VERACRUZ, ΕΝΑ ΠΡΟΑΣΤΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Είχε ξημερώσει για τα καλά στην πόλη του Πάναμα. Ο υδράργυρος μήνα Ιανουάριο είχε σκαρφαλώσει στους 30 βαθμούς Κελσίου και η ζέστη εντός αστικού κέντρου ήταν αφόρητη. Καθώς ήταν η τελευταία μέρα της διαμονής μου στην πόλη και η πρώτη της εξερεύνησης μου στην υπόλοιπη Κεντρική Αμερική, είχα προγραμματίσει να μεταβώ στα δυτικά της χώρας να απολαύσω τα εξωτικά νησιά Bocas del Toro. Το μόνο πρόβλημα που υπήρχε και είναι σύνηθες στους backpackers, είναι ότι το check out από το δωμάτιο έπρεπε να γίνει μέχρι τις 11:00 και το λεωφορείο που θα έπαιρνα για το λιμανάκι του Αλμιράντε ξεκινούσε στις 22:00 το βράδυ.

Οπότε απομένουν τουλάχιστον δέκα υπέροχες ώρες. Η περιπλάνηση μου γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Είχα δει τα σημαντικότερα αξιοθέατα πέριξ της πόλης του Παναμά, όπως τη περιβόητη διώρυγα, το Casco Viejo (την παλιά πόλη) και γενικά όλες τις γωνιές της μεγαλούπολης (όμορφες και μη). Τι να κάνω αυτό το πολύτιμο δεκάωρο?

Όπως συχνά ακούγεται μια θεϊκή φωνή μέσα μου, έτσι έγινε και τότε.

Κώστα, δεν ψάχνεις να βρεις καμιά παραλία κοντά στην πόλη να κάνεις καμιά βουτιά γιατί με τόση ζέστη άδικα θα ιδρώνεις σε ένα μέρος που το έχεις ήδη οργώσει?

Έχεις δίκιο, απαντώ στα ισπανικά και ψάχνω αμέσως στο χάρτη να βρω κάποιο παραθαλάσσιο προάστιο. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να απομακρυνθώ πολύ από το σταθμό λεωφορείων, νιώθοντας ασφαλέστερος να είμαι σε ακτίνα μισής ώρας το μέγιστο. Η πιο σοφή λύση από ότι φαινόταν ήταν ο κωμόπολη Veracruz δυτικά της διώρυγας στα παράλια του Ειρηνικού. Φανταστείτε μια περιοχή εκτός πόλης, σαν την Περαία ( οι φίλοι από Θεσσαλονίκη με καταλαβαίνουν). Φυσικά συγκρίσεις δεν μπορούν να γίνουν, αλλά ας το υποθέσουμε γεωγραφικά.

Η πρόσβαση για εκεί είναι πολύ εύκολη. Εγώ προτίμησα να πάρω το πρώτο μου chicken bus με πολύ χαμηλό κόστος και σχετικά αξιόπιστο. Ξεκίνησα λοιπόν το εικοσάλεπτο ταξίδι μαζί με Παναμέζους και μερικά πουλερικά, περάσαμε τη γέφυρα πάνω από τη διώρυγα, βλέποντας τις ουρές που σχηματίζουν τα πλοία και έπειτα Bienvenido a Veracruz.

Φτάνοντας εκεί τίποτα δε θυμίζει κάτι το τουριστικό. Φιλήσυχοι ντόπιοι απολάμβαναν την καθημερινότητα τους και ένας ταξιδιώτης από την Ελλάδα έψαχνε τρόπους να περάσει τη μέρα του όσο γίνεται πιο εποικοδομητικά. Αρχικά κατευθύνθηκα προς την παραλία  για να πάρω το βάπτισμα του πυρός για το παρθενικό μου μπάνιο σε νερά του Ειρηνικού. Η γύρω περιοχή θύμιζε τουριστικό θέρετρο σε περίοδο χαμηλής επισκεψιμότητας. Τα λιγοστά εν λειτουργία μαγαζιά ήταν σχεδόν άδεια. Η παραλία ήταν σχετικά παρατημένη και ολίγον βρώμικη. Έκατσα λοιπόν για ένα καφεδάκι σε ένα εστιατόριο-ταβέρνα-καφετέρια-σνακ μπαρ περασμένων δεκαετιών, παρήγγειλα το καφεδάκι και έκανα εν τέλει την πρώτη μου βουτιά στον Pacific Ocean . Αν θέλει κανείς να ζητήσει αναψυκτικό ίσως μπερδευτεί λίγο γιατί όλα τα ανθρακούχα λέγονται soda.

