Cloud Forest, τους νυχτερινούς περιπάτους με οδηγό , τα διάφορα bird watching και πολλά άλλα, έναντι αδράς αμοιβής φυσικά. Μεγάλε Κώστα έφτασες μέχρι εδώ, δε θα δεις το περιβόητο δάσος των συννέφων?(ακούστηκε μια φωνή μέσα μου). Θα το δω… μονολόγησα και συνοδευόμενος μιας υπέροχης γαστρεντερίτιδας ξεκίνησα νωρίς το πρωί με το πουλμανάκι που κάλεσε ο Αντόλφο (για να πάρει την προμήθεια του) για μια διαδρομή 15 λεπτών μέχρι την είσοδο του πάρκου.

Εκεί λοιπόν με τα 30$  ανά χείρας για το αντίτιμο, πήρα το εισιτήριο μου για το δάσος και δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Αυτά τα χρήματα αντιστοιχούν για την πεζοπορία σε ένα όμορφο  μονοπάτι 4 περίπου χιλιομέτρων κατά το οποιο συναντά κανείς 7 υπέροχες πεζογέφυρες. Με τα διπλάσια περίπου χρήματα μπορείς να απολαύσεις τη θέα της περιοχής κάνοντας Canopy Tour. Δηλαδή δένεσαι με σχοινιά με την βοήθεια οδηγών από δέντρο σε δέντρο και διασχίζεις το πάρκο από αέρος.

 Καθώς προχωρούσα στο όμορφο και καθαρό μονοπάτι σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί… θα συναντήσω κάποιο ζωάκι, κάποιο πτηνό, μια μαϊμού να πηδά από κλαδί σε κλαδί, ένα ερπετό.

Φίλε αναγνώστη, όσα τροπικά είδη είδες σήμερα εσύ, άλλα τόσα είδα εγώ εκεί πληρώνοντας και 30$.

Να μη τα ισοπεδώνω όλα, το δάσος ήταν όμορφο και οι πεζογέφυρες τέλειες ώστε να σου κόβεται η ανάσα από τη θέα. Αλλά δε δικαιολογεί να έχεις βάλει ακριβή είσοδο σε ένα ωραίο δάσος και εν τέλει να βλέπεις μόνο κάποιες ομάδες εργατικών μυρμηγκιών. Κάντε τη σύγκριση με ένα όμορφο δάσος ή πάρκο της περιοχής σας και φανταστείτε το με είσοδο. Μάλιστα υπάρχει και ένα μικρό μουσείο εντός του μονοπατιού με βαλσαμωμένα έντομα που απαιτούσε εξτρά δολάρια για να εισέλθεις. 

Γνώμη μου είναι ότι την εν λόγο περιοχή είναι καλό να την επισκεφτεί κανείς αν έχει στη  διάθεση του αρκετές μέρες. Αν πάλι ο χρόνος του είναι περιορισμένος δε θα το πρότεινα. Ίσως σπαταλήσει χρόνο και χρήμα για κάτι που δεν αξίζει πραγματικά.

Τεχνηέντως οι Κοσταρικάνοι δημιούργησαν την εντύπωση ότι πρόκειται για μια οικολογική και φιλική προς το περιβάλλον χώρα, προσελκύοντας έτσι πολλούς τουρίστες. Ως ένα βαθμό ισχύει και το αποδεικνύουν. Από την άλλη πλευρά όμως σε πολλές περιοχές της χώρας κάθε οικογένεια έχει την προσωπική της χωματερή στην αυλή της. Εκεί κάθε απόγευμα όλα τα οικιακά απόβλητα συμπεριλαμβανομένων και των ανακυκλώσιμων ειδών πέφτουν στην πυρά. Δε θα το έλεγα και ιδιαίτερα οικολογικό. Όσο για τις οσμές των καμένων πλαστικών είναι πιο έντονες τις μέρες με άπνοια και αυξημένη υγρασία.

Φυσικά η Κόστα Ρίκα έχει πολλές άλλες ομορφιές και είναι σίγουρα από τα ομορφότερα μέρη του πλανήτη. Μη ξεχνάτε επίσης ότι εδώ κ πενήντα χρόνια δε διαθέτει στρατό με αποτέλεσμα να επενδύουν περισσότερο στην υγεία και στην παιδεία. Είναι επίσης μια πολύ ασφαλής χώρα, η ασφαλέστερη της κεντρικής Αμερικής για την ακρίβεια. Το σύνθημα των κατοίκων της και συνάμα ευχή είναι το PURA VIDA (αγνή ζωή)

PURA VIDA λοιπόν…..

ΕΝΑΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

 Τα Νησιά Κέιμαν βρίσκονται στην Καραϊβική, νότια της Κούβας. Είναι ένα σύμπλεγμα τριών νήσων και  είναι βρετανικό υπερπόντιο έδαφος και κατοικείται από 50.000 κατοίκους.

