ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 2ο WINTERUN PALIA KAVALA

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα βροχερό πρωινό του Φεβρουαρίου βρεθήκαμε στην Παλιά Καβάλα  για να τρέξουμε στο Winterun. Έναν ορεινό αγώνα 19 χιλιομέτρων και λιγότερο από 700 μέτρα υψομετρικών διαφορών. Ο αγώνας ίσως να φαίνεται μικρός στην απόσταση αλλά είναι μεγάλος...στον παλμογράφο.

Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες ο καιρός φαινόταν να έχει άγριες διαθέσεις, παρόλα αυτά όλοι ήμασταν τυχεροί και κατά τη διάρκεια του αγώνα οι συνθήκες ήταν ιδανικές για τρέξιμο. Συνοδεία ενός διακριτικού ψιλόβροχου, σχεδόν άπαντες παρόντες περιμέναμε στην αφετηρία.

Στην πλατεία του χωριού, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του υπεραιωνόβιου πλάτανου δόθηκε η εκκίνηση. Η επιτροπή του αγώνα ήταν συνεπής και δεν υπήρξαν καθυστερήσεις. 10, 9, 8, 7, 6 ,5, 4, 3, 2, 1 και πάμε.

Τα πρώτα 3 χιλιόμετρα του αγώνα ήταν με ανηφορική κλίση. Εφόσον είχαν ανέβει αρκετά οι παλμοί από την υπερένταση, ακολουθεί μια απότομη κατηφοριά που θέλοντας και μη οι ταχύτητες αυξάνονται. Ο αγώνας διεξάγεται κυρίως σε δασικούς δρόμους, οι οποίοι παρόλη τη βροχή ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση.  Η λάσπη όπως είναι λογικό ήταν μόνιμη συνοδός μας και στα όμορφα μονοπάτια,  (το αναμέναμε άλλωστε). Από πλευράς δρομέων απαιτούσε μεγάλη προσοχή καθόλη τη διάρκεια του αγώνα κυρίως στα βραχώδη σημεία. Η αυξημένη υγρασία σε ορισμένα σημεία σε συνδυασμό με τα πεσμένα φύλλα δημιουργούσαν “ύπουλες” δρομικές παγίδες. (Υ.Γ Τα Speedcross δεν είναι κατάλληλα για τέτοιο τερέν). Δυστυχώς κάποιες πτώσεις δεν αποφεύχθηκαν.

Είναι γεγονός ότι υπήρχαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα συνεχόμενες εναλλαγές στην κλίση. Συναντά κανείς μια διαρκής αυξομείωση στα υψομετρικά κάνοντας έτσι τον αγώνα ακόμα πιο γοητευτικό.

Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν τρεις και είχαν τα απαραίτητα για τους αθλητές, με πιο πλήρη σταθμό τον δεύτερο, μιας και ήταν ο κεντρικός του αγώνα (περίπου στη μέση της διαδρομής). Μάλιστα λίγο πιο πριν από αυτό το στεκ ένας παράξενος ήχος από τους πυλώνες της ΔΕΗ έδινε μια παράξενη ηχητική αύρα στο ομιχλώδες τοπίο.

 Στο τερματισμό πλήθος κόσμου επιβράβευε την προσπάθεια των αθλητών με ένα ζεστό χειροκρότημα. Εφόσον με το χειροκρότημα δεν χορταίνει κανείς, η οργάνωση του αγώνα είχε μεριμνήσει για τα άδεια στομάχια των αθλητών. Πραγματικά υπέροχες πίτες και  ζεστός τραχανάς ήταν ότι έπρεπε μετά από ένα υγρό πρωινό στο βουνό.

Το κόστος συμμετοχής του αγώνα ήταν 15 ευρώ με (τεχνικό μακρυμάνικο μπλουζάκι, νερό, αναμνηστικό μετάλλιο, διαφημιστικά τουριστικής προβολής , κτλ.)

Όλα πήγαν καλά, ελπίζω όλοι οι δρομείς να το ευχαριστήθηκαν όπως εγώ.

Και όπως λέμε πάντοτε..

 Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

 Η σελίδα μας στο FB είναι RUNVEL...καλούς αγώνες και καλά ταξίδια.

Εντυπώσεις από άλλους αγώνες θα βρείτε εδώ.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 5ος ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΟΧΥΡΟΥ ΝΥΜΦΑΙΑΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ήταν μια όμορφη Κυριακή στη Θράκη. Ο καιρός ήταν ιδανικός για τρέξιμο κάνοντας μας το χατίρι. Πλήθος αθλητών , συνοδών και εθελοντών είχαν δώσει το παρόν στο άλσος Νυμφαίας για τον ομώνυμο ορεινό ημιμαραθώνιο συνολικής απόστασης 25,5 χιλιόμετρων και 1500 μέτρων υψομετρικών διαφορών.