Καθώς η ώρα περνούσε ομαλά ατενίζοντας τον ωκεανό και τα τεράστια πλοία που περιμένουν καρτερικά να διασχίσουν τη διώρυγα, η πείνα μου χτύπησε την πόρτα. Η περιοχή φημίζεται για τα θαλασσινά της, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να εντοπίσω ένα μαγαζί που από ότι φάνηκε το προτιμούσαν οι ντόπιοι. 

Ως έλληνες γνωρίζουμε κάτι από θαλασσινά (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο) και έμεινα αρκετά ικανοποιημένος από το γεύμα μου. Καλές γεύσεις και καλή αναλογία ποιότητας- τιμής. Φυσικά όλα αυτά συνοδεία κοκτέιλ ή τοπικού ζύθου.

Ο Παναμάς έχει τρεις γνωστές μάρκες μπύρας που τις βρίσκεις παντού και είναι πραγματικά αξιόλογες. Η Panama, η Atlas και δημοφιλέστερη η Balboa . Μετά την τροφή ακολούθησαν βόλτες κοντά στην ακτή, με θέα τη θάλασσα από τη μία και από την άλλη ένα κατάφυτο βουνό που δυστυχώς εκείνη τη μέρα είχε ξεσπάσει μια πυρκαγιά σε ένα σημείο.

Ευτυχώς η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο και όταν πλέον σουρούπωσε επέστεψα με την αλμύρα στο δέρμα στο σταθμό λεωφορείων περιμένοντας το δρομολόγιο των 22:00, για ένα οκτάωρο ταξίδι μέχρι το Αλμιράντε.

Το συμπέρασμα μου από τη περιοχή της Veracruz είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο μέρος από πλευράς ομορφιάς, αλλά είναι μια καλή λύση για μια μικρή εξόρμηση κοντά στην πρωτεύουσα. Δεδομένου ότι έχει δει κανείς τις ομορφιές της πόλης και φυσικά τη διώρυγα. Αν είχα περισσότερο χρόνο ίσως προλάβαινα να επισκεφτώ τη λίμνη Γκατούν. 

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα από τα θετικά στοιχεία που έχει η οδική μετάβαση  από χώρα σε χώρα, είναι ότι σε διάστημα μερικών λεπτών έχει κανείς τη δυνατότητα να γευτεί διαφορετικούς πολιτισμούς. Έτσι έγινε και στο φετινό μου ταξίδι στην Κεντρική Αμερική. 

Εισαγωγικά να αναφέρω ότι το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στους μεθοριακούς σταθμούς τριών εκ των κρατών αυτών. Του Παναμά, της Κόστα Ρίκα και της Νικαράγουα. Τρεις διαφορετικές χώρες πολιτισμικά, πολίτικα , οικονομικά, εθνολογικά, γαστρονομικά με κοινό παρονομαστή την ισπανική γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα κράτη της ευρύτερης περιοχής  δεν χρειάζεται πλέον visa για τους Έλληνες πολίτες. Ένα από τα καλά της ευρωπαϊκής ένωσης.

Πρώτος σταθμός στην ήπειρο αυτή ήταν από αέρος στο αεροδρόμιο του Παναμά, εκεί με μια ελαφρώς γραφειοκρατική διαδικασία οι παχουλούλες υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης μου έδωσαν να συμπληρώσω ένα έντυπο εισόδου με τα προσωπικά μου στοιχεία, λόγο επίσκεψης , τόπο διαμονής, ημέρες επίσκεψης και πότε με το καλό μαζεύεις τα μπογαλάκια σου από τη χώρα. Ένα αυτοφακέλωμα που συμπλήρωσα υπομονετικά πολλές φορές σε διάστημα δυο εβδομάδων. Το πως πέρασα έχω γράψει παλαιότερα και θα συνεχίσω να γράφω όσο ακόμα η μνήμη δε ξεθωριάζει. Έχασα και τις σημειώσεις μου βλέπετε!

Σειρά έχουν οι μεθοριακοί σταθμοί…

ΠΑΝΑΜΑΣ- ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Στην ανατολική πλευρά της χώρας στα παράλια της Καραϊβικής η μετάβαση γίνεται από το σταθμό Changuinola -Sixaola. Από την τελευταία πόλη του Παναμά (που δεν έχει να επιδείξει τίποτα) ξεκίνα το εικοσάλεπτο ταξίδι μέχρι τα σύνορα για τη πρώτη πόλη της Κόστα Ρίκα (που επίσης δεν έχει να επιδείξει τίποτα). Η διαδρομή είναι αρκετά όμορφη , ο δρόμος είναι σε αρκετά καλή κατάσταση και κινείται ανάμεσα σε τεράστιες εκτάσεις μπανανοφυτειών που όσο πλησιάζεις την Κόστα Ρίκα γίνονται μεγαλύτερες και εντονότερες.

