ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 2ο WINTERUN PALIA KAVALA

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα βροχερό πρωινό του Φεβρουαρίου βρεθήκαμε στην Παλιά Καβάλα  για να τρέξουμε στο Winterun. Έναν ορεινό αγώνα 19 χιλιομέτρων και λιγότερο από 700 μέτρα υψομετρικών διαφορών. Ο αγώνας ίσως να φαίνεται μικρός στην απόσταση αλλά είναι μεγάλος...στον παλμογράφο.

Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες ο καιρός φαινόταν να έχει άγριες διαθέσεις, παρόλα αυτά όλοι ήμασταν τυχεροί και κατά τη διάρκεια του αγώνα οι συνθήκες ήταν ιδανικές για τρέξιμο. Συνοδεία ενός διακριτικού ψιλόβροχου, σχεδόν άπαντες παρόντες περιμέναμε στην αφετηρία.

Στην πλατεία του χωριού, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του υπεραιωνόβιου πλάτανου δόθηκε η εκκίνηση. Η επιτροπή του αγώνα ήταν συνεπής και δεν υπήρξαν καθυστερήσεις. 10, 9, 8, 7, 6 ,5, 4, 3, 2, 1 και πάμε.

Τα πρώτα 3 χιλιόμετρα του αγώνα ήταν με ανηφορική κλίση. Εφόσον είχαν ανέβει αρκετά οι παλμοί από την υπερένταση, ακολουθεί μια απότομη κατηφοριά που θέλοντας και μη οι ταχύτητες αυξάνονται. Ο αγώνας διεξάγεται κυρίως σε δασικούς δρόμους, οι οποίοι παρόλη τη βροχή ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση.  Η λάσπη όπως είναι λογικό ήταν μόνιμη συνοδός μας και στα όμορφα μονοπάτια,  (το αναμέναμε άλλωστε). Από πλευράς δρομέων απαιτούσε μεγάλη προσοχή καθόλη τη διάρκεια του αγώνα κυρίως στα βραχώδη σημεία. Η αυξημένη υγρασία σε ορισμένα σημεία σε συνδυασμό με τα πεσμένα φύλλα δημιουργούσαν “ύπουλες” δρομικές παγίδες. (Υ.Γ Τα Speedcross δεν είναι κατάλληλα για τέτοιο τερέν). Δυστυχώς κάποιες πτώσεις δεν αποφεύχθηκαν.

Είναι γεγονός ότι υπήρχαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα συνεχόμενες εναλλαγές στην κλίση. Συναντά κανείς μια διαρκής αυξομείωση στα υψομετρικά κάνοντας έτσι τον αγώνα ακόμα πιο γοητευτικό.

Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν τρεις και είχαν τα απαραίτητα για τους αθλητές, με πιο πλήρη σταθμό τον δεύτερο, μιας και ήταν ο κεντρικός του αγώνα (περίπου στη μέση της διαδρομής). Μάλιστα λίγο πιο πριν από αυτό το στεκ ένας παράξενος ήχος από τους πυλώνες της ΔΕΗ έδινε μια παράξενη ηχητική αύρα στο ομιχλώδες τοπίο.

 Στο τερματισμό πλήθος κόσμου επιβράβευε την προσπάθεια των αθλητών με ένα ζεστό χειροκρότημα. Εφόσον με το χειροκρότημα δεν χορταίνει κανείς, η οργάνωση του αγώνα είχε μεριμνήσει για τα άδεια στομάχια των αθλητών. Πραγματικά υπέροχες πίτες και  ζεστός τραχανάς ήταν ότι έπρεπε μετά από ένα υγρό πρωινό στο βουνό.

Το κόστος συμμετοχής του αγώνα ήταν 15 ευρώ με (τεχνικό μακρυμάνικο μπλουζάκι, νερό, αναμνηστικό μετάλλιο, διαφημιστικά τουριστικής προβολής , κτλ.)

Όλα πήγαν καλά, ελπίζω όλοι οι δρομείς να το ευχαριστήθηκαν όπως εγώ.

Και όπως λέμε πάντοτε..

 Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

 Η σελίδα μας στο FB είναι RUNVEL...καλούς αγώνες και καλά ταξίδια.

Εντυπώσεις από άλλους αγώνες θα βρείτε εδώ.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 5ος ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΧΥΡΟΥ ΝΥΜΦΑΙΑΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ήταν μια όμορφη Κυριακή στη Θράκη. Ο καιρός ήταν ιδανικός για τρέξιμο κάνοντας μας το χατίρι. Πλήθος αθλητών , συνοδών και εθελοντών είχαν δώσει το παρόν στο άλσος Νυμφαίας για τον ομώνυμο ορεινό ημιμαραθώνιο συνολικής απόστασης 25,5 χιλιόμετρων και 1500 μέτρων υψομετρικών διαφορών.

Ο αγώνας έχει ως εκκίνηση και τερματισμό το συγκεκριμένο άλσος διαγράφοντας μια κυκλική πορεία. Η γοητεία της διαδρομής αυτής είναι ότι έχει συνεχείς αυξομειώσεις στα υψομετρικά και έτσι δεν αφήνει αδιάφορο το δρομέα. Δεν είναι απλώς μια μεγάλη ανηφόρα και έπειτα ένα γρήγορο κατέβασμα. Αντ’ αυτού έχει πολλές ανηφοριές και κατηφοριές καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα. Άλλες μικρές ,άλλες μεγάλες.

Τα μονοπάτια ήταν σε πολλή καλή κατάσταση και η σηματοδότηση θεωρώ πως ήταν καλύτερη από πέρυσι. Κάποιοι αθλητές ίσως να μπερδεύτηκαν στο πρόσθετο κομμάτι του αγώνα στα τελευταία 500 μέτρα. Οι σταθμοί τροφοδοσίας ήταν υπερπλήρεις και στα κατάλληλα σημεία.

