Η ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΛΝΙΟΥΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Βίλνιους, Βίλνα , Βίλνο. Όπως και να αναφέρεις τη πρωτεύουσα της Λιθουανίας δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Όποιο και να είναι το όνομα της, είναι μια πανέμορφη  πόλη που εκπλήσσει τον επισκέπτη.

Είναι πρωτεύουσα του Λιθουανικού κράτους από το 1323. Βρίσκεται στην συμβολή των ποταμών Νέρις και Βίλνελε, οι οποίοι με χάρη χαϊδεύουν και δροσίζουν τούτη τη γραφική πόλη.

Το Βίλνιους δεν είναι ένα  κλασικό αστικό κέντρο. Ο πληθυσμός του αγγίζει τις 500.000 και δεν είναι ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη πόλη. Στο παρελθόν είχα αναφέρει για το κάστρο τους Βίλνιους και την πανοραμική θεά της πόλης. Σειρά έχει μια εκτενής αναφορά στο καμάρι της πόλης, την παλιά πόλη.

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι έχει ανακυρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Ανεπτυγμένη επιμελώς γύρω από το δημαρχείο της δημιουργεί δαιδαλώδη στενάκια, το κάθε ένα με ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Σε πολλά σημεία τούτη η συνοικία περιβάλλεται από ψηλά τείχη που μας θυμίζουν την προστασία που παρείχαν κατά τους περασμένους αιώνες. Μέσα στη καλά οχυρωμένη πόλη βρίσκει κανείς μεταξύ άλλων όμορφους καθολικούς ναούς και διοικητικά κτήρια.

Πλήθος ξενώνων, μπαρ και εστιατορίων βρίσκονται σε κάθε γωνιά της παλιάς πόλης. Πλανόδιοι πωλητές αναμνηστικών ειδών και καλλιτέχνες του δρόμου δίνουν την όμορφη καθημερινή τους παράσταση. Τα σουβενίρ στην πλειοψηφία τους είναι  κομψότατες δημιουργίες φτιαγμένες από ντόπιο κεχριμπάρι Βαλτικής.

Κατά την περιπλάνηση του ο επισκέπτης ίσως σταθεί τυχερός και  εντοπίσει κρυμμένες μπυραρίες μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των επισκεπτών. Εκεί με λίγα Litas (το εθνικό νόμισμα της Λιθουανίας μέχρι το τέλος του 2014) μπορεί να απολαύσει τοπικές μπύρες σε θηριώδη ποτήρια. Από τον Ιανουάριο του 2015 το νόμισμα τους είναι το ευρώ  και οι τιμές σε γενικές γραμμές είναι φθηνότερες από την Ελλάδα.

Σε μια τέτοια περιπλάνηση μου εντόπισα ένα στιλάτο μαγαζάκι, καμαρούλα μια σταλιά 2 επί 3 , χωρίς ίχνος υπερβολής. Μια μεγάλη ταμπέλα με τον ευφάνταστο τίτλο “Who Hits John” μου απέσπασε την προσοχή και εισήλθα για ένα διάλλειμα για ζύθο.

Είχα ακούσει και στο παρελθόν ότι οι Λιθουανοί είναι πολύ φιλόξενοι. Σε τούτο το μαγαζάκι το ένιωσα από πρώτο χέρι. Δίπλα μου ακριβώς καθόταν ένα ζευγαράκι, ο Tautvydas ( που σημαίνει στα Λιθουανικά: αυτός που βλέπει το έθνος του) και η  Cintare (που σημαίνει :κεχριμπάρι). Η κουβέντα αφού ξεκίνησε από τα αξιοθέατα της πόλης, πήγε στην ελληνική μυθολογία, από εκεί στην γευσιγνωσία μπύρας από μικροζυθοποιίες της χώρας και  έπειτα στο καταπιεστικό σοβιετικό παρελθόν τους (για το οποίο δεν είναι καθόλου περήφανοι). Με τα πολλά, έμελλε τούτο το ζεύγος να είναι οι ξεναγοί μου για την υπόλοιπη βραδιά. Συν τοις άλλοις με πήγαν στην υπόλοιπη παρέα τους σε διάφορα στέκια που συχνάζουν οι ντόπιοι (εκτός παλιάς πόλης). Ήταν μια κίνηση που εκτίμησα ιδιαίτερα και αναρωτήθηκα ποιος από όλους μας θα παρουσίαζε στην παρέα του έναν τουρίστα που μόλις γνώρισε?