Οι φίλοι μας οι Παναμέζοι επειδή αρέσκονται μάλλον στις υπογραφές και στα έντυπα, σε βάζουν να περιμένεις σε μια ουρά (εγώ έτυχα σύντομη, περίπου 10 λεπτά) να ξαναπαραλάβεις το παραπάνω έντυπο αυτή τη φορά για να εξέλθεις από τη χώρα. Προσοχή, οφείλεις να είσαι στη σειρά αυτών που εξέρχονται και όχι των νεοεισελθέντων(δεν είναι δύσκολο, καθαρό μυαλό θέλει). 

Αφού το συμπληρώσεις σχολαστικά, περιμένεις μια μίνι ουρίτσα για να το παραδώσεις σε ένα ακόμα παχουλούλη ευγενέστατο αξιωματικό με τη  περιποιημένη μαύρη μουστάκα του. Αφού σφραγίσει τo διαβατήριο σου είσαι  πλέον είσαι ελεύθερος να αποχωριστείς τον Παναμά. Αν είσαι υψοφοβικός έχεις ένα τελευταίο εμπόδιο να ξεπεράσεις ....Την γέφυρα του Rio Sixaola .

 Εκεί και υψοφοβικός να μην είσαι έχεις το νου σου διότι βαδίζεις σε μια τρεμοπαίζουσα απαρχαιωμένη γέφυρα με σανίδια και πρόκες που έχουν φαγωθεί από την υγρασία. Τα κενά που υπάρχουν είναι σε κάποια σημεία τόσο μεγάλα, που είναι ικανά να σε κάνουν να ζήσεις την εμπειρία ελεύθερης πτώσης σε ποταμό γεμάτο κροκοδείλους. Υποθέτω πως ανήκει σε ουδέτερη ζώνη και καμιά από τις δυο χώρες δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη συντήρηση της. Αυτό δε φαίνεται να πτοεί τους ντόπιους που τη διασχίζουν καθημερινά με όλα τους τα υπάρχοντα ανά χείρας και υπό μάλλης.

Welcome to Costa Rica λοιπόν. Στα πρώτα βήματα καμιά διαφορά . Πως να έχει άλλωστε ,μόνο ένα ποτάμι χωρίζει τις δυο χώρες. Ξανά μια σύντομη ουρά, ξανά το περιβόητο έντυπο, ξανά ανταλλαγές στιλό με ντόπιους και ταξιδιώτες. Ισπανικά δυστυχώς δεν ξέρω (φυσικά θα το ήθελα πολύ και είναι άκρως απαραίτητα στη Λατινική Αμερική). Εκεί ο νεαρός καλοντυμένος τελωνιακός μου είπε κάτι στη γλώσσα του, εφόσον είχε ελέγξει τα έγγραφα μου. Αγέλαστος και απορημένος  τον κοίταξα μερικά δεύτερα σαν χάνος,  μου λέει «SMILE» σε άπταιστα αγγλικά και έπειτα δίνοντας μου χαμογελαστός το διαβατήριο, λέει PURA VIDA ( αγνή ζωή). Όπως έχω χιλιοαναφέρει είναι το μότο των Κοσταρικάνων και συνάμα ευχή τους. 

Έπειτα ακολουθεί η είσοδος στη μεθοριακή πόλη Sixaola  και αναμονή για το λεωφορείο που οδηγεί στο Puerto Viejo. Μια όμορφη διαδρομή μέσω καλλιεργειών μπανάνας. Σε εκείνα τα μέρη της χώρας παγκόσμιοι κολοσσοί στο χώρο του συγκεκριμένου φρούτου έχουν τις εκτάσεις και τις αποθήκες τους κάνοντας τη χώρα μια από τις πρώτες χώρες σε εξαγωγές μπανάνας. Η Κόστα Ρίκα δε σε κερδίζει με την πρώτη εντύπωση, πρέπει να τη ζήσεις πρωτίστως.

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ-ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Επόμενος μεθοριακός σταθμός στα βόρεια της Κόστα Ρίκα ο Penas Blancas. Είναι η βορειότερη πόλη της χώρας και από τα πιο νότια σημεία της Νικαράγουα. Αυτό το πέρασμα έχει το ίδιο όνομα και στις δυο γείτονες χώρες. Συμπληρώνεις ξανά το ξακουστό έντυπο ώστε να εξέλθεις από τη χώρα και έπειτα  περνάς από την πλευρά της Νικαράγουα .