Αγαπημένο σημείο του αγώνα , το θρυλικό πολυβολείο της γραμμής Μεταξά στο 10^ο χιλιόμετρο περίπου. Δύσκολο θεωρώ το ανηφορικό κομμάτι πριν τον 3^ο σταθμό τροφοδοσίας όπως επίσης και την περιβόητη ανηφόρα με το σχοινί πριν το 4^ο στεκ. Εκεί οι λιγότερο προπονημένοι αθλητές μετά το τέλος του σχοινιού μέχρι το στεκ (που φαίνεται σαν όαση) βαδίζουν με τη γλώσσα έξω, με βλέμμα όλο τρόμο και με μικρά βήματα που θυμίζουν περπάτημα zombie σε ταινίες.

Επειδή η διαδρομή ήταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μονοπάτια απαιτούσε μεγάλη προσοχή στις καταβάσεις, ιδίως στα βραχώδη σημεία. Κατά τα άλλα ο καιρός φέτος ήταν σύμμαχος και αποφευχθήκαν (όσο αυτό είναι δυνατό) οι μεγάλες πτώσεις λόγο γλιστρημάτων.. Για άλλη μια χρονιά οι εθελοντές ήταν υπέροχοι, κορυφαίοι αυτών ο νεαρός με το μπουζούκι και η κοπέλα με το σαξόφωνο.

Και όπως συνηθίζουμε να λεμέ.

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

                                                                              

                                                                                        Κώστας Φυλακτός

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ : KAVALA NIGHT CITY RUN 2014

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Στην πανέμορφη πόλη της Μακεδονίας διεξήχθη για πρώτη φόρα ο νυχτερινός αγώνας δρόμου Kavala night city run με συνολικό  μήκος εν τέλει περίπου στα 12 χλμ.

Η διαδρομή ήταν απολαυστική και για τους γνώστες της πόλης και για αυτούς που δεν είχαν τη τύχη να τη γνωρίσουν παλαιότερα. Ήταν γενικά μια γρήγορη διαδρομή με λίγα δύσκολα σημεία κυρίως στα τελευταία χιλιόμετρα στην περιοχή του κάστρου. Τα σκαλάκια και οι πλακόστρωτες ανηφοριές έκαναν το έργο των δρομέων λίγο πιο δύσκολο.

 Η πόλη είχε φορέσει τα καλά της και τη συγκεκριμένη αθλητική εορτή την υποδέχθηκαν με θέρμη οι κάτοικοι που έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Η καλύτερη στιγμή της διαδρομής ήταν  στην περιοχή της Παναγίας στην τελευταία ανηφόρα του αγώνα κατά την οποία κάποιες αξιαγάπητες κυρίες από τα μπαλκόνια τους έραιναν τους αθλητές με ροδοπέταλα. Προσωπικά έχω ζήσει οχτώ χρόνια της ζωής μου στην πόλη της Καβάλας και τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, αντικειμενικά πάντως ήταν ένας καλά οργανωμένος αγώνας. Όλα πήγαν καλά για έναν αγώνα που διεξάγεται σε αστικό περιβάλλον. Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν δυο και  τοποθετημένοι στα κατάλληλα σημεία. Κατά τον τερματισμό όλα τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στους αθλητές, δώσαμε και συνέντευξη παρακαλώ… μόνο τα κόκκινα χαλιά έλειπαν!

Οι συμμετέχοντες ήταν πολλοί περισσότεροι από το αναμενόμενο με αποτέλεσμα η εκκίνηση του αγώνα να καθυστερήσει κατά σαράντα λεπτά. Το κόστος συμμετοχής ήταν προαιρετικό στα 10 ευρώ, και η τσάντα αθλητή περιείχε νερό, ισοτονικό, μπλουζάκι αναμνηστικό, δίπλωμα συμμετοχής και πολύ ωραίο διαφημιστικό περιοδικό με τις ομορφιές του νομού Καβάλας. Το αναμνηστικό μετάλλιο έλειπε, αλλά δεν πειράζει..του χρόνου με υγεία!

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 1ος ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ήταν ένα όμορφο φθινοπωρινό  πρωινό  του Σεπτέμβρη  με έντονα καλοκαιρινά αρώματα και 70 φίλοι του αθλητισμού βρεθήκαμε γεμάτοι ενέργεια στη Νικήτη Χαλκιδικής να τρέξουμε τον 1^ο ημιμαραθώνιο Νικήτης.

 Ο αγώνας έχει ως αφετηρία και τερματισμό το δημοτικό σχολείο Νικήτης στο κέντρο του χωριού και διαγράφει μια κυκλική πορεία. Κινείται κατά 90% σε ασφάλτινη διαδρομή και κατά 10% περίπου σε χωμάτινη. Το μήκος της διαδρομής  ήταν εν τέλει λίγο λιγότερο από τα 20χλμ ,με περίπου 250 μέτρα υψομετρικών διαφορών, το οποίο σημαίνει ότι υπήρχαν σε όλη τη διαδρομή σημεία με διάφορες κλίσεις, είτε ανηφορικές είτε κατηφορικές. Το γεγονός αυτό έκανε τον αγώνα πιο ενδιαφέρον μιας και ήταν αδύνατο ο αθλητής να κρατήσει ένα σταθερό τέμπο καθόλη τη διάρκεια του αγώνα.

Την ώρα του αγώνα ο ήλιος ήταν απλόχερος μαζί μας και η έντονη ζέστη έκανε την προσπάθεια των αθλητών πιο δύσκολη. Ευτυχώς για όλους μας η οργάνωση του αγώνα ήταν πολύ καλή με τέσσερις σταθμούς εφοδιασμού που είχαν τα απαραίτητα και σε αφθονία (νερά σε όλα , ισοτονικά σε δυο από αυτούς, ενεργειακά τζελ και  μπανάνες στο τρίτο στεκ).

Τα πιο δύσκολα σημεία όπως μαρτυρά ο παλμογράφος και το χρονόμετρο ήταν το 4^οχλμ και το 17^οχλμ (λίγο πριν το τελευταίο στεκ) λόγο έντονης ανηφορικής κλίσης. Η διαδρομή στο σύνολο της ήταν πολύ όμορφη με σημεία με καταπληκτική θέα προς τη θάλασσα. Το ομορφότερο σημείο κατά τη γνώμη  μου ήταν στο 12^ο  και 13^ο χλμ όπου η διαδρομή ήταν δίπλα από τη θάλασσα εκεί όπου οι λουόμενοι καμάρωναν τους αθλητές και οι αθλητές ζήλευαν τους λουόμενους. Έπειτα τρέχαμε κατά μήκος της παραλίας του χωριού. Όμορφο κομμάτι επίσης ήταν τα τελευταία χιλιόμετρα μέσα στον παλιό οικισμό, κατά τα οποία ελπίζαμε σε κάθε στροφή να εμφανιστεί ξαφνικά ο τερματισμός μπροστά μας.