Η πιο εναλλακτική γειτονιά του Βίλνιους είναι η πρώην περιοχή των περιθωριακών τύπων Uzupis. Απέχει μόλις λίγα λεπτά περπάτημα από την παλιά συνοικία. Τούτη η γειτονιά στις όχθες του Βίλνελε έχει γίνει στέκι καλλιτεχνών και διανοουμένων κάνοντας  την, την πιο μποέμικη και καλλιτεχνικά ανερχόμενη περιοχή της πόλης.

Άλλη μια όμορφη περιοχή εντός των τειχών είναι το Bernardine Park. Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο  πεντακάθαρο πάρκο κάτω από τη σκιά του περιβόητου κάστρου και δίπλα από τις όχθες του ορμητικού Βίλνελε. Είναι ένας τόπος ηρεμίας και αναψυχής συντροφιά με τον ήχο του τρεχούμενου νερού.

Στο Βίλνιους μου έκανε εντύπωση κάτι παράξενο. Σε πολλά σημεία της παλιάς πόλης υπήρχαν αρκετοί νεαροί τοξικομανείς επαίτες . Καθόλου παράξενο θα σκεφτεί κανείς διότι στα στενά του Βίλνιους  κινούνται κυρίως επισκέπτες και τουρίστες με ζεστό συνάλλαγμα στην τσέπη. Εύκολος ¨στόχος¨ για επαιτεία. Την προσοχή μου απέσπασαν τα μελανιασμένα από το κρύο πόδια τους. Όπως μου εξήγησε ένας από αυτούς (που μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες) ορισμένα βράδια του χειμώνα που το κρύο είναι πραγματικά τσουχτερό , τυχαίνει να αποκοιμηθούν στο δρόμο. Αυτό τους στοίχισε στην υγεία των κάτω άκρων τους. Για τους πιο άτυχους εξ'αυτών η μοναδική λύση ήταν ο ακρωτηριασμός.

 Αν αναζητά κανείς οικονομική διαμονή σε hostel θα προτείνω το Hostelgate (όπου και διέμεινα) άνετο, καλό, συμμαζεμένο , οικονομικό ,καθαρό ή το Jamaica το οποίο έχει και δικό του μπαρ στο ισόγειο αλλά είναι πολύ θορυβώδες κυρίως τα τριήμερα.

Εν κατακλείδι η πρωτεύουσα της Λιθουανίας είναι μια όμορφη και ανθρώπινη πόλη. Αποτελούμενη από όμορφους ανθρώπους , περήφανους για την ιστορία τους. Η πλειοψηφία αυτών νιώθουν οργισμένοι για την πενηντάχρονη σοβιετική κατοχή της χώρας τους, αλλά ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία.

Η παλιά πόλη είναι ένα στολίδι που αξίζει να μπει στην Travelist σας.

ΣΤΟ FOLKKLUBS ALA PAGRABS ΓΙΑ ΛΕΤΟΝΙΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ύστερα από ένα ξεκούραστο ταξίδι από το Βίλνιους έφτασα με ψιλόβροχο στη Ρίγα. Το πρώτο πράγμα που με ενδιάφερε ήταν να βρω ένα κατάλυμα να αποθέσω το σακίδιο μου και έπειτα να γεμίσω το νηστικό ταξιδιωτικό στομάχι μου.