Εκεί ο επισκέπτης πρέπει να είναι προετοιμασμένος μιας και κάνει μετάβαση από την πιο εύπορη χώρα της Κεντρικής Αμερικής σε μια από τις φτωχότερες. Αυτή η διαφορά φαίνεται από τα πρώτα βήματα. Ανάμεσα στις ουρές των ταξιδιωτών αρκετοί επαίτες εκλιπαρούν για μια βοήθεια και τα βλέμματα των ντόπιων γίνονται ελαφρώς πιο αδιάκριτα. Το γνωστό έντυπο που το υπογράφεις κάθε τρεις και λίγο εδώ στο προσφέρουν νεαροί έναντι αμοιβής, έχοντας φροντίσει να το εξαφανίσουν από τα γκισέ (οπού οφείλουν να το διανέμουν δωρεάν) κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των τελωνειακών.  Από μένα φράγκο δεν πήρε ο λαμογοπιτσιρικάς, λίγο σφύριξα αδιάφορα, λίγο παρίστανα πως δεν καταλάβαινα, έφυγε παραπονούμενος. Ο δόλιος δεν ήξερε ότι στη χώρα τούτου του λευκού οι κουτοπονηριές είναι ευρέως διαδεδομένες κάνοντας μας να έχουμε ανοσία.

 Σειρά έχει μια πληρωμή της τάξεως των 2$ ανά άτομο. Κυριολεκτικά ήταν για πάρουν 2$ από κάθε ξένο. Αυτό δεν γινόταν να το αρνηθώ γιατί θα έχανα τη σειρά μου. Ήταν λέει μια ενίσχυση για ένα πάρκο στην πόλη της Μανάγκουα. Επόμενο βήμα να έρθεις face to face με τον υπάλληλο. Με τα 20$ ανά χείρας για την είσοδο στη χώρα έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν σοβαρό και ψυχρό επαγγελματία. Οι υπάλληλοι του σταθμού προτιμούν τα δολάρια από το τοπικό τους νόμισμα, αν και έχεις την ευκαιρία να κάνεις συνάλλαγμα στους δεκάδες πλανοδίους ‘τραπεζίτες’ .

 Ήμουν μάρτυρας και μιας μικρής έντασης μεταξύ ενός τελωνειακού και ενός Αφρό-Αμερικανου ταξιδιώτη που αρνιόταν να βγάλει το σκούφο που κάλυπτε τη ράστα κόμη του. Μετά από φωνές , εντάσεις , υποκριτικές κινήσεις γεμάτες πάθος που θα ζήλευε και ο Κάρολος Κουν ο ταξιδιώτης έχασε το δίκιο του. Αρχικά τον απέλασαν, μετέπειτα έχω την εντύπωση πως τον είδα στα εδάφη της Νικαράγουα εμφανώς πιο ήρεμο. Με τη επιστροφή μου στη Κόστα Ρίκα μετά τη σύντομη παραμονή μου στη Νικαράγουα, το έντυπο με περίμενε υπομονετικά συμπληρώνοντας το με κλειστά μάτια.

Όταν έφτασε η στιγμή της αποχώρησης από αυτή τη γωνιά του πλανήτη έγινε από το διεθνές αεροδρόμιο τους Σαν Χοσέ στην περιοχή της Alajuela. Για να πετάξεις από τη χώρα πληρώνεις στο αεροδρόμιο περίπου 20 ευρώ για αεροπορικούς φόρους. Εφόσον έχεις συμπληρώσει το υπέροχο έντυπο που σε διάστημα δυο εβδομάδων το βλέπεις μέχρι και στον ύπνο σου.

 Το συμπέρασμα είναι ότι οι τρεις αυτές χώρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους και παράλληλα είναι τόσο διαφορετικές.

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Η πόλη του Παναμά είναι η πιο κοσμοπολίτικη πόλη στην κεντρική Αμερική. Βρίσκεται στην είσοδο της διάσημης διώρυγας από την πλευρά του ειρηνικού και η οικονομία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τούτο το θαύμα της μηχανικής.

Με μια πρώτη ματιά ο επισκέπτης θα νομίζει πως βρίσκεται σε κάποια μεγαλούπολη της Ευρώπης η σε ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό διότι τεράστιοι ουρανοξύστες δίνουν τη δική τους μάχη να αγγίξουν τον ουρανό. Χλιδάτες βιτρίνες με ενδύματα και μοντέρνα είδη σπιτιού βρίσκονται παντού στα κεντρικά σημεία της πόλης, μέχρι και υπαίθρια δωρεάν γυμναστήρια για τους πολίτες. Λόγο της διώρυγας τεράστιες ναυτιλιακές  εταιρίες κολοσσοί έχουν τα γραφεία τους εκεί και αυτό έχει αντίκτυπο στην ευρύτερη οικονομία.

Η περιοχή της σύγχρονης  πόλης είναι απλώς η βιτρίνα  του έθνους. Οι αντιθέσεις που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι πολλές. Υπάρχουν περιοχές στις οποίες οι κάτοικοι συνωστίζονται στις παραγκουπόλεις όπως επίσης και περιοχές των εύπορων  προαστίων με τις πολυτελείς κατοικίες και το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Είναι απίστευτο ότι σε ένα δεκάλεπτο περίπατο ο ταξιδιώτης είναι πιθανό τη μια στιγμή να περνά από ένα πεντάστερο ξενοδοχείο και ένα κατάστημα Gucci και αμέσως μετά να βρίσκεται σε συνοικία με παραπήγματα δίχως αποχετευτικό δίκτυο και με υψηλή εγκληματικότητα, απαιτεί μεγάλη προσοχή κυρίως τη νύχτα. Ένα τέτοιο λαθάκι αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός ντόπιου στο λεωφορείο που μας συνέστησε να μη συνεχίσουμε και ευτυχώς κατεβήκαμε μια στάση πριν το γκέτο, την Caledonia.

Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ότι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η πόλη από πλευράς κουλτούρας, γαστρονομίας, μουσικής κτλ. Αλλά σώφρων είναι η επίσκεψη να γίνει κάτω από το φως του ηλίου προς αποφυγήν δυσάρεστων εκπλήξεων. Δυστυχώς οι Λατίνοι κακοποιοί φημίζονται για την βιαιότητα τους. Ευτυχώς εμείς μόνο γλυκούς και φιλικούς ανθρώπους συναντήσαμε.

 Η πιο όμορφη συνοικία της πόλης είναι η παλιά πόλη, το Casco Viejo . Ονομάζεται επίσης και San Felipe, όλη η γύρω περιοχή θεωρείτε από την UNESCO ως  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Αποικιακά κυβερνητικά κτήρια ανταγωνίζονται σε ομορφιά εκκλησιές περασμένων αιώνων και στα πλακόστρωτα σοκάκια της παλιάς πόλης συναντά κανείς πολλά όμορφα μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης και σουβενίρ. Το πιο διάσημο εξαγώγιμο αντικείμενο  και σήμα κατατεθέν του Παναμά είναι το διάσημο καπέλο Παναμά ( το οξύμωρο βρίσκεται στην ετικέτα ‘REAL PANAMA HAT, MADE IN ECUADOR’). 

Από εκεί λοιπόν προμηθευτήκαμε και εμείς το ‘γνήσιο’ σουβενίρ μας και όλο ύφος και στυλ περιηγηθήκαμε στην όμορφη αυτή γειτονιά. Ξάφνου βρεθήκαμε με μια απίστευτη θέα προς τη σύγχρονη πόλη και σε μια υπαίθρια αγορά ειδών λαϊκής τέχνης ντόπιων ινδιάνικων φυλών. Ιθαγενείς πουλούσαν την πραμάτεια τους φορώντας υπέροχα πολύχρωμα ενδύματα, αλλά από ότι κατάλαβα η ενδυμασία ήταν καθαρά θέμα μάρκετινγκ και προώθησης προϊόντων, άλλο να λες ότι το αγόρασες από ένα τύπο με πουκάμισο και Nike και άλλο από έναν ξυπόλυτο ινδιάνο.

Έπειτα σειρά στην επίσκεψη μας στην πόλη έχει η περίφημη ψαραγορά, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο και αποτελεί στέκι των καλοφαγάδων. Με ένα μπολ ceviche(άλλη φόρα θα πούμε τι είναι) στο χέρι συνεχίσαμε  τη βόλτα μας με έντονες μυρωδιές ψαριού και αλμύρας να μας περιτριγυρίζουν.

Η πόλη του Παναμά καμαρώνει φυσικά και για την προαναφερόμενη διώρυγα, η οποία συν τοις άλλοις έχει επηρεάσει στην πολυπολιτισμικότητα της χώρας μιας και χιλιάδες εργάτες από όλο το πλανήτη πριν από έναν αιώνα εργαστήκαν για την διάνοιξη της. Εν τέλει  έμειναν στον τόπο και δημιούργησαν ένα πολύμορφο κράμα πολιτισμών. Από το 1999 η εκμετάλλευση της διώρυγας πέρασε στα χέρια των Παναμέζων από τους Αμερικανούς πράγμα για το οποίο είναι  πολύ περήφανοι.  Το επισκέψιμο σημείο της διώρυγας Miraflores απέχει δέκα λεπτά περίπου με ταξί και κοστίζει δέκα δολάρια. Το εθνικό τους νόμισμα είναι το μπαλμπόα και έχει ίδια ακριβώς αξία με το δολάριο, έτσι μπορείς να πληρώνεις σε μπαλμπόα και να παίρνεις ρέστα δολάρια ή και το αντίθετο.

Σίγουρα είναι μια πόλη αντιθέσεων και είναι μάλιστα μια ακριβή γωνία του πλανήτη, οι τιμές δεν συνάδουν με την πραγματική οικονομία των κατοίκων με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ εχόντων και μη να μεγαλώνει. Είναι παρόλα αυτά ένας πολύ καλός προορισμός μιας και μπορεί να συνδυάσει πολλά, από νυχτερινή διασκέδαση μέχρι και εξορμήσεις στην άγρια φύση μόλις σε μια ώρα.