 Γενικώς ήταν πολύ καλός αγώνας και  καλά οργανωμένος για πρώτη φορά, οι εθελοντές φιλικοί και γελαστοί. Η τσάντα του αθλητή κατά την εγγραφή του περιείχε τεχνικό μπλουζάκι, ανθόμελο της περιοχής, σαντουιτσάκι, τζελ, νερό και έπειτα ένα ωραίο  αναμνηστικό μετάλλιο   με 10 ευρώ  κόστος συμμετοχής. 

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, με 30^ο κελσίου δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι σειρά είχε ένα μπανάκι αποκατάστασης σε μια από τις όμορφες παραλίες της περιοχής, είναι ευκόλως εννοούμενο. Και του χρόνου με υγεία πάλι εκεί..

ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ ΘΑ "ΞΕ-ΣΚΟΥΡΙΑ-ΣΟΥΜΕ" ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Αρχές Οκτωβρίου και το καλεντάρι αγώνων βουνού όπως πέρυσι έτσι και φέτος μας οδηγεί στη γραφική Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής, παραδοσιακό χωριό ,όμορφη πλατεία, γελαστοί και φιλόξενοι κάτοικοι.

Ο λόγος για τον αγώνα ορεινού τρεξίματος με τον έξυπνο τίτλο «Ξε-Σκουριά-Ζω» . Ο αγώνας έχει ως στόχο την ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της περιοχής  και να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό μέσω του αθλητισμού, τoν αγώνα των ανθρώπων της περιοχής  που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να σώσουν τα νερά και τα δάση τους από τους χρυσοθήρες της καναδικών συμφερόντων <el dorado >. Οι οποίοι έχοντας ως  μοναδικό στόχο το κέρδος ασελγούν εις βάρος του οικοσυστήματος της ορεινής Χαλκιδικής. Ως γνωστό το όρος Κάκκαβος έχει την «ατυχία» να κρύβει στα σπλάχνα του μεγάλες ποσότητες χρυσού και άλλων πολύτιμων μεταλλευμάτων..

Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, μία η αγάπη μας στο ορεινό τρέξιμο, μία η συμπάθεια μας στον αγώνα των κατοίκων βρεθήκαμε και εμείς γεμάτοι  όρεξη εκεί. Ο αγώνας ξεκινά από την πλατεία του χωριού τα πρώτα μέτρα είναι στα σοκάκια του χωριού με ελαφρώς ανηφορική κλίση. Ακολουθεί άνετο μονοπάτι-χωματοδρομος ιδανικό για  τρέξιμο με σταθερά ανηφορική κλίση περίπου 15-20%, δίνοντας στο δρομέα  τη δυνατότητα της προσπέρασης εφόσον επιθυμεί να μην επηρεάζεται ο ρυθμός του . Έπειτα ελαφρώς κατηφορική κλίση για κάποια χιλιόμετρα  καταπληκτικού δάσους οξιάς, μέχρι να βρεθούμε ξαφνικά στο τερατούργημα της ελληνικός χρυσός. Μεγάλη έκταση επιμελώς αποψιλωμένου αρχέγονου δάσους και στη θέση του ένα άλλο δάσος από μπουλντόζες και φορτηγά .Προσπερνώντας με περίεργα συναισθήματα το σεληνιακό τοπίο ο δασικός δρόμος δίνει τη θέση του σε υπέροχα μονοπάτια που μόνο εξειδικευμένος γεωπόνος θα μπορούσε να ταυτοποιήσει την μεγάλη ποικιλία της χλωρίδας που συναντά κανείς. Η διαδρομή έχει και αρκετά έντονα κατηφορικά σημεία που είναι στην κρίση του κάθε αθλητή πως θέλει να τα διαχειριστεί, είτε να τα εκμεταλλευτεί τρέχοντας έντονα με κίνδυνο φυσικά τραυματισμού είτε να τα πάει συντηρητικά που είναι πιο ενδεδειγμένο για τους λιγότερο έμπειρους. Το δύσκολο αγωνιστικό κομμάτι της διαδρομής βρίσκεται στο 15ο περίπου χιλιόμετρο, το οποίο αν και σύντομο χιλιομετρικά( μόλις 1,4 χιλιόμετρα ) έχει αρκετά μεγάλη κλίση, εκει ας πούμε πως ξεχωρίζουν οι καλά προπονημένοι από τους λιγότερο καλά. Τεχνικώς δύσκολο κομμάτι που απαιτεί προσοχή είναι τα τελευταία δυο χιλιόμετρα, αφού καθώς κατηφορίζουμε προς το χωριό το μονοπάτι γίνεται βραχώδες και απότομο, θέλει προσεκτικά βήματα προς αποφυγή τραυματισμών.

Γενικά στο σύνολο των 25,3 χιλιομέτρων(φέτος 24χλμ) και 1100μ. υψομετρικής διαφοράς λίγα είναι τα σημεία που δυσκολεύουν τους αθλητές για συνεχόμενο τρέξιμο και καλές επιδόσεις για όσους το επιθυμούν. Η διαδρομή είναι υπέροχη, τα μονοπάτια πολύ καθαρά και καλά σηματοδοτημένα. Οι εθελοντές άψογοι και εμψυχωτικοί. Στους σταθμούς υπήρχαν τα απαραίτητα και σε αφθονία και το αντίτιμο για τη συμμετοχή  πέντε ευρώ(φέτος 8ευρώ, ελπίζω να έχουμε και αναμνηστικό μετάλλιο για τη συλλογή μας).

Σίγουρα θα πρέπει να συμπεριληφθεί στους αγώνες βουνού και σίγουρα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα αυτών των κατοίκων κατά όχι ενός, αλλά πολλών Γολιάθ. Μπράβο στους οργανωτές και σε όλο το χωριό. Αυτό πάντως που ήταν εύκολο να αντιληφθούμε είναι ότι :                                             

  ΧΡΥΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ!!!