Πέντε λεπτά από την άφιξη μου στην πόλη βρέθηκα μπροστά στο hostel με το ευφάνταστο  όνομα Naughty Squirrel . Δίχως δεύτερη σκέψη εισέρχομαι εντός ταυτόχρονα με έναν νεαρό Αυστραλό. Η υποδοχή από τις κοπέλες του προσωπικού ήταν πολύ φιλική και ζεστή. Με το καλωσόρισμα μας κέρασαν από ένα σφηνάκι του εθνικού ποτού της Λετονίας το Black Balsam. Ναι λοιπόν, αυτό το αρωματικό ποτό είναι όσο βαρύ ακούγεται. Ο Αυστραλός δίχως ίχνος ευγένειας το παρομοίασε με υγρό μπαταρίας και γω σαν πιο ευγενής (ως Έλλην)  προσποιήθηκα πως μου άρεσε (θυμίζω ότι το στομάχι ήταν άδειο από χθες).

Έπειτα από καούρες και αναθυμιάσεις βολέψαμε τα πράγματα μας με σκοπό να περιηγηθούμε στην πόλη. Το πρώτο που ρώτησα στην ρεσεψιόν ήταν .

Που θα βρω αυθεντικό λετονικό φαγητό?

Από τις ευγενέστατες κοπέλες είχα δυο επιλογές το Lido και το Ala . Αφού τις ευχαρίστησα θεονήστικος ξεχύθηκα για το πρώτο. Μετά από δέκα λεπτά το βρήκα. Φάνηκε καλό, αλλά ήταν στυλ catering . Έπαιρνες το δίσκο σου σαν οπλίτης και στηνόσουν σε μια ουρά και με λίγα λόγια… άντε να βγάλεις άκρη. Έφυγα περίλυπος.

Έπειτα από μισή ώρα στα όρια της λιποθυμίας βρήκα το Folkkclubs Ala Pagrabs. Από έξω τίποτε το σπουδαίο, μια μικρή είσοδος που οδηγούσε σε μια υπόγα.

Που με έστειλαν αναρωτήθηκα!

 Προχωρώντας σε τούτο το λαγούμι που έμοιαζε με καταφύγιο Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το εστιατόριο σιγά σιγά ξεπρόβαλε τις ομορφιές του. Εφόσον βολεύτηκα σε ένα βαρύ ξύλινο τραπέζι άρχισα να παρατηρώ τον χώρο. Ένιωθες πως συμμετείχες σε κάποια παγανιστική συνάθροιση μέσα σε ένα ομιχλώδες δάσος από κωνοφόρα. Ο ξύλινος διάκοσμος συνδυαζόταν υπέροχα με την πέτρα και ο χαμηλός φωτισμός με τις χαλαρές μουσικές έδιναν μια μυστηριώδη αύρα.

Το προσωπικό ήταν ντυμένο με συγκεκριμένη ενδυμασία του καταστήματος. Σε  μια τέτοια κοπέλα παρήγγειλα ακούγοντας  ζωντανά, παραδοσιακά τραγούδια της Λετονίας. Κακός δε θέλω να γίνω αλλά το σέρβις ήταν χαρακτηριστικά αργό δεδομένου ότι δεν ήταν ώρα αιχμής, δέκα νοματαίοι ήμασταν! Ίσως να μου φάνηκε, διότι είχα να φάω 22 ώρες και κάθε δευτερόλεπτο μετρούσε.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε η τοπική μπύρα και μετά από λίγο το πρώτο πιάτο από το πολύ ενδιαφέρον μενού. Συκωτάκια από κοτόπουλο, μαζί με σοταρισμένα λαχανικά (κυρίως πολύχρωμες πιπεριές και κολοκύθια) , καλυμμένα στοργικά από ψημένο κατσικίσιο τυρί με μυρωδικά. Πολύ δυνατό πιάτο!

Ομολογώ πως με το πρώτο πιάτο ένας φυσιολογικός ενήλικας χορταίνει. Η ακόρεστη όρεξη μου με οδήγησε στο δεύτερο αριστούργημα και κυρίως πιάτο. Τα κεφτεδάκια της γιαγιάς που έλεγε και ο κατάλογος.  Ήταν πανέμορφο και γευστικό όπως και το πρώτο. Είχα λοιπόν μπροστά μου δυο μεγάλους κεφτέδες καθισμένους σε ξινολάχανο και ψητές πατάτες, περιτριγυρισμένους από μια σως γιαουρτιού από παντζάρι.