ΜΕ CHICKEN BUS ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Τα chicken bus είναι το βασικό μέσο μεταφοράς σε πολλές χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Είναι στην ουσία παροπλισμένα παλιά σχολικά λεωφορεία των Η.Π.Α που χρησιμοποιούνται για την οδική σύνδεση μεταξύ πόλεων και χωριών, κάτι σαν τα δικά μας ΚΤΕΛ (στο περίπου).

Ο όρος chicken bus είναι λίγο παράξενος, δεν νομίζετε? Ο λόγος για αυτήν την ονομασία είναι πολύ απλός, τουλάχιστον ένας ή και περισσότεροι από τους συνταξιδιώτες σου θα είναι κοτόπουλα (χωρίς ίχνος υπερβολής). Ένα τέτοιο λεωφορείο όπως εύκολα φαντάζεται κανείς δεν είναι ένα συνηθισμένος τρόπος μεταφοράς αλλά μια εμπειρία ζωής.

Αρχική εντύπωση κάνει η έντονη διακόσμηση των λεωφορείων αυτών , έντονα χρώματα παντού. Είναι ένας πολύχρωμος κινούμενος καμβάς με χρώματα που θα ζήλευε και ο πιο καταξιωμένος ζωγράφος. Οι  σημαίες της χώρας συνδυάζονται με την τοπική παράδοση και η χριστιανική παρουσία είναι έντονη   ( ο Ιησούς και η Παναγία είναι σε όλα τα λεωφορεία).  Σε όλο αυτό το κοκτέιλ χρωμάτων, παράδοσης, θρησκείας προσθέστε τη λάτιν μουσική που ακούγεται από κακής ποιότητας ηχεία στη διαπασών και κάτι περίεργα φωτορυθμικά. Ένας τέλειος χαμός!!!

Τα πρώην σχολικά λεωφορεία αυτά, κατά την κατασκευή τους όπως είναι λογικό σχεδιάστηκαν να μεταφέρουν περίπου 40 μαθητές. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί καθόλου τους ντόπιους μιας και δεν υπάρχει κανένα όριο στη χωρητικότητα. Κυριολεκτικά όσο και να φαίνεται παράξενο δεν υπάρχει όριο, οι επιβάτες στριμώχνονται σαν τις αντζούγιες. Θαρρείς και είναι υποχρεωμένος ο οδηγός να επιβιβάσει όποιον βρει στο δρόμο του ή πως είναι το τελευταίο λεωφορείο για αυτό το μήνα. Συγκεκριμένες στάσεις δεν υπάρχουν. Όπου βολεύει στον καθένα ανεβαίνει και όπου τον βολεύει κατεβαίνει, γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν υπάρχει χρονικός σχεδιασμός δρομολογίων. Μόνο η αναχώρηση λίγο πολύ έχει συγκεκριμένη ώρα.

Ένα ακόμα αξιοσημείωτο γεγονός, όλα τα chicken bus στη Νικαράγουα είχαν αφετηρία και τερματισμό μέσα σε λαϊκές αγορές( μιλάμε για χαμό), η αλήθεια είναι πως λειτουργικά δε βολεύει πολύ, είναι μωρέ κομματάκι δύσκολο όποτε έρχεται λεωφορείο να ξεστήνονται οι πάγκοι με τις μπανάνες και τις γλυκοπατάτες για να περάσει το κινούμενο έργο τέχνης. Αυτό με τη λειτουργικότητα ήσουν πρέπει να το ρίξουν μια ματιά οι υπεύθυνοι.

Όπως είναι λογικό πολλοί ντόπιοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο μέσο για τα καθημερινά τους ψώνια, μιας και οδηγεί κατευθείαν στην αγορά. Εκεί λοιπόν είναι που εμφανίζονται μαζί με κάθε λογής αγαθό τα κοτόπουλα στην αγκαλιά αξιαγάπητων ιδρωμένων κυριών. Τα διπλά καθίσματα που είναι σχεδιασμένα για ανήλικα, μετατρέπονται αυτομάτως σε τριπλά, συν κάποιο ζωντανό(αν υπάρχει), συν σάκους ταξιδίου και αν τύχει και κανένα πιτσιρίκι στριμώχνεται και αυτό το δόλιο κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά.

Πραγματική εντύπωση κάνει ότι όλοι οι επιβάτες παραμένουν ψύχραιμοι και συνήθως δε δημιουργούνται εντάσεις από το συνωστισμό. Μοιάζουν μάλιστα να το απολαμβάνουν και το χαίρεσαι πραγματικά. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ αυτό στη χώρα μας. Η φασαρία θα ήταν αναπόφευκτη για χίλιους δυο λόγους. Προτείνω σε κοπέλες με τακούνια, πολλά αρώματα, φιρμάτα ρούχα και πολλά άλλα ( και στους αντίστοιχους τύπους)  αν ποτέ βρεθούν κατά κει να πάρουν ταξί.