ΟΠΑΔΟΙ ΣΤΗ BUNDESLIGA.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

                         

Το ποδόσφαιρο υπάρχει στη ζωή μου από τα πρώτα μου κιόλας βήματα, είναι μια σχέση πάθους και αγάπης που κρατά μέσα μου τουλάχιστον τρεις δεκαετίες.

Σε κάθε επίσκεψη μου σε μια πόλη της Ευρώπης ενημερώνομαι για τυχόν ποδοσφαιρικούς αγώνες που λαμβάνουν χώρα στο συγκεκριμένο τόπο. Το Σεπτέμβριο του 2008 βρέθηκα στο πανέμορφο Αμβούργο της βόρειας Γερμανίας, οι συγγενείς που με φιλοξένησαν και με υποδέχθηκαν με θέρμη μου είχαν ετοιμάσει μια ευχάριστη έκπληξη, αγώνα της Bundesliga στο πανέμορφο HSH Nordbank Arena  χωρητικότητας 57.500 θέσεων. Μη χάνοντας την ευκαιρία και με φίλαθλο πάντα πνεύμα περπατήσαμε για περίπου είκοσι λεπτά και βρεθήκαμε έξω από το ποδοσφαιρικό στολίδι της πόλης. Το γήπεδο ήταν σε άριστη κατάσταση μιας και κατασκευάστηκε μόλις μερικά χρόνια πριν για να φιλοξενήσει αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου του 2006 που διεξήχθη στη Γερμάνια.

Ο αγώνας λοιπόν ήταν μεταξύ της τοπικής ομάδας του Αμβούργου και της Γκλάντμπαχ, φίλαθλοι και των δυο ομάδων περπατούσαν και συζητούσαν στον προαύλιο χώρο του γηπέδου χωρίς κανένα πρόβλημα και με κανένα ίχνος βίας, πράγμα ‘εξωπραγματικό’ για τα ελληνικά δεδομένα. Τα εισιτήρια αξίας 10ευρω που προμηθευτήκαμε ήταν για το πέταλο των φιλοξενούμενων οπαδών.

Με την είσοδο των φιλάθλων στο γήπεδο θαρρείς πως κάποια μαγική δύναμη τους οδηγεί αυτομάτως σε ένα από τα δεκάδες κυλικεία που βρίσκονται κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου, έπειτα με ένα hot dog και ένα ποτήρι μπύρας στο χέρι είναι έτοιμοι να απολαύσουν τον αγώνα. Η οπαδική ατμόσφαιρα των κατά τα άλλα ψυχρών γερμανών δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα γήπεδα των μεσογειακών κρατών που θεωρούνται θερμότεροι οπαδοί. Ο χορός και το τραγούδι καλά κρατεί όλο το 90λεπτο. Κροτίδες, καπνογόνα, πέτρες και άλλες τέτοιες αηδίες δεν έχουν θέση εκεί, γιατί απλά υπάρχει οπαδική παιδεία και τηρούνται οι νόμοι. Στο ημίχρονο του αγώνα μεγάλο μέρος των φιλάθλων οδηγούνται προς τα κυλικεία για ένα δεύτερο γύρο μπύρας και σνακ και με το σφύριγμα της έναρξης σαν μυρμήγκια επιστρέφουν στη θέση τους.

Για την ιστορία τη συγκεκριμένη μέρα το γήπεδο είχε 100% πληρότητα και η γηπεδούχος ομάδα επικράτησε της φιλοξενούμενης με 1-0. Οι παίχτες του Αμβούργου μετά τη λήξη κατευθύνθηκαν προς το πέταλο των φανατικών φιλάθλων  τους  χορεύοντας και τραγουδώντας ρυθμικά τα συνθήματα που έδιναν οι οπαδοί τους. Όμορφες σκηνές….

                           

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 11ος ΟLYMPUS ΜΑRΑΤΗΟΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Κυριακή πρωί και οι θεοί είχαν στήσει το δικό τους χορό. O Δίας ορθωνόταν όλο καμάρι υπενθυμίζοντας μας ποιος κάνει κουμάντο στο μυθικό αυτό βουνό, η Αφροδίτη θαύμαζε το κάλλος των αθλητών και ο θεός του πολέμου κοιτώντας μας ως άπειρους πολεμιστές σιγοψιθύριζε "που πηγαίνετε βρε κακομοίρηδες?". Οι υπόλοιποι θεοί έλεγχαν από το θρόνο τους τον υπέροχο αυτό αγώνα απολαμβάνοντας το νέκταρ και την αμβροσία τους....

Για τον συγκεκριμένο ορεινό μαραθώνιο ότι και να πει κανείς είναι λίγο, μόνο και μόνο που το πεδίο δράσης είναι ο μυθικός Όλυμπος καταλαβαίνει κάποιος την ομορφιά και την σπουδαιότητα το αγώνα.

560 έμπειροι και λιγότερο έμπειροι αθλητές έδωσαν το παρόν στον πανέμορφο αρχαιολογικό χώρο του Δίον. Στα μάτια όλων ζωγραφισμένη η αγωνία και η λαχτάρα να τρέξουμε σε αυτόν τον υπέρτατο αγώνα, ο καθένας για να επιτύχει τον προσωπικό του στόχο είτε αυτός είναι η νίκη, το 6ωρο, το 8ωρο, ο τερματισμός ή οτιδήποτε άλλο.

Η εκκίνηση  δόθηκε στις 06:05. Τα πρώτα έξι περίπου χιλιόμετρα του αγώνα αποτελούνται από ασφάλτινη ή χωμάτινη διαδρομή με ήπια ανηφορική κλίση, ενδιάμεσα υπάρχει μια ρεματιά με αμμώδες έδαφος. Έπειτα ξεκινά το μονοπάτι και ο επίπονος ανήφορος που συνεχίζει για τα επόμενα δεκαοκτώ χιλιόμετρα μέχρι το θρόνο του Δια. Το ανέβασμα ήταν διαρκές και αρκετά κουραστικό όπως είναι λογικό. Με κάποιες κλεφτές ματιές προς τα κάτω μπορούσες να θαυμάσεις την ομορφιά του τοπίου και να αντιληφθείς την απότομη αύξηση των υψομετρικών, μιας και είχες σχεδόν κάθετη θέα με τον κάμπο γύρω από το Δίον.