Ο Χριστόφορος Κολόμβος τα είδε πρώτος. Εγώ τα είδα περίπου πεντακόσια χρόνια αργότερα και αυτό έγινε από ένα παράθυρο αεροπλάνου. Η πτήση ήταν από το Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα στη Νέα Υόρκη. Δυστυχώς δεν είχα τη δυνατότητα να αποβιβαστώ στα εξωτικά αυτά νησιά. Το νησί της φωτογραφίας είναι το Grand Cayman.

Έχουν γίνει γνωστά ανά τον κόσμο σαν φορολογικός παράδεισος και έδρα πολλών off shore εταιρειών. Με μηδενικό δείκτη φορολόγησης είναι λογικό να είναι έδρα πολλών εταιριών και τραπεζών.

NEW YORK, ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Έχοντας συμπληρώσει πάνω από έναν αιώνα ζωής, η γέφυρα που ενώνει το Manhattan με το Brooklyn είναι πλέον ένα από τα σήματα κατατεθέν των Η.Π.Α. Με μήκος λίγο λιγότερο των 500 μέτρων ορθώνεται  πάνω από τον East River.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η πιο διάσημη περιοχή της Νέας Υόρκης είναι το Μανχάταν. Στην αντί πέρα όχθη βρίσκεται το Μπρούκλιν, μια περιοχή με έντονη προσωπικότητα μακριά από τα αδιάκριτα φωτά της δημοσιότητας και τις ορδές των τουριστών. Είναι μια καλλιτεχνική και μποέμικη περιοχή με μυστικά καλά κρυμμένα που τα βρίσκει κανείς μόνο με τη βοήθεια των ντόπιων.

Το να πάει κανείς από το νησί του Μανχάταν εκεί είναι πολύ απλό με το άριστο και εύκολο για τον επισκέπτη σιδηροδρομικό δίκτυο. Από εκεί υπάρχει η άλλη οπτική γωνία της πόλης καθώς βλέπεις το πολύβοο κέντρο από την απέναντι πλευρά. Αντικρίζει κανείς  από απόσταση το περιβόητο άγαλμα της ελευθερίας , το Downtown με τα θεαματικά κτήρια και τον ουρανοξύστη που αντικατάστησε τους δίδυμους πύργους και το Uptown  πιο δεξιά με το Empire State Building να δεσπόζει στον ορίζοντα.

Επιβάλλεται, να επιστρέψεις πίσω στο Μανχάταν περπατώντας τη γέφυρα του Μπρούκλιν. Κατά τους χειμερινούς μήνες είναι καλό να είστε ντυμένοι ζεστά λόγο του ψύχους και του αέρα. Πεζοί, χιόνι και ποδηλάτες μοιράζονται το χώρο με αλληλοσεβασμό. Τα αυτοκίνητα κινούνται σε άλλο διάζωμα και ο επισκέπτης απλώς προχώρα και απολαμβάνει τη θέα. 

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Η πόλη του Παναμά είναι η πιο κοσμοπολίτικη πόλη στην κεντρική Αμερική. Βρίσκεται στην είσοδο της διάσημης διώρυγας από την πλευρά του ειρηνικού και η οικονομία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τούτο το θαύμα της μηχανικής.

Με μια πρώτη ματιά ο επισκέπτης θα νομίζει πως βρίσκεται σε κάποια μεγαλούπολη της Ευρώπης η σε ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό διότι τεράστιοι ουρανοξύστες δίνουν τη δική τους μάχη να αγγίξουν τον ουρανό. Χλιδάτες βιτρίνες με ενδύματα και μοντέρνα είδη σπιτιού βρίσκονται παντού στα κεντρικά σημεία της πόλης, μέχρι και υπαίθρια δωρεάν γυμναστήρια για τους πολίτες. Λόγο της διώρυγας τεράστιες ναυτιλιακές  εταιρίες κολοσσοί έχουν τα γραφεία τους εκεί και αυτό έχει αντίκτυπο στην ευρύτερη οικονομία.

Η περιοχή της σύγχρονης  πόλης είναι απλώς η βιτρίνα  του έθνους. Οι αντιθέσεις που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι πολλές. Υπάρχουν περιοχές στις οποίες οι κάτοικοι συνωστίζονται στις παραγκουπόλεις όπως επίσης και περιοχές των εύπορων  προαστίων με τις πολυτελείς κατοικίες και το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Είναι απίστευτο ότι σε ένα δεκάλεπτο περίπατο ο ταξιδιώτης είναι πιθανό τη μια στιγμή να περνά από ένα πεντάστερο ξενοδοχείο και ένα κατάστημα Gucci και αμέσως μετά να βρίσκεται σε συνοικία με παραπήγματα δίχως αποχετευτικό δίκτυο και με υψηλή εγκληματικότητα, απαιτεί μεγάλη προσοχή κυρίως τη νύχτα. Ένα τέτοιο λαθάκι αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός ντόπιου στο λεωφορείο που μας συνέστησε να μη συνεχίσουμε και ευτυχώς κατεβήκαμε μια στάση πριν το γκέτο, την Caledonia.

Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ότι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η πόλη από πλευράς κουλτούρας, γαστρονομίας, μουσικής κτλ. Αλλά σώφρων είναι η επίσκεψη να γίνει κάτω από το φως του ηλίου προς αποφυγήν δυσάρεστων εκπλήξεων. Δυστυχώς οι Λατίνοι κακοποιοί φημίζονται για την βιαιότητα τους. Ευτυχώς εμείς μόνο γλυκούς και φιλικούς ανθρώπους συναντήσαμε.

 Η πιο όμορφη συνοικία της πόλης είναι η παλιά πόλη, το Casco Viejo . Ονομάζεται επίσης και San Felipe, όλη η γύρω περιοχή θεωρείτε από την UNESCO ως  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Αποικιακά κυβερνητικά κτήρια ανταγωνίζονται σε ομορφιά εκκλησιές περασμένων αιώνων και στα πλακόστρωτα σοκάκια της παλιάς πόλης συναντά κανείς πολλά όμορφα μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης και σουβενίρ. Το πιο διάσημο εξαγώγιμο αντικείμενο  και σήμα κατατεθέν του Παναμά είναι το διάσημο καπέλο Παναμά ( το οξύμωρο βρίσκεται στην ετικέτα ‘REAL PANAMA HAT, MADE IN ECUADOR’). 

Από εκεί λοιπόν προμηθευτήκαμε και εμείς το ‘γνήσιο’ σουβενίρ μας και όλο ύφος και στυλ περιηγηθήκαμε στην όμορφη αυτή γειτονιά. Ξάφνου βρεθήκαμε με μια απίστευτη θέα προς τη σύγχρονη πόλη και σε μια υπαίθρια αγορά ειδών λαϊκής τέχνης ντόπιων ινδιάνικων φυλών. Ιθαγενείς πουλούσαν την πραμάτεια τους φορώντας υπέροχα πολύχρωμα ενδύματα, αλλά από ότι κατάλαβα η ενδυμασία ήταν καθαρά θέμα μάρκετινγκ και προώθησης προϊόντων, άλλο να λες ότι το αγόρασες από ένα τύπο με πουκάμισο και Nike και άλλο από έναν ξυπόλυτο ινδιάνο.

Έπειτα σειρά στην επίσκεψη μας στην πόλη έχει η περίφημη ψαραγορά, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο και αποτελεί στέκι των καλοφαγάδων. Με ένα μπολ ceviche(άλλη φόρα θα πούμε τι είναι) στο χέρι συνεχίσαμε  τη βόλτα μας με έντονες μυρωδιές ψαριού και αλμύρας να μας περιτριγυρίζουν.

Η πόλη του Παναμά καμαρώνει φυσικά και για την προαναφερόμενη διώρυγα, η οποία συν τοις άλλοις έχει επηρεάσει στην πολυπολιτισμικότητα της χώρας μιας και χιλιάδες εργάτες από όλο το πλανήτη πριν από έναν αιώνα εργαστήκαν για την διάνοιξη της. Εν τέλει  έμειναν στον τόπο και δημιούργησαν ένα πολύμορφο κράμα πολιτισμών. Από το 1999 η εκμετάλλευση της διώρυγας πέρασε στα χέρια των Παναμέζων από τους Αμερικανούς πράγμα για το οποίο είναι  πολύ περήφανοι.  Το επισκέψιμο σημείο της διώρυγας Miraflores απέχει δέκα λεπτά περίπου με ταξί και κοστίζει δέκα δολάρια. Το εθνικό τους νόμισμα είναι το μπαλμπόα και έχει ίδια ακριβώς αξία με το δολάριο, έτσι μπορείς να πληρώνεις σε μπαλμπόα και να παίρνεις ρέστα δολάρια ή και το αντίθετο.

Σίγουρα είναι μια πόλη αντιθέσεων και είναι μάλιστα μια ακριβή γωνία του πλανήτη, οι τιμές δεν συνάδουν με την πραγματική οικονομία των κατοίκων με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ εχόντων και μη να μεγαλώνει. Είναι παρόλα αυτά ένας πολύ καλός προορισμός μιας και μπορεί να συνδυάσει πολλά, από νυχτερινή διασκέδαση μέχρι και εξορμήσεις στην άγρια φύση μόλις σε μια ώρα.