Δυο είναι οι πραγματικοί ήρωες του λεωφορείου, ο οδηγός και ο κράχτης-εισπράκτορας. Για τον πρώτο είναι λογικό γιατί επιβιώνει από ένα τέτοιο χαμό, αν ο οδηγός είναι ήρωας ο δεύτερος είναι υπερήρωας επιπέδου superman.

·        Βασικά στέκεται έξω από το λεωφορείο κρεμασμένος με το ένα χέρι και με το άλλο κρατά χρήματα και εισιτήρια.

·        Βοηθά στη φορτοεκφόρτωση αγαθών και ζώντων.

·        Φωνάζει για την επόμενη στάση και εντός και εκτός λεωφορείου.

·       Είναι επίσης ο πλαϊνός καθρέφτης του οδηγού, τον βοηθά για την ασφαλή εκκίνηση του οχήματος.

·        Φυσικά γνωρίζει που επιβιβάστηκε ο καθένας, που θα κατέβει, το αντίτιμο και όλα αυτά για να επιτευχθούν συχνά σκαρφαλώνει πάνω από μια άμορφη μάζα ιδρωμένων επιβατών για να προσεγγίσει το στόχο του.

·        Μέχρι και κασέτες στο στερεοφωνικό αλλάζει και πολλά άλλα.

Η λέξη παραφροσύνη είναι λίγη, αλλά το ταξίδι αυτό έχει μια απίστευτη γοητεία κυρίως αν είσαι Backpacker και αναζητάς μια οικονομική λύση ζώντας παράλληλα όσο πιο κοντά γίνετε στη ντόπια κουλτούρα. Ιδιαίτερα ασφαλή δε θα έλεγα πως είναι (αλλά έχω ταξιδεύσει σε μέρη με τραγικούς οδηγούς οπότε… πάλι καλά).

Να περνάτε καλά!!!

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΤΟΥ ΑΛΜΙΡΑΝΤΕ, ΠΑΝΑΜΑΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Στα βόρεια του Παναμά βρίσκεται ένα σύμπλεγμα νησιών με τουριστικό χαρακτήρα, τα Bocas del Toro! Είναι πόλος έλξης surfers μιας και σε αρκετά σημεία τα κύματα είναι ιδανικά για surf  και άλλων ταξιδιωτών που αναζητούν την ηρεμία και τα γαλανά νερά της Καραϊβικής.

 Υπάρχουν δυο τρόποι να φτάσει κανείς εκεί. Είτε αεροπορικώς στην πρωτεύουσα του αρχιπελάγους Κολόν, είτε μέσω θαλάσσης από το γραφικό Αλμιράντε. O τρόπος για να φτάσει κανείς από την πόλη του Παναμά σε αυτό το απάνεμο λιμανάκι είναι με λεωφορείο. Τα δρομολόγια δεν είναι συχνά άρα χρειάζεται προσοχή. Η διαδρομή διαρκεί περίπου οχτώ ώρες οπότε είναι καλή επιλογή το δρομολόγιο των 10 μ.μ , καθώς ο ταξιδιώτης έχει τη δυνατότητα να ξεκουραστεί κατά τη διάρκεια του ταξιδίου και να εξοικονομήσει χρήματα από μια επιπλέον διανυκτέρευση .

Έπειτα από ένα ολονύκτιο  ταξίδι που διανύει κανείς τη μισή χώρα στην κυριολεξία φτάνει επιτέλους στο Αλμιράντε . Αυτό το ψαροχώρι είναι πνιγμένο μέσα στα μαγκρόβια δάση. Οι κάτοικοι ζουν σε πρωτόγονες ξύλινες καλύβες που κυριολεκτικά επιπλέουν στο νερό. Οι συνθήκες υγιεινής δεν είναι και οι ιδανικότερες καθώς δεν υπάρχει αποχετευτικό δίκτυο και οι ντόπιοι αδικούν τη φυσική ομορφιά του τόπου ρυπαίνοντας με κάθε είδους αστικά λύματα τα ήσυχα νερά του γραφικού αυτού λιμανιού.

 Η μεταφορά με τα θαλάσσια ταξί προς την απέναντι ακτή και την πόλη Κολόν κοστίζει 6$ το άτομο και η διαδρομή διαρκεί περίπου 20 λεπτά . Το μόνο σίγουρο είναι ότι κατά τη διαδρομή δεν παραμένει κανείς στεγνός μιας και τα μικρά αυτά σκάφη αναπτύσσουν υψηλές ταχύτητες.

100 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΩΡΥΓΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Η επίσκεψη μας στον Παναμά συνέπεσε με τα 100 χρόνια από τη διάνοιξη της διώρυγας . Μείναμε άφωνοι αντικρίζοντας αυτό το επίτευγμα της μηχανικής που στην εποχή του παρομοιάστηκε με τον 13ο άθλο του Ηρακλή. 