 Φτάνοντας στο περιβόητο οροπέδιο των Μουσών η κλίση είναι μικρότερη και σε πολλά σημεία κατηφορική, εκεί τα εργατικά μουλάρια αναπαυόντουσαν τρώγοντας γρασίδι και κοίταζαν με απάθεια τους αθλητές να περνούν από κοντά τους. Η θέα  σε εκείνο το σημείο είναι εξαιρετική και σε καθηλώνει. Καταλαβαίνεις επίσης γιατί γύρω από το συγκεκριμένο βουνό υπάρχουν τόσοι μύθοι και θρύλοι, μιας και έχει κάτι το θεϊκό.

 Στο καταφύγιο του Κάκαλου γεύτηκα το καλύτερο καρπούζι της ζωής μου , πιθανόν ο οργανισμός είχε την ανάγκη γλυκόζης. Τα παιδιά εκεί όπως επίσης και σε όλους τους σταθμούς ήταν πολύ εξυπηρετικοί και ευγενικοί απέναντι μας. Αργότερα η διαδρομή σε φέρνει σε υψόμετρο περίπου 2780μ. Τρέχεις παράλληλα με το θρόνο του Δια και τον δοξάζεις που είσαι δυνατός και υγιής ώστε να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία. Το σημείο αυτό όπως και τα επόμενα χιλιόμετρα μέχρι το καταφύγιο του Αγαπητού, απαιτούσαν μεγάλη προσοχή λόγο του σαθρού εδάφους. Συγκεκριμένα στα Ζωνάρια που οι ταχύτητες θέλοντας και μη ήταν υψηλές η προσοχή έπρεπε να ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Φυσικά οι πτώσεις δεν αποφευχθήκαν, για άλλους μικρές για άλλους μεγάλες. Τα ¨φρένα¨ στις κατηφόρες έπρεπε να δουλεύουν πολύ καλά όπως επίσης και τα χέρια ελεύθερα και ελαφρώς σηκωμένα με κινήσεις που θυμίζουν ζεϊμπέκικο για την καλύτερη ισορροπία και κατεύθυνση του κορμού.

 Εν συνεχεία η κλίση ήταν κυρίως κατηφορική και σταδιακά και ομαλά μπαίναμε στο φαράγγι του Ενιπέα. Εκεί άλλαζε η μορφολογία του εδάφους και της βλάστησης. Συντρόφια με τον ήχο του τρεχούμενου νερού πορευόμασταν  και όσο αυξανόταν η κούραση τόσο πιο πολύ ονειρευόμασταν την στιγμή του τερματισμού και της λύτρωσης. Καθώς περνούσε η ώρα η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο αισθητή, το φαράγγι προστατευμένο από τους ανέμους και σε συνδυασμό με την υγρασία έκανε την προσπάθεια όλων  λίγο πιο δύσκολη.

Το τελευταίο χιλιόμετρο ήταν το πιο απολαυστικό και για πολλούς το πιο γρήγορο. Διότι μπαίνοντας στο Λιτόχωρο παρέες ευχάριστων παιδιών με τα διακριτικά της διοργάνωσης μας χειροκροτούσαν και μας έδιναν κουράγιο. Ηλικιωμένοι από τα μπαλκόνια τους, νέοι στις καφετερίες γύρω από το συντριβάνι, όλοι συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή του τόπου τους. Η στιγμή που περνάς την αψίδα του τερματισμού είναι απλά , μαγική!

Όλα πήγαν καλά, άψογη οργάνωση, φοβερή φιλοξενία και υποστήριξη από τους κατοίκους του Λιτοχώρου. Το pasta party καθώς και το γεύμα μετά τον αγώνα πολύ καλό. Μορφές του αγώνα η τρελοπαρέα του ΣΔΥΘ στο υψηλότερο σημείο του αγώνα που ζητωκραύγαζε και φώναζε ρυθμικά τα ονόματα των αθλητών, ο υπέροχος κύριος με το σαξόφωνο που μας ταξίδευσε με τη μουσική του σε δυο σημεία του αγώνα. Οι πεζοπόροι που μας ενθάρρυναν σε όλη τη διαδρομή και οι φίλοι φωτογράφοι. Προσωπικά ευχαριστώ 4-5 φίλους δρομείς που δεν τους γνωρίζω προσωπικά , που στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα του αγώνα, έκοψαν το ρυθμό τους και μοιραστήκαν μαζί μου το λιγοστό νερό που τους απέμεινε . Αυτό είναι ένα από τα πολλά καλά του συγκριμένου αθλήματος.

Και όπως έχω επαναλάβει, πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους, πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

 Η σελίδα μας στο FB είναι RUNVEL...καλούς αγώνες και καλά ταξίδια.

ΣΤΟ ΣΦΑΙΡΙΚΟ STOCKHOLM GLOBE ARENA.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Το Stockholm Globe Arena είναι ένα επιβλητικό στάδιο με σφαιρικό σχήμα που δεσπόζει από πολλά σημεία της πόλης. Κατασκευάστηκε το 1989 και από τότε διατηρεί τον τίτλο του μεγαλύτερου σφαιρικού κτιρίου στον κόσμο, με διάμετρο 110μ και ύψος 85μ. Για να ολοκληρωθεί αυτή η υπερκατασκευή χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια εντατικών εργασιών.

 Το 2011 είχαμε τη χαρά να επισκεφτούμε αύτη τη γιγάντια σφαίρα, για να παρακολουθήσουμε το κορυφαίο τοπικό ντέρμπυ του σουηδικού πρωταθλήματος στο χόκεϋ επί πάγου. Παρέα με φίλους της ελληνικής ομογένειας της πόλης κατευθυνθήκαμε στη αρένα να παρακολουθήσουμε το αγώνα της χρονιάς. Αντίπαλες ήταν οι ισχυρότερες και λαοφιλέστερες ομάδες της Στοκχόλμης η ΑΙΚ Σόλνα και η Τζουγκάρντεν. 