Ήταν όλα γευστικότατα. Γνώμη μου είναι να μην συγκρίνω (όσο αυτό γίνεται) τα φαγητά που γεύομαι έξω με τα αντίστοιχα δικά μας. Πάντα κάτι θα λείπει ή θα βάζαμε εμείς ή η δική μας γιαγιά τα κάνει πιο καλά κτλ. Κάθε κουζίνα έχει τη δική της κουλτούρα και κάθε περιοχή μαγειρεύει με άλλα συστατικά. Αν το κατανοήσουμε αυτό  θα ευχαριστιόμαστε το φαγητό όπου και αν βρεθούμε .

 Για την ιστορία το μενού των δυο πιάτων με μια μπύρα μισόλιτρη κόστισε 12 ευρώ. Πιστεύω αρκετά καλή και δίκαιη τιμή για ένα κατάστημα που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης και για να το βρει κανείς χρειάζεται οπωσδήποτε τη βοήθεια κάποιου ντόπιου. Καλή χώνεψη.

ΣΤΟ PRIE KATEDROS ΓΙΑ ΛΙΘΟΥΑΝΙΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Το Prie Katedros είναι ένα εστιατόριο στην πρωτεύουσα της Λιθουανίας. Βρίσκεται τοποθετημένο σε ένα υπόγειο (που δε σου γεμίζει το μάτι) λίγο έξω από τα όρια της παλιάς πόλης.  Συνήθως δεν είναι στέκι ταξιδιωτών και οι θαμώνες στην πλειοψηφία τους είναι ντόπιοι. Είναι ένα από τα καλά κρυμμένα μυστικά τους.

Περιπλανώμενος λοιπόν και συνοδευόμενος από το ψιλόβροχο του Βίλνιους βρέθηκε στο δρόμο μου. Εξωτερικά τίποτα δεν θυμίζει εστιατόριο. Κάτι μεγάλα δρύινα βαρέλια εποχής όμως σε παραπέμπουν σε ζύθο. Το μαγαζί είναι στην ουσία ένα ζεστό υπόγειο με πολύ φιλικό περιβάλλον. Η διακόσμηση είναι βαριά και θυμίζει παλιό αρχοντικό. Τα βλέμματα κλέβει απευθείας η μεγάλη βιβλιοθήκη και η πολλή καλή συλλογή ουίσκυ.

 Το Prie Katedos  παράγει τριών ειδών δίκες του μπύρες για τις οποίες οι ιδιοκτήτες είναι πολύ περήφανοι. Την ελαφριά, την μπύρα με μέλι και τη μαύρη. Να πω την αλήθεια μου την πρώτη την αγνόησα  και δοκίμασα τις άλλες δυο, ανάλογα με το πιάτο που είχα μπροστά μου.

 Το πρώτο πιάτο για να με κρατήσει ζεστό και να μου ανοίξει την όρεξη ήταν μια πατατόσουπα ! Ναι πατατόσουπα, δεν είναι συνηθισμένη στη χώρα μας αλλά είναι πολύ διαδεδομένη στα κράτη της Βαλτικής και τις γύρω χώρες. Η λιθουανική version ήταν στην ουσία ένας αραιωμένος πουρές με πολύ ευχάριστη γεύση ο οποίος συνοδευόταν από δυο τραγάνα κομμάτια μπέικον (στυλ σουβλάκι) και δυο παξιμάδια .

Για κυρίως πιάτο ο ουρανίσκος μου επιθύμησε τοπικά λουκάνικα συνοδευόμενα από ξινολάχανο και βραστές πατάτες. Ωραία γεύση, φοβερός μπυρομεζές. Ο κατάλογος του καταστήματος διαθέτει επίσης πολλές επιλογές από κρεατικά και τυριά. Οι τιμές ήταν πολύ καλές, ενδεικτικά αναφέρω ότι η σούπα κόστισε λιγότερο από 2 ευρώ.

 Όποιος επιθυμεί να γίνει πιο φιλικός με το προσωπικό αρκεί να μπορέσει να πει ένα “στην υγειά μας” στη δύσκολη γλώσσα τους.

