TAMARINDO,ENA ΔΙΑΣΗΜΟ ΘΕΡΕΤΡΟ ΤΗΣ COSTA RICA.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Το Tamarindo είναι ένα ήσυχο τουριστικό θέρετρο στα δυτικά παράλια της Κόστα Ρίκα. Βρέχεται από τα άγρια νερά του Ειρηνικού ωκεανού και περιτριγυρίζεται από τροπική βλάστηση.

Είναι από τα πιο ανεπτυγμένα μέρη της χώρας από πλευράς τουριστικών υποδομών. Η ευρύτερη περιοχή είναι επίσης πόλος έλξης πολλών surfers που απολαμβάνουν τα κύματα του ωκεανού. Η συντριπτική πλειοψηφία των τουριστών είναι αμερικανοί πολίτες και αυτός είναι ο βασικός λόγος που το μέρος είναι σχετικά ακριβό για τα δεδομένα της χώρας. Οι ντόπιοι εντέχνως εκμεταλλεύονται την οικονομική ευμάρεια των ευκατάστατων τουριστών και αυτό έχει αντίκτυπο σε όλη την τοπική οικονομία.

Το Tamarindo βρίθει από τουριστικά καταλύματα για όλα τα βαλάντια. Μεγάλες ξενοδοχειακές  μονάδες έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή  για να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη . Από την άλλη υπάρχουν  ενοικιαζόμενα δωμάτια και hostels σε πιο προσιτές τιμές. Κάπου εκεί στο κέντρο βρήκα τον Omar με το συμπαθητικό hostel του.

Aπό πλευράς φαγητού ο επισκέπτης θα βρει εστιατόρια με κουζίνες από όλο το κόσμο. Πλειοψηφία αυτών είναι οι πιτσαρίες ιταλικής κουζίνας με κεντροαμερικάνικες παραλλαγές. Με κορυφαία το La Pachanga που βρίσκεται εκτός του κέντρου της περιοχής περπατώντας ελάχιστα σε κάποιο σκοτεινό δρομάκι.  

Γνώμη μου είναι να αποφεύγει κανείς τα εστιατόρια μπροστά στη θάλασσα στο κέντρο της κωμόπολης. Είναι κατά πολύ ακριβότερα και λιγότερο ποιοτικά. Κάπως έτσι την πάτησα σαν τουρίστας στο Portofino Beach το οποίο πέρα από την όμορφη τοποθεσία του ήταν πανάκριβο και ανεπαρκές. Εκεί ένιωσα την ανάγκη να  παραγγείλω ένα πιάτο με  γίγας γαρίδες γνωρίζοντας βεβαίως ότι θα βάλω αρκετά βαθιά το χέρι στην τσέπη μου. Μιας και ήταν οι τελευταίες ημέρες του ταξιδιού και ήμουν εντός budget σκέφτηκα ότι αξίζω ένα καλό γεύμα πλάι στο κύμα. Έπειτα από μισή ώρα, ήρθε η παραγγελία που τόσο λαχταρούσα και αντικρίζω ένα πιάτο με  τέσσερις γαρίδες γάμπαρη για...δόλωμα. Ένιωσα για τα καλά την κοροϊδία μέσα στα μούτρα μου αλλά σκέφτηκα δε βαριέσαι Pura Vida που λένε και οι Ticos*. (*Αγνή ζωή που λένε και οι Κοσταρικάνοι).

H πρόσβαση στη περιοχή γίνεται με λεωφορείο από τη πόλη Liberia που βρίσκεται σε κομβικό σημείο στα βόρεια της χώρας. Το δρομολόγιο διαρκεί αρκετή ώρα παρά το γεγονός ότι η απόσταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Έχει αρκετές παρακάμψεις και επισκέπτεται και άλλα σημεία αρκετά χιλιόμετρα εκτός κεντρικής οδού.  Εκεί επίσης βρίσκεται και το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Κόστα Ρίκα που βοήθησε πραγματικά στην ανάπτυξη της περιοχής.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί πολλοί ευρωπαίοι που δραστηριοποιούνται στον τουριστικό τομέα. Έχουν βρει απ'ότι φαίνεται τον επίγειο παράδεισο τους. Εκεί γνώρισα δυο Γάλλους που μετανάστευσαν στη χώρα και έφτιαξαν ένα hostel ξυλόσπιτο που αντί για κρεβάτια έχει αιώρες, είχαν και τη προσωπική τους  λιμνούλα με όμορφα ερπετά. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από το Tamarindo έχουν εγκατασταθεί δυο αδέλφια από την Ελλάδα και έχουν δημιουργήσει μια πολυτελή ξενοδοχειακή μονάδα.

Κατά τη διαμονή μου στην κεντρική Αμερική τα μοναδικά ελληνικά που άκουσα προς έκπληξη μου ήταν σε ένα κατάστημα τουριστικών ειδών στο κέντρο της κωμόπολης. Ήταν λοιπόν από μια Αργεντίνα "πολίτη του κόσμου" που όπως μου είπε σε άπταιστα ελληνικά, έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής της στην Ελλάδα. Εκθειάζοντας επίσης τις παραλίες μας και τις διατροφικές μας συνήθειες, μειώνοντας παράλληλα τα αντίστοιχα της Κόστα Ρίκα (μπορώ να πω ότι συμφώνησα μαζί της) . Ένα πρόβλημα με τη visa την περίοδο των ολυμπιακών αγώνων του 2004 την ανάγκασε να φύγει και από τότε δεν είχε την ευκαιρία να επιστρέψει, μου είπε εμφανώς συγκινημένη.