Ο αγώνας έχει ως εκκίνηση και τερματισμό το συγκεκριμένο άλσος διαγράφοντας μια κυκλική πορεία. Η γοητεία της διαδρομής αυτής είναι ότι έχει συνεχείς αυξομειώσεις στα υψομετρικά και έτσι δεν αφήνει αδιάφορο το δρομέα. Δεν είναι απλώς μια μεγάλη ανηφόρα και έπειτα ένα γρήγορο κατέβασμα. Αντ’ αυτού έχει πολλές ανηφοριές και κατηφοριές καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα. Άλλες μικρές ,άλλες μεγάλες.

Τα μονοπάτια ήταν σε πολλή καλή κατάσταση και η σηματοδότηση θεωρώ πως ήταν καλύτερη από πέρυσι. Κάποιοι αθλητές ίσως να μπερδεύτηκαν στο πρόσθετο κομμάτι του αγώνα στα τελευταία 500 μέτρα. Οι σταθμοί τροφοδοσίας ήταν υπερπλήρεις και στα κατάλληλα σημεία.

Αγαπημένο σημείο του αγώνα , το θρυλικό πολυβολείο της γραμμής Μεταξά στο 10^ο χιλιόμετρο περίπου. Δύσκολο θεωρώ το ανηφορικό κομμάτι πριν τον 3^ο σταθμό τροφοδοσίας όπως επίσης και την περιβόητη ανηφόρα με το σχοινί πριν το 4^ο στεκ. Εκεί οι λιγότερο προπονημένοι αθλητές μετά το τέλος του σχοινιού μέχρι το στεκ (που φαίνεται σαν όαση) βαδίζουν με τη γλώσσα έξω, με βλέμμα όλο τρόμο και με μικρά βήματα που θυμίζουν περπάτημα zombie σε ταινίες.

Επειδή η διαδρομή ήταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μονοπάτια απαιτούσε μεγάλη προσοχή στις καταβάσεις, ιδίως στα βραχώδη σημεία. Κατά τα άλλα ο καιρός φέτος ήταν σύμμαχος και αποφευχθήκαν (όσο αυτό είναι δυνατό) οι μεγάλες πτώσεις λόγο γλιστρημάτων.. Για άλλη μια χρονιά οι εθελοντές ήταν υπέροχοι, κορυφαίοι αυτών ο νεαρός με το μπουζούκι και η κοπέλα με το σαξόφωνο.

Και όπως συνηθίζουμε να λεμέ.

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

                                                                              

                                                                                        Κώστας Φυλακτός

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ : KAVALA NIGHT CITY RUN 2014

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Στην πανέμορφη πόλη της Μακεδονίας διεξήχθη για πρώτη φόρα ο νυχτερινός αγώνας δρόμου Kavala night city run με συνολικό  μήκος εν τέλει περίπου στα 12 χλμ.

Η διαδρομή ήταν απολαυστική και για τους γνώστες της πόλης και για αυτούς που δεν είχαν τη τύχη να τη γνωρίσουν παλαιότερα. Ήταν γενικά μια γρήγορη διαδρομή με λίγα δύσκολα σημεία κυρίως στα τελευταία χιλιόμετρα στην περιοχή του κάστρου. Τα σκαλάκια και οι πλακόστρωτες ανηφοριές έκαναν το έργο των δρομέων λίγο πιο δύσκολο.

 Η πόλη είχε φορέσει τα καλά της και τη συγκεκριμένη αθλητική εορτή την υποδέχθηκαν με θέρμη οι κάτοικοι που έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Η καλύτερη στιγμή της διαδρομής ήταν  στην περιοχή της Παναγίας στην τελευταία ανηφόρα του αγώνα κατά την οποία κάποιες αξιαγάπητες κυρίες από τα μπαλκόνια τους έραιναν τους αθλητές με ροδοπέταλα. Προσωπικά έχω ζήσει οχτώ χρόνια της ζωής μου στην πόλη της Καβάλας και τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, αντικειμενικά πάντως ήταν ένας καλά οργανωμένος αγώνας. Όλα πήγαν καλά για έναν αγώνα που διεξάγεται σε αστικό περιβάλλον. Οι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν δυο και  τοποθετημένοι στα κατάλληλα σημεία. Κατά τον τερματισμό όλα τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στους αθλητές, δώσαμε και συνέντευξη παρακαλώ… μόνο τα κόκκινα χαλιά έλειπαν!

Οι συμμετέχοντες ήταν πολλοί περισσότεροι από το αναμενόμενο με αποτέλεσμα η εκκίνηση του αγώνα να καθυστερήσει κατά σαράντα λεπτά. Το κόστος συμμετοχής ήταν προαιρετικό στα 10 ευρώ, και η τσάντα αθλητή περιείχε νερό, ισοτονικό, μπλουζάκι αναμνηστικό, δίπλωμα συμμετοχής και πολύ ωραίο διαφημιστικό περιοδικό με τις ομορφιές του νομού Καβάλας. Το αναμνηστικό μετάλλιο έλειπε, αλλά δεν πειράζει..του χρόνου με υγεία!