I sveikata λοιπόν!

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΒΙΛΝΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΘΕΑ ΤΟΥ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Το κάστρο του Βίλνιους λειτουργεί σαν μουσείο από το  1960. Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο ακριβώς πάνω απ τη παλιά πόλη και με εκπληκτική θέα προς τους δυο ποταμούς της πόλης. Το μεγαλοπρεπή Νέρις και τον παραπόταμο του Βίλνια.

 Δεν υφίσταται επίσκεψη στην πρωτεύουσα της Λιθουανίας χωρίς να την απολαύσεις από ψηλά. Το κάστρο του Gediminas δίνει αυτή τη δυνατότητα στον επισκέπτη . Όλη η πόλη στρώνεται σαν ακριβό χαλί μπροστά του. Από τη μια πλευρά η θέα της παλιάς συνοικίας και από την άλλη η σύγχρονη πόλη με τα ψηλά γυάλινα κτήρια.

 Είναι εύκολα προσβάσιμο για τον επισκέπτη , ο οποίος έχει δυο επιλογές. Είτε να ανέβει με τα ποδαράκια του τα όμορφα είτε με τελεφερίκ. Το ηλεκτροκίνητο βαγόνι έχει τη γοητεία του διότι έχεις μια όμορφη θέα και ξεκούραστη κατά τη διάρκεια του μονόλεπτου ταξιδίου. Το ποδαράκι έχει άλλη γοητεία και αν θέλεις να νιώσεις και λίγο Ρόκυ Μπαλμπόα μπορείς να το ανέβεις και τρέχοντας ακούγοντας το "the eye of the tiger". Γλιστερό πλακόστρωτο είναι και όχι σκαλιά, αλλά τέλος πάντων. 

Η θέα της παλιάς πόλης και η συμβολή των δυο ποταμών είναι η ανταμοιβή για τον επισκέπτη. Ο περίπατος από τους πρόποδες του λόφου στην παραποτάμια περιοχή του Βίλνια μέχρι την κορυφή είναι σύντομος, περίπου πέντε λεπτά. Ενδείκνυται και για τους πιο τεμπέληδες. Με εισιτήριο που ανέρχεται στο 1,5 ευρώ μπορείς κάλλιστα να ανέβεις και λίγο υψηλοτέρα στην κορυφή του κάστρου (περιττό).

Το εν λόγο κάστρο δεν είναι το ψηλότερο σημείο της πόλης. Τούτο το υψηλό σημείο βρίσκεται απέναντι και είναι ο λόφος των τριών σταυρών. Απαιτεί περισσότερο περπάτημα αλλά αξίζει τον κόπο (προσωπικά έκανα μια όμορφη προπόνηση με ανηφορική κλίση και απήλαυσα τη θέα και από κει.)

Τις χώρες τις Βαλτικής τις ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Μια όμορφη θέα από ψηλά βοηθά ακόμα περισσότερο σε αυτό.

ΒΑΡΣΟΒΙΑ- ΒΙΛΝΙΟΥΣ- ΡΙΓΑ ΜΕ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Σε αυτή τη γωνιά της βόρειας Ευρώπης ο οικονομικότερος και δημοφιλέστερος τρόπος μετακίνησης μεταξύ των πόλεων είναι με λεωφορείο. Δυστυχώς   για τους λάτρεις των σιδηροδρόμων τα τρένα δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλή.

Οι χώρες της Βαλτικής έχουν τακτική σύνδεση με όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες των βορείων κρατών. Πραγματοποιούνται καθημερινά δρομολόγια με προορισμούς από το Όσλο και την Αγία Πετρούπολη, μέχρι το Άμστερνταμ και το Βερολίνο. Οι εταιρείες είναι συνήθως Εσθονικών συμφερόντων και τα λεωφορεία ιδιαίτερα αξιόπιστα.