Το γήπεδο χωρητικότητας περίπου 14000 θεατών ήταν κατά 70% γεμάτο, κυρίως για λόγους ασφαλείας, μιας και οπαδοί και των δυο ομάδων συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή του αθλήματος. Το χόκεϋ είναι αρκετά δημοφιλές σε όλη την Σκανδιναβία και ανταγωνίζεται ως προς τη θεαματικότητα ή ακόμα και προηγείται του ποδοσφαίρου. Ανέκαθεν υπήρχε μια προσωπική συμπάθεια ως προς το δυναμικό αυτό άθλημα. Ομολογουμένως δεν είχα ιδιαίτερες γνώσεις ως προς τους κανονισμούς του παιχνιδιού και ήταν πολύτιμη η βοήθεια ενός φίλου Έλληνο-Σουηδού που μας κατατόπισε με τις γνώσεις του και μας βοήθησε να μπούμε στο κλίμα του ντέρμπυ. Η ατμόσφαιρα ήταν ανάλογη της κρισιμότητας του παιχνιδιού, οπαδοί και των δυο ομάδων σε κόσμια πλαίσια δημιουργούσαν με τα τραγούδια τους μια πολύ όμορφη εορταστική ατμόσφαιρα. 

                        

Το ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού μπορεί να είναι δυναμικό αλλά δεν έχει καμιά σχέση με το αμερικανικό στυλ που για λογούς θεάματος και διαφήμισης συχνές είναι η συμπλοκές μεταξύ παικτών και διαιτητών. Κατά τη γνώμη μου η αμερικανική εκδοχή του αθλήματος είναι γελοία και αγγίζει το σημείο της ύψιστης ηλιθιότητας. Για την ιστορία νικήτρια με 2-1 αναδέχθηκε η ομάδα της Τζουγκάρντεν. Πάρα πολύ καλή εμπειρία να παρακολουθήσει κανείς ένα τόσο σημαντικό αθλητικό γεγονός σε ένα το όμορφο κατασκεύασμα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Στη συγκεκριμένη αρένα λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο εκδηλώσεις παντός τύπου και συναυλίες με τα κορυφαία πρόσωπα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

1600 ΔΡΟΜΕΙΣ, 1600 ΣΤΟΧΟΙ, 1600 ΝΙΚΗΤΕΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Όλα  ξεκινούν ξημερώματα Κυριακής στην πλατειά Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη, εκεί είναι ο τόπος συνάντησης των δρομέων προκειμένου να οδηγηθούν με λεωφορεία στον χώρο εκκίνησης , στην Πέλλα τη γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Φτάνοντας εκεί λοιπόν μας υποδέχθηκε η βροχή και γνωρίζαμε εξ αρχής τις διαθέσεις του καιρού. Στην αφετηρία βρέθηκαν 1600 δρομείς από όλη την Ελλάδα και από πολλά μέρη του εξωτερικού.

Η διαδρομή λίγο πολύ είναι γνώστη σε όλους, κακά τα ψέματα δεν είναι και το πιο εξωτικό μέρος της πατρίδος μας. Τρεχάτε ποδαράκια μου λοιπόν συντρόφια μουσικής  ή όχι (εγώ προτίμησα ελληνικά ροκ και punk ακούσματα). Κάθε πέντε χιλιόμετρα υπερπλήρεις και υπερφιλόξενοι σταθμοί με ωραίους εθελοντές, διασώστες είχε  παντού σε όλη τη διαδρομή και γενικά ήταν πολύ καλά οργανωμένος αγώνας και δικαιολόγησε τον τίτλο του ως διεθνής. Τα χιλιόμετρα με το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας κατά τη γνώμη ήταν μεταξύ 37^ου και 40^ου χιλιομέτρου στην αδιάφορη αισθητικά είσοδο της πόλης. Mετά την είσοδο του λιμανιού με τη βοήθεια του πλήθους που επευφημεί και μιας και έχει κανείς οπτική επαφή με τον τερματισμό τα δυο τελευταία χιλιόμετρα είναι πιο ευχαρίστα. Είναι πραγματικά γεγονός πάντως ότι όπως και να προετοιμαστεί κανείς για έναν μαραθώνιο ότι διατροφή και τακτική να ακολουθήσει κατά την προετοιμασία του, αυτό που θα οδηγήσει τον δρομέα στον τερματισμό είναι η ψυχή. Η κόπωση θα επέλθει όσο καλά προπονημένος και αν είσαι. Στον τερματισμό όλα τα συναισθήματα παρελαύνουν από το μυαλό του αθλητή λύτρωση, χαρά, πόνος και αίμα δάκρυα και ιδρώτας που λέει και το άσμα του Σάκη του Ρουβά. Ο απολογισμός 1600 δρομείς, 1600 διαφορετικοί στόχοι, 1600 νικητές.

 Μπράβο σε όλους ξεχωριστά.

ΜΠΥΡΑ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Όσοι αθλούμαστε και θέλουμε να βγούμε έξω για ένα ποτάκι, δυσκολευόμαστε ως προς την επιλογή αυτού. Η μπύρα λοιπόν είναι μια καλή επιλογή και είναι αποδεδειγμένα  από τα πιο υγιεινά ποτά. Είναι βεβαίως λογικό να καταναλώνεται με μέτρο και όχι να ζούμε τον προσωπικό μας Οctoberfest. Όταν καταναλώνεται σε φυσιολογικές ποσότητες  μπορεί να περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα διατροφής σου. 