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 1ος ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ήταν ένα όμορφο φθινοπωρινό  πρωινό  του Σεπτέμβρη  με έντονα καλοκαιρινά αρώματα και 70 φίλοι του αθλητισμού βρεθήκαμε γεμάτοι ενέργεια στη Νικήτη Χαλκιδικής να τρέξουμε τον 1^ο ημιμαραθώνιο Νικήτης.

 Ο αγώνας έχει ως αφετηρία και τερματισμό το δημοτικό σχολείο Νικήτης στο κέντρο του χωριού και διαγράφει μια κυκλική πορεία. Κινείται κατά 90% σε ασφάλτινη διαδρομή και κατά 10% περίπου σε χωμάτινη. Το μήκος της διαδρομής  ήταν εν τέλει λίγο λιγότερο από τα 20χλμ ,με περίπου 250 μέτρα υψομετρικών διαφορών, το οποίο σημαίνει ότι υπήρχαν σε όλη τη διαδρομή σημεία με διάφορες κλίσεις, είτε ανηφορικές είτε κατηφορικές. Το γεγονός αυτό έκανε τον αγώνα πιο ενδιαφέρον μιας και ήταν αδύνατο ο αθλητής να κρατήσει ένα σταθερό τέμπο καθόλη τη διάρκεια του αγώνα.

Την ώρα του αγώνα ο ήλιος ήταν απλόχερος μαζί μας και η έντονη ζέστη έκανε την προσπάθεια των αθλητών πιο δύσκολη. Ευτυχώς για όλους μας η οργάνωση του αγώνα ήταν πολύ καλή με τέσσερις σταθμούς εφοδιασμού που είχαν τα απαραίτητα και σε αφθονία (νερά σε όλα , ισοτονικά σε δυο από αυτούς, ενεργειακά τζελ και  μπανάνες στο τρίτο στεκ).

Τα πιο δύσκολα σημεία όπως μαρτυρά ο παλμογράφος και το χρονόμετρο ήταν το 4^οχλμ και το 17^οχλμ (λίγο πριν το τελευταίο στεκ) λόγο έντονης ανηφορικής κλίσης. Η διαδρομή στο σύνολο της ήταν πολύ όμορφη με σημεία με καταπληκτική θέα προς τη θάλασσα. Το ομορφότερο σημείο κατά τη γνώμη  μου ήταν στο 12^ο  και 13^ο χλμ όπου η διαδρομή ήταν δίπλα από τη θάλασσα εκεί όπου οι λουόμενοι καμάρωναν τους αθλητές και οι αθλητές ζήλευαν τους λουόμενους. Έπειτα τρέχαμε κατά μήκος της παραλίας του χωριού. Όμορφο κομμάτι επίσης ήταν τα τελευταία χιλιόμετρα μέσα στον παλιό οικισμό, κατά τα οποία ελπίζαμε σε κάθε στροφή να εμφανιστεί ξαφνικά ο τερματισμός μπροστά μας.

 Γενικώς ήταν πολύ καλός αγώνας και  καλά οργανωμένος για πρώτη φορά, οι εθελοντές φιλικοί και γελαστοί. Η τσάντα του αθλητή κατά την εγγραφή του περιείχε τεχνικό μπλουζάκι, ανθόμελο της περιοχής, σαντουιτσάκι, τζελ, νερό και έπειτα ένα ωραίο  αναμνηστικό μετάλλιο   με 10 ευρώ  κόστος συμμετοχής. 

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, με 30^ο κελσίου δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι σειρά είχε ένα μπανάκι αποκατάστασης σε μια από τις όμορφες παραλίες της περιοχής, είναι ευκόλως εννοούμενο. Και του χρόνου με υγεία πάλι εκεί..

ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ ΘΑ "ΞΕ-ΣΚΟΥΡΙΑ-ΣΟΥΜΕ" ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Αρχές Οκτωβρίου και το καλεντάρι αγώνων βουνού όπως πέρυσι έτσι και φέτος μας οδηγεί στη γραφική Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής, παραδοσιακό χωριό ,όμορφη πλατεία, γελαστοί και φιλόξενοι κάτοικοι.

Ο λόγος για τον αγώνα ορεινού τρεξίματος με τον έξυπνο τίτλο «Ξε-Σκουριά-Ζω» . Ο αγώνας έχει ως στόχο την ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της περιοχής  και να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό μέσω του αθλητισμού, τoν αγώνα των ανθρώπων της περιοχής  που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να σώσουν τα νερά και τα δάση τους από τους χρυσοθήρες της καναδικών συμφερόντων <el dorado >. Οι οποίοι έχοντας ως  μοναδικό στόχο το κέρδος ασελγούν εις βάρος του οικοσυστήματος της ορεινής Χαλκιδικής. Ως γνωστό το όρος Κάκκαβος έχει την «ατυχία» να κρύβει στα σπλάχνα του μεγάλες ποσότητες χρυσού και άλλων πολύτιμων μεταλλευμάτων..

Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, μία η αγάπη μας στο ορεινό τρέξιμο, μία η συμπάθεια μας στον αγώνα των κατοίκων βρεθήκαμε και εμείς γεμάτοι  όρεξη εκεί. Ο αγώνας ξεκινά από την πλατεία του χωριού τα πρώτα μέτρα είναι στα σοκάκια του χωριού με ελαφρώς ανηφορική κλίση. Ακολουθεί άνετο μονοπάτι-χωματοδρομος ιδανικό για  τρέξιμο με σταθερά ανηφορική κλίση περίπου 15-20%, δίνοντας στο δρομέα  τη δυνατότητα της προσπέρασης εφόσον επιθυμεί να μην επηρεάζεται ο ρυθμός του . Έπειτα ελαφρώς κατηφορική κλίση για κάποια χιλιόμετρα  καταπληκτικού δάσους οξιάς, μέχρι να βρεθούμε ξαφνικά στο τερατούργημα της ελληνικός χρυσός. Μεγάλη έκταση επιμελώς αποψιλωμένου αρχέγονου δάσους και στη θέση του ένα άλλο δάσος από μπουλντόζες και φορτηγά .Προσπερνώντας με περίεργα συναισθήματα το σεληνιακό τοπίο ο δασικός δρόμος δίνει τη θέση του σε υπέροχα μονοπάτια που μόνο εξειδικευμένος γεωπόνος θα μπορούσε να ταυτοποιήσει την μεγάλη ποικιλία της χλωρίδας που συναντά κανείς. Η διαδρομή έχει και αρκετά έντονα κατηφορικά σημεία που είναι στην κρίση του κάθε αθλητή πως θέλει να τα διαχειριστεί, είτε να τα εκμεταλλευτεί τρέχοντας έντονα με κίνδυνο φυσικά τραυματισμού είτε να τα πάει συντηρητικά που είναι πιο ενδεδειγμένο για τους λιγότερο έμπειρους. Το δύσκολο αγωνιστικό κομμάτι της διαδρομής βρίσκεται στο 15ο περίπου χιλιόμετρο, το οποίο αν και σύντομο χιλιομετρικά( μόλις 1,4 χιλιόμετρα ) έχει αρκετά μεγάλη κλίση, εκει ας πούμε πως ξεχωρίζουν οι καλά προπονημένοι από τους λιγότερο καλά. Τεχνικώς δύσκολο κομμάτι που απαιτεί προσοχή είναι τα τελευταία δυο χιλιόμετρα, αφού καθώς κατηφορίζουμε προς το χωριό το μονοπάτι γίνεται βραχώδες και απότομο, θέλει προσεκτικά βήματα προς αποφυγή τραυματισμών.

Γενικά στο σύνολο των 25,3 χιλιομέτρων(φέτος 24χλμ) και 1100μ. υψομετρικής διαφοράς λίγα είναι τα σημεία που δυσκολεύουν τους αθλητές για συνεχόμενο τρέξιμο και καλές επιδόσεις για όσους το επιθυμούν. Η διαδρομή είναι υπέροχη, τα μονοπάτια πολύ καθαρά και καλά σηματοδοτημένα. Οι εθελοντές άψογοι και εμψυχωτικοί. Στους σταθμούς υπήρχαν τα απαραίτητα και σε αφθονία και το αντίτιμο για τη συμμετοχή  πέντε ευρώ(φέτος 8ευρώ, ελπίζω να έχουμε και αναμνηστικό μετάλλιο για τη συλλογή μας).

Σίγουρα θα πρέπει να συμπεριληφθεί στους αγώνες βουνού και σίγουρα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα αυτών των κατοίκων κατά όχι ενός, αλλά πολλών Γολιάθ. Μπράβο στους οργανωτές και σε όλο το χωριό. Αυτό πάντως που ήταν εύκολο να αντιληφθούμε είναι ότι :                                             

  ΧΡΥΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ!!!

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 11ος ΟLYMPUS ΜΑRΑΤΗΟΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Κυριακή πρωί και οι θεοί είχαν στήσει το δικό τους χορό. O Δίας ορθωνόταν όλο καμάρι υπενθυμίζοντας μας ποιος κάνει κουμάντο στο μυθικό αυτό βουνό, η Αφροδίτη θαύμαζε το κάλλος των αθλητών και ο θεός του πολέμου κοιτώντας μας ως άπειρους πολεμιστές σιγοψιθύριζε "που πηγαίνετε βρε κακομοίρηδες?". Οι υπόλοιποι θεοί έλεγχαν από το θρόνο τους τον υπέροχο αυτό αγώνα απολαμβάνοντας το νέκταρ και την αμβροσία τους....