 Ακολουθούν τρία από τα δρομολόγια που επιλέξαμε :

ΒΑΡΣΟΒΙΑ- ΒΙΛΝΙΟΥΣ

Από την πρωτεύουσα της Πολωνίας ξεκινά ένα ταξίδι περίπου 9 ωρών για την πρωτεύουσα της Λιθουανίας. Το κόστος αντιστοιχεί στα 72 ζλότυ (περίπου 17 ευρώ). Η διαδρομή δεν έχει ιδιαίτερες εναλλαγές όσο αφορά τα τοπία. Αχανείς εκτάσεις καταπράσινων λιβαδιών εναλλάσσονται με δάση κωνοφόρων καθόλη τη διαδρομή. Η μοναδική στάση που γίνετε εντός λιθουανικού εδάφους είναι η μπασκετούπολη του Κάουνας. Τα  λεωφορεία είναι πλήρως εξοπλισμένα με ασύρματο 'ιντερνετ, οθόνη τηλεόρασης με διάφορες ταινίες, παιχνίδια και πολλά άλλα. Καλό είναι ο επιβάτης να έχει μεριμνήσει για τη διατροφή του και για την υδροδοσία του διότι δεν γίνονται στάσεις . Ευτυχώς λειτουργεί η τουαλέτα εντός λεωφορείου.

ΒΙΛΝΙΟΥΣ- ΡΙΓΑ

Συνέχεια έχει το δρομολόγιο προς την πρωτεύουσα της Λετονίας. Η διαδρομή αυτή είναι μικρότερη , περίπου στις 4:30 ώρες και κοστίζει 45 λίτας (περίπου 13 ευρώ). Η θέα που αντικρίζει  κανείς  μεταξύ των δυο πόλεων είναι πανέμορφη και δεν έχει καμία διαφορά από την πολωνική ύπαιθρο. Τη πράσινη μονοτονία των λιβαδιών και των δασών διακόπτει κάποιος μικρός ποταμός. Διάφορα βοοειδή απολαμβάνουν το θρεπτικότατο χορτάρι σε όλη τη διαδρομή. Αν ο ταξιδιώτης σταθεί τυχερός ίσως δει από το βροχερό του παράθυρο κάποιο ελάφι ή μια αλεπού. Προσωπικά είδα αρκετά από τη πανίδα της περιοχής.

ΡΙΓΑ- ΒΑΡΣΟΒΙΑ

Το δρομολόγιο της επιστροφής στην εκκίνηση είναι το μεγαλύτερο από όλα. Με διάρκεια περίπου στις 12 ώρες με ενδιάμεση στάση για αλλαγή λεωφορείου στο Βίλνιους και με κόστος τα 25 ευρώ, ξεκινά το μακρύ οδοιπορικό μέχρι την πρωτεύουσα της Πολωνίας. Για τη διαδρομή δεν έχω να προσθέσω κάτι διότι τα έχουμε προαναφέρει. Πάλι λιβάδια, πάλι πανύψηλα κωνοφόρα και φυλλοβόλα και πάλι απαθέστατα βοοειδή. Όμορφες εικόνες. Σε τούτο το δρομολόγιο όποιος δεν μερίμνησε για τη τροφή του κινδυνεύει με λιμοκτονία. Ο δρόμος μακρύς και οι στάσεις ανύπαρκτες. Οι αξιαγάπητοι επιβάτες καθότι πιο έμπειροι σε τέτοια ταξίδια έχουν φροντίσει και στήνουν το δικό τους τσιμπούσι. Αλλαντικά και κρουασάν δίνουν τη θέση τους στα τσιπς και τις πίτες συνήθως συνοδεία μπύρας στα κρυφά διότι η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύεται εντός λεωφορείου.

Κάθε μια από τις πόλεις αυτές έχει τη δική της γοητεία. Παρότι τα δρομολόγια είναι πολύωρα και απαιτούν αρκετή υπομονή αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία και η κάθε πόλη αποζημιώνει τον επισκέπτη με τις ομορφιές της.

ΣΤΑ ΔΑΙΔΑΛΩΔΗ ΣΤΕΝΑ ΤΗΣ ΡΙΓΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/



Η Ρίγα είναι η πρωτεύουσα της Λετονίας , μια εκ των τριών χωρών της Βαλτικής. Ο πληθυσμός της εκτιμάται στο ένα εκατομμύριο και φιλοξενεί ένα στους τρεις κατοίκους της χώρας. Είναι μια σύγχρονη μητρόπολη που συνδυάζει μοντέρνα αρχιτεκτονική και αρτ νουβό παρελθόν.