Είναι καλύτερη επιλογή από άλλα βαριά οινοπνευματώδη ποτά. Περιέχει μεταλλικά άλατα, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, χαλκό, σίδηρο καθώς και πλήθος βιταμινών όπως Β1, Β2 και C.  Μειώνει την κακή χοληστερίνη . Προστατεύει ενάντια στις παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος , διαθέτει εξαιρετικές καταπραϋντικές ιδιότητες και δρα ενισχύοντας το νευρικό μας σύστημα. Είναι  επίσης κατά κάποιο τρόπο ένα είδος ηρεμιστικού μιας και έχει καταπραϋντικές ιδιότητες  . Συμβάλλει στην ανάπλαση των οστών και δρα αποτελεσματικά κατά της οστεοπόρωσης εξαιτίας του ασβεστίου που περιέχει, ενώ ο πλούτος σε μέταλλα και βιταμίνες συντελεί στην καταπολέμηση της αρθρίτιδας και των ρευματισμών . Μειώνει τον κίνδυνο του διαβήτη και έχει αποδεδειγμένη διουρητική ιδιότητα, ευνοώντας τη λειτουργία των νεφρών.  Ακόμα η μαγιά της μπύρας βοηθά στην αποκατάσταση της χλωρίδας του εντέρου και έχει ευνοϊκά οφέλη για το δέρμα και τα νύχια. Οι θεωρίες περί μπυροκοιλιάς έχουν διαψευστεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, αρκεί να περιορίσουμε το τι θα φάμε μετά από την μπύρα μας, γιατί ως γνωστών η μπύρα ανοίγει την όρεξη.

Όπως και όλα τα αλκοολούχα ποτά, έτσι και η μπύρα πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο. Άλλωστε, όλες οι θερμίδες που περιλαμβάνει, οφείλονται κυρίως στο αλκοόλ. Φρόντισε λοιπόν να μην το παρακάνεις, (έχεις και αγώνα σύντομα) ακούγεται μια φωνή από μέσα σου. Όταν καταναλώνει κανείς πάνω από ένα ποτήρι την ημέρα, μπορεί να εμφανιστεί μειωμένη οστική πυκνότητα. Μην ξεχνάς πως ο αλκοολισμός είναι καταστροφικός για τα οστά και τα γερά οστά είναι πολύτιμα για εμάς τους αθλητές. Στην υγειά μας λοιπόν…

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ : 4o HORTIATIS TRAIL RUN

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένας από του λόγους που είμαστε τελικά πολύ τυχεροί εμείς που ζούμε στη Θεσσαλονίκη και στα περίχωρα της, είναι ότι  έχουμε ένα βουνό σαν το Χορτιάτη τόσο κοντά μας. Με αφορμή το 4^ο  Hortiatis trail run είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα αυτό το βουνό.

 Ο αγώνας λοιπόν ήταν 22 περίπου χιλιομέτρων, εκ των οποίων τα περισσότερα μονοπάτια, είχε βεβαίως και δασικούς δρόμους, τρακτερόδρομους και νεροφαγιές.
Γενικά  υπήρχαν πολλές εναλλαγές στο τοπίο και στις εδαφικές κλίσεις. Η δυνατή βροχή των προηγούμενων ημερών και η βροχή κατά τη διάρκεια του αγώνα έκαναν τα μονοπάτια να μοιάζουν με ρυάκια καθώς άφθονο νερό έρρεε σε πολλά σημεία της διαδρομής κάνοντας τον αγώνα αυτό ένα είδος μεταξύ τρεξίματος και λασπομαχίας. Οι δύσκολες καιρικές συνθήκες έκαναν τον αγώνα ακόμα πιο σκληρό και συναρπαστικό, ήταν φρόνιμο από πλευράς αθλητών να υπήρχε μια σχετική εμπειρία σε αγώνες βουνού προς αποφυγή τραυματισμών. Η επιτροπή του αγώνα ορθώς είχε ενημερώσει εκ των προτέρων για τις πιθανές δύσκολες συνθήκες. 

Η σήμανση των μονοπατιών ήταν πολύ καλή, ο σταθμός εφοδιασμού που τον συναντάμε στο 12^οχλμ και 18^{ο χλμ}  ήταν καλά οργανωμένος , είχε τα πάντα από νερό, ισοτονικό, σοκολάτες , μπανάνες, ενεργειακά τζελ μέχρι και τσίπουρο!!! Το πιο δύσκολο σημείο του αγώνα κατά τη γνώμη μου είναι ένα σημείο  στο 12^ο χιλιόμετρο λίγο πριν φτάσουμε στο στεκ, το οποίο σημείο είναι μια πλάγια με μεγάλη ανηφορική κλίση η οποία λόγω της βροχής ήταν και αρκετά γλιστερή, στο συγκεκριμένο μέρος… αγκομαχά και ο πιο γυμνασμένος. Είχε φυσικά και κάποιες κατηφόρες που ήθελαν μεγάλη προσοχή, όπως αυτή στο 15^ο χλμ περίπου που το έδαφος ήταν ασταθές και πετρώδες, καλού κακού (αχρείαστοι να είναι) στο τέλος της κατεβασιάς αυτής υπήρχαν  πέντε εθελοντές διασώστες. Γενικά ήταν πολύ καλά οργανωμένος αγώνας, το καταφύγιο ήταν πολύ ζεστό και βολικό για τους αθλητές, η κοτόσουπα και το σιροπιαστό μετά τον τερματισμό ήταν φανταστικά.

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

Υ.Γ : ΠΡΟΣ ΑΘΛΗΤΕΣ- Tα τζελ όπως τα κουβαλάμε πριν τη χρήση τους να τα κουβαλάμε και μετά από αυτήν και όχι να τα «δωρίζουμε» στο δάσος.

H σελίδα μας στο Facebook ειναι RUNVEL

ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Το να βρίσκεσαι στην Στοκχόλμη αποτελεί από μόνο του ένα σπουδαίο γεγονός, μιας και η πόλη αυτή της Σκανδιναβίας έχει τόσα πολλά όμορφα  να σου δείξει. Το να λαμβάνει χώρα κατά την επίσκεψη σου στην πόλη ο ημιμαραθώνιος Στοκχόλμης κάνει το γεγονός ακόμη σπουδαιότερο.

Ο συγκεκριμένος αγώνας είναι διεθνής μιας και μόνο την προηγούμενη χρονιά  συμμετείχαν αθλητές από 78 χώρες. Κάθε χρόνο ο αριθμός των συμμετεχόντων ανεβαίνει σταδιακά, με αποκορύφωμα το 2013 που συμμετείχαν 17,163 αθλητές, αναγκάζοντας την επιτροπή του αγώνα να ορίσει ανώτατο όριο συμμετεχόντων για το 2014 τους 18,000 αθλητές. Είναι αξιοσημείωτο ότι περίπου το 40% των δρομέων είναι γυναίκες. Βρεθήκαμε εκεί το φθινόπωρο του 2011, χαρήκαμε τους δρομείς που έτρεχαν σε αυτήν την υπέροχη πόλη, τους ζηλέψαμε και λιγάκι μιας και δεν συμμετείχαμε, ήμασταν όμως ανάμεσα στους θεατές, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήταν σοβαροί και σιωπηλοί, εμείς με λίγες διακριτικές ιαχές συμπαράστασης αποσπάσαμε και κάποια χαμογέλα δρομέων.