Για τον συγκεκριμένο ορεινό μαραθώνιο ότι και να πει κανείς είναι λίγο, μόνο και μόνο που το πεδίο δράσης είναι ο μυθικός Όλυμπος καταλαβαίνει κάποιος την ομορφιά και την σπουδαιότητα το αγώνα.

560 έμπειροι και λιγότερο έμπειροι αθλητές έδωσαν το παρόν στον πανέμορφο αρχαιολογικό χώρο του Δίον. Στα μάτια όλων ζωγραφισμένη η αγωνία και η λαχτάρα να τρέξουμε σε αυτόν τον υπέρτατο αγώνα, ο καθένας για να επιτύχει τον προσωπικό του στόχο είτε αυτός είναι η νίκη, το 6ωρο, το 8ωρο, ο τερματισμός ή οτιδήποτε άλλο.

Η εκκίνηση  δόθηκε στις 06:05. Τα πρώτα έξι περίπου χιλιόμετρα του αγώνα αποτελούνται από ασφάλτινη ή χωμάτινη διαδρομή με ήπια ανηφορική κλίση, ενδιάμεσα υπάρχει μια ρεματιά με αμμώδες έδαφος. Έπειτα ξεκινά το μονοπάτι και ο επίπονος ανήφορος που συνεχίζει για τα επόμενα δεκαοκτώ χιλιόμετρα μέχρι το θρόνο του Δια. Το ανέβασμα ήταν διαρκές και αρκετά κουραστικό όπως είναι λογικό. Με κάποιες κλεφτές ματιές προς τα κάτω μπορούσες να θαυμάσεις την ομορφιά του τοπίου και να αντιληφθείς την απότομη αύξηση των υψομετρικών, μιας και είχες σχεδόν κάθετη θέα με τον κάμπο γύρω από το Δίον.

 Φτάνοντας στο περιβόητο οροπέδιο των Μουσών η κλίση είναι μικρότερη και σε πολλά σημεία κατηφορική, εκεί τα εργατικά μουλάρια αναπαυόντουσαν τρώγοντας γρασίδι και κοίταζαν με απάθεια τους αθλητές να περνούν από κοντά τους. Η θέα  σε εκείνο το σημείο είναι εξαιρετική και σε καθηλώνει. Καταλαβαίνεις επίσης γιατί γύρω από το συγκεκριμένο βουνό υπάρχουν τόσοι μύθοι και θρύλοι, μιας και έχει κάτι το θεϊκό.

 Στο καταφύγιο του Κάκαλου γεύτηκα το καλύτερο καρπούζι της ζωής μου , πιθανόν ο οργανισμός είχε την ανάγκη γλυκόζης. Τα παιδιά εκεί όπως επίσης και σε όλους τους σταθμούς ήταν πολύ εξυπηρετικοί και ευγενικοί απέναντι μας. Αργότερα η διαδρομή σε φέρνει σε υψόμετρο περίπου 2780μ. Τρέχεις παράλληλα με το θρόνο του Δια και τον δοξάζεις που είσαι δυνατός και υγιής ώστε να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία. Το σημείο αυτό όπως και τα επόμενα χιλιόμετρα μέχρι το καταφύγιο του Αγαπητού, απαιτούσαν μεγάλη προσοχή λόγο του σαθρού εδάφους. Συγκεκριμένα στα Ζωνάρια που οι ταχύτητες θέλοντας και μη ήταν υψηλές η προσοχή έπρεπε να ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Φυσικά οι πτώσεις δεν αποφευχθήκαν, για άλλους μικρές για άλλους μεγάλες. Τα ¨φρένα¨ στις κατηφόρες έπρεπε να δουλεύουν πολύ καλά όπως επίσης και τα χέρια ελεύθερα και ελαφρώς σηκωμένα με κινήσεις που θυμίζουν ζεϊμπέκικο για την καλύτερη ισορροπία και κατεύθυνση του κορμού.

 Εν συνεχεία η κλίση ήταν κυρίως κατηφορική και σταδιακά και ομαλά μπαίναμε στο φαράγγι του Ενιπέα. Εκεί άλλαζε η μορφολογία του εδάφους και της βλάστησης. Συντρόφια με τον ήχο του τρεχούμενου νερού πορευόμασταν  και όσο αυξανόταν η κούραση τόσο πιο πολύ ονειρευόμασταν την στιγμή του τερματισμού και της λύτρωσης. Καθώς περνούσε η ώρα η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο αισθητή, το φαράγγι προστατευμένο από τους ανέμους και σε συνδυασμό με την υγρασία έκανε την προσπάθεια όλων  λίγο πιο δύσκολη.