Τεράστιες δεξαμενές με νερό που άνοιγαν και έκλειναν για να περάσουν πλοία γιγαντιαίων διαστάσεων. Το επισκέψιμο σημείο της διώρυγας στο Μιραφλόρες απέχει περίπου δέκα λεπτά με αυτοκίνητο από το κέντρο της πρωτεύουσας, η διαδρομή κοστίζει περίπου 10$. Στο κέντρο υποδοχής επισκεπτών, μπορεί κάποιος να ξεναγηθεί στους χώρους του μουσείου, με τα πολύ όμορφα εκθέματα από αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάνοιξη της διώρυγας, φωτογραφίες της εποχής και πολύ αρχειακό υλικό.

 Έχει ενδιαφέρον ο προσομοιωτής πλεύσης που υπάρχει στο χώρο ο οποίος  σου δίνει την εντύπωση ότι είσαι για λίγο ο καπετάνιος που χειρίζεται ένα τεράστιο δεξαμενόπλοιο κατά την πλεύση του εντός διώρυγας. Άξια λόγου  είναι η μικρού μήκους 3D ταινία που μας εξηγεί από το πως δημιουργήθηκε το περιβόητο κανάλι του Παναμά, μέχρι τα μελλοντικά σχέδια επέκτασης του. 

Η είσοδος στο μουσείο για το πλήρες πακέτο είναι 8$ κατ' άτομο. Σίγουρα αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείς μιας και μεταξύ άλλων έχεις και τη δυνατότητα να δεις από πολύ κοντά κάποιο πλοίο να περνά τη διώρυγα και να αντιληφτείς από το τρόπο λειτουργίας της γιατί ακόμη και στις μέρες μας θεωρείται ένα θαύμα της μηχανικής.

Η ιδέα της ένωσης των δυο ωκεανών υπήρχε από τα πρώτα χρόνια της εποίκισης της περιοχής από τους ευρωπαίους, Από τα τέλη του 19^ου αιώνα, άρχισε μια προσπάθεια της γαλλικής εταιρείας Λεσσεψ, για την διάνοιξη της διώρυγας. Τα εμπόδια ήταν πάρα πολλά, αν αναλογιστεί κανείς απώλειες εργατικού δυναμικού λόγο τροπικών ασθενειών και κακουχιών, κλοπές, διαφθορά μεταξύ των μηχανικών και αρκετά αλλά , η γαλλική απόπειρα απέτυχε. Μετά από δυο δεκαετίες ήταν σειρά της αμερικανικής κυβέρνησης να προσπαθήσει για δεύτερη φορά μιας και εξαγόρασε τα δικαιώματα από τη γαλλική εταιρεία. Μετά από κόπους και προσπάθειες ετών τελικά, το έργο ολοκληρώθηκε. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1913, άνοιξαν τα φράγματα της λίμνης και το νερό εισχώρησε στο κανάλι. Άνοιξαν οι υδατοφράχτες και τα νερά του Ατλαντικού γέμισαν την πρώτη σύρτη. Πυκνά πλήθη από υπερήφανους εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ζητωκραύγασαν καθώς το πρώτο πλοίο, το ρυμουλκό "Γκέιταν", σημαιοστολισμένο μπήκε σφυρίζοντας μέσα στο φράγμα. Οι μηχανικοί και οι επίσημοι βρίσκονταν επάνω στο ρυμουλκό. Ύστερα από ένα χρόνο, στις 15 Αυγούστου του 1914 η Διώρυγα παραδόθηκε στη διεθνή ναυσιπλοΐα. Μέχρι το 2000 βρισκόταν κάτω από την οικονομική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Έχει συνολικό μήκος 77.1 χλμ, πλάτος 45 μ. και βάθος 11 μ. Η πρώτη διέλευση πλοίου έγινε στις 15 Αυγούστου 1914. Δυναμικότητα διέλευσης 50 πλοία ημερησίως.

Τα πλοία καταβάλουν τέλη (δικαιώματα) βάσει της χωρητικότητας που έχουν. Οι Η.Π.Α είχαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της μέχρι το 2000, πλέον η διώρυγα του Παναμά θεωρείτε ουδέτερη θάλασσα.

Η Διώρυγα του Παναμά είναι η δεύτερη σε ναυτιλιακή σπουδαιότητα, από την άποψη των θαλασσίων μεταφορών, στον κόσμο μετά τη Διώρυγα Σουέζ. Για την κατασκευή της εργάστηκαν άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Φυσικά δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν από ένα τέτοιο έργο οι Έλληνες όπως μαρτυρά η φωτογραφία από το μουσείο της διώρυγας στο Μιραφλόρες.