Ο  αγώνας ξεκίνα και τερματίζει στο αυτοκρατορικό παλάτι που βρίσκεται στο κέντρο της Στοκχόλμης διανύοντας 21 χιλιόμετρα στους δρόμους και τα στενά αυτής της υπέροχης πόλης. Για το 2014 ο αγώνας έχει προγραμματιστεί για τις 13 Σεπτεμβρίου, η μέση θερμοκρασία για την εποχή εκείνη υπολογίζεται στους 15 βαθμούς Κελσίου. Είναι μια καλή ευκαιρία λοιπόν να συμπεριλάβουμε το συγκεκριμένο αγώνα στο πρόγραμμα μας όσοι από εμάς αγαπούν το τρέξιμο, συνδυάζοντας και ένα ταξιδάκι στην Σουηδία.

Για την ιστορία πρώτος στο αγώνα του 2011 τερμάτισε ο Αbil Bouafif με χρόνο  01:04:41 .

ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΟ CENTRAL PARK.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/



Το Central Park, είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο  στη διοικητική περιφέρεια του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Με 25 περίπου εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο, μεταξύ των οποίων και όλες οι στρατιωτικές και διπλωματικές ξένες αποστολές, είναι το πιο πολυσύχναστο πάρκο στις Η.Π.Α.  ενώ οι αμέτρητες εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές το κατατάσσουν στα πλέον διάσημα πάρκα του κόσμου, καθιστώντας τους Νεοϋορκέζους υπερήφανους γι΄ αυτό. Σημειώνεται ότι μέχρι το 1840 η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το πάρκο αυτό ήταν βαλτότοπος με πολλά χοιροστάσια. Η Νέα Υόρκη ήταν πολύ μικρότερη σε έκταση και αριθμούσε περίπου τους 300.000 κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν μετανάστες, η δε άκρη της πόλης ήταν στη σημερινή 34η οδό. 

Το συγκεκριμένο πάρκο βρίσκεται στην καρδιά της νήσου Μανχάταν και αποτελεί βασικότατο πνεύμονα αναψυχής και πρασίνου της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης. Έχουμε δει όλοι μας κατά καιρούς σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές κάτοικοι τις πόλης να γυμνάζονται στο πάρκο ανάμεσα σε λιμνούλες με πάπιες και κωπήλατες βαρκούλες με ερωτευμένα ζευγαράκια.

 Ίσως μας είχε φανεί σουρεαλιστικό το γεγονός ότι αυτό το πάρκο βρίσκεται στο κέντρο μιας μεγαλούπολης και περιβάλλεται από πανύψηλους ουρανοξύστες. Μετά από μια επίσκεψη μας στο συγκεκριμένο πάρκο με αθλητική περιβολή, αντιληφθήκαμε ότι στην πραγματικότητα το πάρκο αυτό αποτελεί την Μέκκα των Νεοϋορκέζων δρομέων. Έχει εύκολη πρόσβαση από κάθε σημείο της πόλης με το μετρό και τα αστικά λεωφορεία, είναι καλά δομημένο και ρυμοτομημένο, έχει πολλές και εναλλακτικές διαδρομές ώστε να μην προκαλέσει άνοια στον δρομέα και γενικά είναι εξαιρετικό μέρος για προπόνηση ακόμα και αν είστε στην πόλη για διακοπές όπως εμείς. Το καλοκαίρι και την άνοιξη απολαμβάνεις τη θέα με τις λίμνες και τα σκιουράκια που βρίσκονται παντού και το χειμώνα που συνήθως οι λίμνες είναι παγωμένες παρακολουθείς παράλληλα με την προπόνησή σου φιλικούς αγώνες χόκεϋ επί πάγου.

 Βρεθήκαμε εκεί Φεβρουάριο με μισό μέτρο χιόνι και ένα σορτς που βρέθηκε κατά λάθος στη βαλίτσα μας.  Οι ντόπιοι φίλοι δρομείς παρά το τσουχτερό κρύο και τον αέρα ήταν εκεί για προπόνηση όπως είναι κάθε μέρα όλο το χρόνο. Η προπόνηση κράτησε 45 περίπου λεπτά και αφού διανύσαμε κάποια απόσταση εντός του πάρκου κατηφορίσαμε προς το ξενοδοχείο, διασχίζοντας πολύβουος δρόμους με καλοκαιρινή αθλητική περιβολή, δεχόμενοι κορναρίσματα συμπαράστασης από διερχομένους οδηγούς ταξί και προσφωνήσεις ντόπιων και τουριστών.

Γενικώς ήταν μια πολύ καλή εμπειρία, άξιζε τον κόπο. Ήταν ευκαιρία να επισκεφτούμε το πάρκο και να κάψουμε κάποιες από τις θερμίδες των διακοπών. Για αυτό αν τυχόν βρεθείτε ποτέ στη Νέα Υόρκη μην το παραλείψετε.

WINTERUN PALIA KAVALA

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/




                          

 Η Παλιά Καβάλα είναι ένα ορεινό χωριό του νομού Καβάλας και απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού.

Το ορεινό ανάγλυφο της περιοχής σε συνδυασμό με τα τρεχούμενα νερά καθιστούν το μέρος ιδανικό για διεξαγωγή αγώνα ορεινού τρεξίματος. Ο βαθμός δυσκολίας του συγκεκριμένου αγώνα χαρακτηρίζεται ως μέτριος.

Δεδομένου ότι η περιοχή της Καβάλας έχει μεγάλη παράδοση στους δρομείς μεγάλων αποστάσεων και μιας και είναι αναμφίβολο το μεράκι των διοργανωτών θα έχουμε μια πολύ όμορφη διοργάνωση. Κάλο αγώνα σε όλους.

Υ.Γ Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τα τοπικά κρασιά!!!