Το τελευταίο χιλιόμετρο ήταν το πιο απολαυστικό και για πολλούς το πιο γρήγορο. Διότι μπαίνοντας στο Λιτόχωρο παρέες ευχάριστων παιδιών με τα διακριτικά της διοργάνωσης μας χειροκροτούσαν και μας έδιναν κουράγιο. Ηλικιωμένοι από τα μπαλκόνια τους, νέοι στις καφετερίες γύρω από το συντριβάνι, όλοι συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή του τόπου τους. Η στιγμή που περνάς την αψίδα του τερματισμού είναι απλά , μαγική!

Όλα πήγαν καλά, άψογη οργάνωση, φοβερή φιλοξενία και υποστήριξη από τους κατοίκους του Λιτοχώρου. Το pasta party καθώς και το γεύμα μετά τον αγώνα πολύ καλό. Μορφές του αγώνα η τρελοπαρέα του ΣΔΥΘ στο υψηλότερο σημείο του αγώνα που ζητωκραύγαζε και φώναζε ρυθμικά τα ονόματα των αθλητών, ο υπέροχος κύριος με το σαξόφωνο που μας ταξίδευσε με τη μουσική του σε δυο σημεία του αγώνα. Οι πεζοπόροι που μας ενθάρρυναν σε όλη τη διαδρομή και οι φίλοι φωτογράφοι. Προσωπικά ευχαριστώ 4-5 φίλους δρομείς που δεν τους γνωρίζω προσωπικά , που στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα του αγώνα, έκοψαν το ρυθμό τους και μοιραστήκαν μαζί μου το λιγοστό νερό που τους απέμεινε . Αυτό είναι ένα από τα πολλά καλά του συγκριμένου αθλήματος.

Και όπως έχω επαναλάβει, πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους, πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

 Η σελίδα μας στο FB είναι RUNVEL...καλούς αγώνες και καλά ταξίδια.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 5ος ΟΡΕΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΙΣΣΑΒΟΥ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Κισσάβου που έχει την αιώνια διαμάχη με τον Όλυμπο διεξήχθη ο 5^ος ορεινός αγώνας Κισσάβου. Ένας αγώνας 34 χιλιομέτρων και περίπου 2200 μέτρων υψομετρικών διαφορών.

Η εκκίνηση δόθηκε στο παραθαλάσσιο χωρίο Στόμιο, εκεί ο καιρός ήταν απλόχερος με τους αθλητές αφού πολλά κυβικά λίτρα  νερού μοιράστηκαν ισόποσα στα κεφαλιά μας. Τα δυο πρώτα χιλιόμετρα  του αγώνα είναι ασφάλτινα μέχρι να βγούμε από το χωρίο, ακολουθεί περίπου ένα χιλιόμετρο χωμάτινου δρόμου και έπειτα η είσοδος των αθλητών σε ένα παραδεισένιο σκιερό υπέρπυκνο δάσος. Το μονοπάτι αυτό ήταν υπέροχο, η βροχή δεν κατόρθωνε να φτάσει στο έδαφος λόγο της πυκνότητας των φυλλωμάτων, το έδαφος λόγο της υγρασίας ήταν αρκετά γλιστερό και ήθελε μεγάλη προσοχή. Τα επόμενα δέκα χιλιόμετρα μέχρι την κορυφή ήταν εξ ολοκλήρου ανηφορικά. Oι πολλές εναλλαγές στο τοπίο και στη βλάστηση έκαναν την απαιτητική διαδρομή πιο ευχάριστη. Ο δρόμος για την κορυφή δεν έδινε μεγάλη δυνατότητα στους περισσότερους αθλητές να αναπτύξουν ταχύτητα. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε μια απόσταση δέκα χιλιομέτρων παρατηρεί κανείς το μικροκλίμα της βορείου Ελλάδος σε μικρογραφία (οπωροφόρα δέντρα, πυκνό δάσος με φτέρες, κωνοφόρα, αλπικό τοπίο, γυμνές κορυφές λόγο υψομέτρου).

Από την κορυφή και μετά ξεκινά μια επίπονη κατάβαση, που όσο κουρασμένος να είναι κανείς από την ανάβαση η βαρύτητα κάνει καλά τη δουλειά της. Η διαδρομή ήταν πολύ τεχνική, απαιτούσε μεγάλη προσοχή καθώς οι ταχύτητες ήταν πολύ υψηλές. Οι μικρές πτώσεις ήταν σχεδόν αναπόφευκτες. Σε όλη τη διαδρομή που έχει αρκετά βραχώδη κομμάτια η προσοχή και η συγκέντρωση των αθλητών ήταν απαραίτητη προς αποφυγή γλιστρήματος. Τα υπόλοιπο της διαδρομής ήταν κατά κύριο λόγο κατηφορικό με λίγα μικρά ανηφορικά σημεία. Προσοχή επίσης χρειαζόταν προς αποφυγή τραυματισμών στο χωρίο Ανατολή και μετά από αυτό λόγο τον πλακόστρωτων δρόμων και των πετρόκτιστων καλντεριμιών που μας συνόδευαν μέχρι το Μεταξοχώρι. Τα τελευταία δυο χιλιόμετρα μέχρι τον τερματισμό ήταν άσφαλτος.