Δίχως αμφιβολία η ομορφότερη συνοικία της πόλης είναι η παλιά πόλη. Εδώ και πολλά χρόνια έχει ενταχθεί στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO . Εκπληκτικά κτίρια και πλακόστρωτα σοκάκια συνθέτουν ένα υπέροχο αναγεννησιακό πάζλ. Βρίσκεται τοποθετημένη στο κέντρο της μητροπολιτικής περιοχής της Ρίγα και η σύγχρονη πόλη επεκτάθηκε με τρόπο  φυγόκεντρο.  

Φυσικό σύνορο της και σήμα κατατεθέν της είναι ο τεράστιος σε πλάτος ποταμός Νταουγκάβα, ο οποίος δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά το μέγεθος του αφήνει τον ταξιδιώτη άφωνο. Ο περίπατος εντός της παλιάς πόλης αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη, κάθε στενό κρύβει κάτι το διαφορετικό. Τα απαράμιλλης ομορφιάς κτήρια και εκκλησίες αποτελούν την Μέκκα των ερασιτεχνών φωτογράφων και όχι μόνο, αν ο καιρός το επιτρέπει φυσικά. Το γκρίζο χρώμα επικρατεί στην ατμόσφαιρα σε αυτήν την όμορφη γωνία της Ευρώπης.

Είναι γεγονός ότι αυτή η υπέροχη γειτονιά αξίζει να είναι το ορμητήριο για τον επισκέπτη μιας  φιλοξενεί πλήθος καταλυμάτων για όλα τα βαλάντια και συν τοις άλλοις βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Από πλευράς καταστημάτων υπάρχουν άφθονα και για όλα τα γούστα. Μπυραρίες, irish pubs, εστιατόρια, πιτσαρίες και πολλά αλλά βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης. Οι κάτοικοι  είναι πολύ φιλικοί προς τους επισκέπτες και στην πλειοψηφία τους μιλούν αγγλικά. Το νόμισμα τους πλέον είναι το ευρώ και οι τιμές είναι ελαφρώς πιο φθηνές από τη χώρα μας. Επιπλέον πλεονέκτημα αποτελεί ότι ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την παλιά πόλη , μόλις δυο λεπτά περίπατο. Φέτος η Ρίγα έχει την τιμητική της μιας και είναι πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Χρήσιμη συμβουλή είναι ότι η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύεται στους δρόμους της πόλης για την αποφυγή παρεξηγήσεων με τις αρχές.

                              

ΣΤΟ OLDE HANSA TOY ΤΑΛΙΝ ΓΙΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία του Ταλίν βρίσκεται το μεγαλοπρεπές μεσαιωνικό   εστιατόριο Olde Hansa.

Στο κατάστημα αυτό ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει ξεχωριστά πιάτα χαμένα στην Εσθονική και κατά συνέπεια στην Σκανδιναβική παράδοση. Στον κατάλογο του καταστήματος υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία γεύσεων κρεατικών και θαλασσινών. Επίσης υπάρχουν και πιο εξεζητημένες γεύσεις   όπως  κρέας ταράνδου και αρκούδας(έναντι αδράς αμοιβής). Προσωπικά προτίμησα μια ζεστή σούπα με λίγο ζυμωτό ψωμάκι. Η σούπα σερβίρεται σε πήλινο κύπελλο παρέα με ένα ξύλινο κουταλάκι, το συγκεκριμένο κουτάλι λόγο του χαμηλού φωτισμού μου πήρε λίγη ώρα να το αντιληφθώ ξεκινώντας να τρώω τη σούπα μου από το πήλινο σκεύος σαν άλλος Βίκινγκ άρχοντας του παρελθόντος.