Γενικώς ο αγώνας ήταν ορισμός του αγώνα βουνού. Κυρίως η διαδρομή ήταν σε μονοπάτια και κάποια σημεία προς την κορυφή δεν υπήρχαν καν χαράξεις και ήταν σαν εκστρατεία κατάληψης υψώματος. Δεν ήταν αγώνας για λιγόψυχους, ήταν καλά οργανωμένος με οχτώ σταθμούς ανεφοδιασμού που είχαν (γλυκά, αλμυρά, νερά, ισοτονικά, ενεργειακά τζελ και μπάρες, μέχρι χαλβά και πολλά αλλά σε αφθονία). Η σήμανση ήταν καλή , απαιτούσε φυσικά την έντονη προσοχή των δρομέων ώστε να μη χαθούν.  Κατά τη γνώμη μου ήταν περιττό να υπογραφούν οι αθλητές κατά το πέρασμα τους από δυο σταθμούς. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες και τους οργανωτές και ένα μεγαλύτερο στους εθελοντές  και τους διασώστες.

Υ.Γ Πολλά μπράβο αξίζουν και στους συμμετέχοντες των άλλων αγώνων που διεξήχθησαν το τριήμερο σε όλη την επικράτεια , αλλά κυρίως στον αγώνα 82χλμ (ROC) της Ροδόπης.

1600 ΔΡΟΜΕΙΣ, 1600 ΣΤΟΧΟΙ, 1600 ΝΙΚΗΤΕΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Όλα  ξεκινούν ξημερώματα Κυριακής στην πλατειά Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη, εκεί είναι ο τόπος συνάντησης των δρομέων προκειμένου να οδηγηθούν με λεωφορεία στον χώρο εκκίνησης , στην Πέλλα τη γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Φτάνοντας εκεί λοιπόν μας υποδέχθηκε η βροχή και γνωρίζαμε εξ αρχής τις διαθέσεις του καιρού. Στην αφετηρία βρέθηκαν 1600 δρομείς από όλη την Ελλάδα και από πολλά μέρη του εξωτερικού.

Η διαδρομή λίγο πολύ είναι γνώστη σε όλους, κακά τα ψέματα δεν είναι και το πιο εξωτικό μέρος της πατρίδος μας. Τρεχάτε ποδαράκια μου λοιπόν συντρόφια μουσικής  ή όχι (εγώ προτίμησα ελληνικά ροκ και punk ακούσματα). Κάθε πέντε χιλιόμετρα υπερπλήρεις και υπερφιλόξενοι σταθμοί με ωραίους εθελοντές, διασώστες είχε  παντού σε όλη τη διαδρομή και γενικά ήταν πολύ καλά οργανωμένος αγώνας και δικαιολόγησε τον τίτλο του ως διεθνής. Τα χιλιόμετρα με το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας κατά τη γνώμη ήταν μεταξύ 37^ου και 40^ου χιλιομέτρου στην αδιάφορη αισθητικά είσοδο της πόλης. Mετά την είσοδο του λιμανιού με τη βοήθεια του πλήθους που επευφημεί και μιας και έχει κανείς οπτική επαφή με τον τερματισμό τα δυο τελευταία χιλιόμετρα είναι πιο ευχαρίστα. Είναι πραγματικά γεγονός πάντως ότι όπως και να προετοιμαστεί κανείς για έναν μαραθώνιο ότι διατροφή και τακτική να ακολουθήσει κατά την προετοιμασία του, αυτό που θα οδηγήσει τον δρομέα στον τερματισμό είναι η ψυχή. Η κόπωση θα επέλθει όσο καλά προπονημένος και αν είσαι. Στον τερματισμό όλα τα συναισθήματα παρελαύνουν από το μυαλό του αθλητή λύτρωση, χαρά, πόνος και αίμα δάκρυα και ιδρώτας που λέει και το άσμα του Σάκη του Ρουβά. Ο απολογισμός 1600 δρομείς, 1600 διαφορετικοί στόχοι, 1600 νικητές.

 Μπράβο σε όλους ξεχωριστά.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ : CYCLE TRAIL RUN 2014

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Tο περαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης είναι το Σειχ-Σου που σημαίνει το νερό του σεΐχη.

Στο νερό λοιπόν του σεΐχη έλαβε χώρα την Κυριακή 16/3 το πρώτο CYCLE TRAIL RUN, ένας αγώνας 10 περίπου χιλιομέτρων και 480 περίπου μέτρων υψομετρικής διαφοράς. Στον αγώνα συμμετείχαν 41 λάτρεις του βουνού – αθλητές και ένα «άρμα μάχης, ονόματα δε λέμε» που ξεπέταξε την διαδρομή σε 44 λεπτά.