Στόχος του συγκεκριμένου καταστήματος είναι να τιμήσει την Χανσεατική εποχή κατά την οποία το Ταλίν ευημερούσε χάρη στο εμπορικό του λιμάνι. Το εστιατόριο είναι στην ουσία ένα ζωντανό μουσείο μιας και έχει κανείς τη δυνατότητα να απολαύσει το φαγητό του δίπλα σε  Σκανδιναβικά έργα τέχνης και  μεσαιωνικούς χάρτες πλοήγησης. Το προσωπικό  του καταστήματος είναι άψογο και ντυμένο με παραδοσιακές μεσαιωνικές φορεσιές. Η μουσική και ο φωτισμός είναι ιδιαίτερα χαμηλά και η φλόγα στο τζάκι κάνει το ήδη ζεστό περιβάλλον να μοιάζει πιο οικείο.

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ ΤΑΛΙΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

  Όλοι μας γνωρίζουμε ότι κάπου εκεί στο βορρά βρίσκεται η Εσθονία. Μαζί με τη Λετονία και τη Λιθουανία είναι τα λεγόμενα  κράτη της Βαλτικής τα οποία απέκτησαν την ανεξαρτησία τους μετά τη διάλυση της Σοβιετικής ένωσης το 1991.

Πρωτεύουσα της Εσθονίας είναι το Ταλίν στο οποίο κατοικούν 400.000 και πλέον κάτοικοι, η πόλη διαθέτει σύγχρονα κτήρια ,μοντέρνα εμπορικά κέντρα ,πολύβουο λιμάνι ,αλλά όλη η ομορφιά της κρύβεται στη καλά οχυρωμένη παλιά πόλη. Ένα σύμπλεγμα μεσαιωνικών κτηρίων που επικοινωνούν μεταξύ τους με δαιδαλώδη δρομάκια. Καθεδρικοί ναοί, παλιά οχυρά βρίσκονται παντού τριγύρω . Είναι πολύ ασφαλής στις μετακινήσεις όλο το 24ωρο. Σε όλη την παλιά πόλη κρύβονται μικρά εστιατόρια και μπαρ σε διάφορες γωνίτσες. Αξίζει να περιπλανηθείς και να περπατήσεις την πόλη από άκρη σε άκρη, τα πλακόστρωτα στενάκια είναι πανέμορφα.  

Η Εσθονία επίσης έχει πολύ φθηνότερο αλκοόλ σε σχέση με τη γειτονική Φινλανδία, οπότε όποιος βρεθεί εκεί ειδικά το σαββατοκύριακο μην εκπλαγεί αν γύρω του αντικρίζει περιφερόμενους μεθυσμένους Φινλανδούς. Η πόλη έχει τη γοητεία της κάθε εποχή του χρόνου, αλλά για εμάς τους μεσογειακούς θεωρώ ότι καλύτερη εποχή να την επισκεφτείς είναι ο χειμώνας καθώς θα απολαύσεις αρκετό χιόνι.
Το κρύο με την κατάλληλη ένδυση είναι υποφερτό, θα δεις παγωμένη την Βαλτική γενικά θα νιώσεις τον χειμώνα στα καλύτερα του. 

Ίσως το μοναδικό στοιχείο που μπορεί να μαρτυρά το σοβιετικό παρελθόν της χώρας είναι τα μέσα αστικής συγκοινωνίας. Όλοι οι κάτοικοι μιλούν ρωσικά και η πλειοψηφία τους μιλούν αγγλικά. Αν διαθέτεται χρόνο καλό θα ήταν να επισκεφτείτε το γειτονικό Ελσίνκι, είναι σε απόσταση μόλις δυόμιση ώρες με πλοίο ,η πρόσβαση στο λιμάνι από την παλιά πόλη είναι δέκα λεπτά με τα πόδια, οπότε η εκδρομή αυτή ενδείκνυται και για ημερησία.  

Δεδομένου της μεγάλης παράδοσης των χωρών αυτών στο κεχριμπάρι, μη παραλείψετε να κάνετε ένα κομψό δώρο-ενθύμιο σε αγαπημένα πρόσωπα, θα το βρείτε εύκολα σε όλη την πόλη σε amber shop.