Η διαδρομή ήταν ιδανική για αρχάριους δρομείς, που ήθελαν να απολαύσουν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στο βουνό, ήταν ιδανική επίσης και για τους εμπειρότερους καθώς είχε κάποια συγκεκριμένα σημεία που απαιτούσαν φυσικές και ψυχικές δυνάμεις. Η εμπειρία χρειαζόταν επίσης στις κατεβασιές μετά το 6^ο χιλιόμετρο και το δεύτερο στεκ, καθώς ήθελε μεγάλη προσοχή στις υψηλές ταχύτητες λόγω αστάθειας του εδάφους. Ο αγώνας μπορεί να ήταν μικρός χιλιομετρικά αλλά ο παλμογράφος μάρτυρα ότι κάθε άλλο παρά χαλαρός αγώνας δεν ήταν.

Η σήμανση ήταν πολλή καλή παρόλο που είναι δύσκολο βουνό με την έννοια ότι τέμνονται πολλά μονοπάτια, χωματόδρομοι, αντιπυρικές ζώνες, ο δρομέας έπρεπε να είχε το νου του, όπως σωστά μας ενημέρωσε ο πολύπειρος υπεύθυνος του αγώνα Γιάννης Κουρκουρίκης.

Τα σημεία ανεφοδιασμού ήταν υπεραρκετά και είχαν τα απαραίτητα και με το παραπάνω, οι εθελοντές γελαστοί και φιλικοί. Όλα καλά με λίγα λόγια και του χρόνου θα είμαστε πάλι εκεί.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ : 4o HORTIATIS TRAIL RUN

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένας από του λόγους που είμαστε τελικά πολύ τυχεροί εμείς που ζούμε στη Θεσσαλονίκη και στα περίχωρα της, είναι ότι  έχουμε ένα βουνό σαν το Χορτιάτη τόσο κοντά μας. Με αφορμή το 4^ο  Hortiatis trail run είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα αυτό το βουνό.

 Ο αγώνας λοιπόν ήταν 22 περίπου χιλιομέτρων, εκ των οποίων τα περισσότερα μονοπάτια, είχε βεβαίως και δασικούς δρόμους, τρακτερόδρομους και νεροφαγιές.
Γενικά  υπήρχαν πολλές εναλλαγές στο τοπίο και στις εδαφικές κλίσεις. Η δυνατή βροχή των προηγούμενων ημερών και η βροχή κατά τη διάρκεια του αγώνα έκαναν τα μονοπάτια να μοιάζουν με ρυάκια καθώς άφθονο νερό έρρεε σε πολλά σημεία της διαδρομής κάνοντας τον αγώνα αυτό ένα είδος μεταξύ τρεξίματος και λασπομαχίας. Οι δύσκολες καιρικές συνθήκες έκαναν τον αγώνα ακόμα πιο σκληρό και συναρπαστικό, ήταν φρόνιμο από πλευράς αθλητών να υπήρχε μια σχετική εμπειρία σε αγώνες βουνού προς αποφυγή τραυματισμών. Η επιτροπή του αγώνα ορθώς είχε ενημερώσει εκ των προτέρων για τις πιθανές δύσκολες συνθήκες. 

Η σήμανση των μονοπατιών ήταν πολύ καλή, ο σταθμός εφοδιασμού που τον συναντάμε στο 12^οχλμ και 18^{ο χλμ}  ήταν καλά οργανωμένος , είχε τα πάντα από νερό, ισοτονικό, σοκολάτες , μπανάνες, ενεργειακά τζελ μέχρι και τσίπουρο!!! Το πιο δύσκολο σημείο του αγώνα κατά τη γνώμη μου είναι ένα σημείο  στο 12^ο χιλιόμετρο λίγο πριν φτάσουμε στο στεκ, το οποίο σημείο είναι μια πλάγια με μεγάλη ανηφορική κλίση η οποία λόγω της βροχής ήταν και αρκετά γλιστερή, στο συγκεκριμένο μέρος… αγκομαχά και ο πιο γυμνασμένος. Είχε φυσικά και κάποιες κατηφόρες που ήθελαν μεγάλη προσοχή, όπως αυτή στο 15^ο χλμ περίπου που το έδαφος ήταν ασταθές και πετρώδες, καλού κακού (αχρείαστοι να είναι) στο τέλος της κατεβασιάς αυτής υπήρχαν  πέντε εθελοντές διασώστες. Γενικά ήταν πολύ καλά οργανωμένος αγώνας, το καταφύγιο ήταν πολύ ζεστό και βολικό για τους αθλητές, η κοτόσουπα και το σιροπιαστό μετά τον τερματισμό ήταν φανταστικά.

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους. Πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

Υ.Γ : ΠΡΟΣ ΑΘΛΗΤΕΣ- Tα τζελ όπως τα κουβαλάμε πριν τη χρήση τους να τα κουβαλάμε και μετά από αυτήν και όχι να τα «δωρίζουμε» στο δάσος.

H σελίδα μας στο Facebook ειναι RUNVEL