Για να αποχαιρετήσει κάνεις το Tamarindo έχει την επιλογή να μεταβεί ξανά στη Liberia και από εκεί μπορεί να πάει οπουδήποτε ή να πάρει ένα από τα δυο λεωφορεία της ημέρας που οδηγούν στην πρωτεύουσα Σαν Χοσέ και στο διεθνές αεροδρόμιο.

Όπως είναι φανερό δεν ξεχειλίζω από ενθουσιασμό. Είναι ένα αρκετά όμορφο μέρος, με ακριβό κόστος ζωής και με μέτριες παραλίες. Φυσικά δε θέλω να το αδικήσω αλλά δεν υπάρχει και λόγος να γράψω ότι είναι κάποια εξαιρετική τοποθεσία που οφείλει κάποιος να επισκεφτεί. Θεωρώ πως η Κόστα Ρίκα είναι πιο όμορφη και πιο οικονομική στις  ανατολικές ακτές της Καραϊβικής.

 Pura Vida…

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ένα από τα θετικά στοιχεία που έχει η οδική μετάβαση  από χώρα σε χώρα, είναι ότι σε διάστημα μερικών λεπτών έχει κανείς τη δυνατότητα να γευτεί διαφορετικούς πολιτισμούς. Έτσι έγινε και στο φετινό μου ταξίδι στην Κεντρική Αμερική. 

Εισαγωγικά να αναφέρω ότι το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στους μεθοριακούς σταθμούς τριών εκ των κρατών αυτών. Του Παναμά, της Κόστα Ρίκα και της Νικαράγουα. Τρεις διαφορετικές χώρες πολιτισμικά, πολίτικα , οικονομικά, εθνολογικά, γαστρονομικά με κοινό παρονομαστή την ισπανική γλώσσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα κράτη της ευρύτερης περιοχής  δεν χρειάζεται πλέον visa για τους Έλληνες πολίτες. Ένα από τα καλά της ευρωπαϊκής ένωσης.

Πρώτος σταθμός στην ήπειρο αυτή ήταν από αέρος στο αεροδρόμιο του Παναμά, εκεί με μια ελαφρώς γραφειοκρατική διαδικασία οι παχουλούλες υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης μου έδωσαν να συμπληρώσω ένα έντυπο εισόδου με τα προσωπικά μου στοιχεία, λόγο επίσκεψης , τόπο διαμονής, ημέρες επίσκεψης και πότε με το καλό μαζεύεις τα μπογαλάκια σου από τη χώρα. Ένα αυτοφακέλωμα που συμπλήρωσα υπομονετικά πολλές φορές σε διάστημα δυο εβδομάδων. Το πως πέρασα έχω γράψει παλαιότερα και θα συνεχίσω να γράφω όσο ακόμα η μνήμη δε ξεθωριάζει. Έχασα και τις σημειώσεις μου βλέπετε!

Σειρά έχουν οι μεθοριακοί σταθμοί…

ΠΑΝΑΜΑΣ- ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ

Στην ανατολική πλευρά της χώρας στα παράλια της Καραϊβικής η μετάβαση γίνεται από το σταθμό Changuinola -Sixaola. Από την τελευταία πόλη του Παναμά (που δεν έχει να επιδείξει τίποτα) ξεκίνα το εικοσάλεπτο ταξίδι μέχρι τα σύνορα για τη πρώτη πόλη της Κόστα Ρίκα (που επίσης δεν έχει να επιδείξει τίποτα). Η διαδρομή είναι αρκετά όμορφη , ο δρόμος είναι σε αρκετά καλή κατάσταση και κινείται ανάμεσα σε τεράστιες εκτάσεις μπανανοφυτειών που όσο πλησιάζεις την Κόστα Ρίκα γίνονται μεγαλύτερες και εντονότερες.

Οι φίλοι μας οι Παναμέζοι επειδή αρέσκονται μάλλον στις υπογραφές και στα έντυπα, σε βάζουν να περιμένεις σε μια ουρά (εγώ έτυχα σύντομη, περίπου 10 λεπτά) να ξαναπαραλάβεις το παραπάνω έντυπο αυτή τη φορά για να εξέλθεις από τη χώρα. Προσοχή, οφείλεις να είσαι στη σειρά αυτών που εξέρχονται και όχι των νεοεισελθέντων(δεν είναι δύσκολο, καθαρό μυαλό θέλει). 

Αφού το συμπληρώσεις σχολαστικά, περιμένεις μια μίνι ουρίτσα για να το παραδώσεις σε ένα ακόμα παχουλούλη ευγενέστατο αξιωματικό με τη  περιποιημένη μαύρη μουστάκα του. Αφού σφραγίσει τo διαβατήριο σου είσαι  πλέον είσαι ελεύθερος να αποχωριστείς τον Παναμά. Αν είσαι υψοφοβικός έχεις ένα τελευταίο εμπόδιο να ξεπεράσεις ....Την γέφυρα του Rio Sixaola .

 Εκεί και υψοφοβικός να μην είσαι έχεις το νου σου διότι βαδίζεις σε μια τρεμοπαίζουσα απαρχαιωμένη γέφυρα με σανίδια και πρόκες που έχουν φαγωθεί από την υγρασία. Τα κενά που υπάρχουν είναι σε κάποια σημεία τόσο μεγάλα, που είναι ικανά να σε κάνουν να ζήσεις την εμπειρία ελεύθερης πτώσης σε ποταμό γεμάτο κροκοδείλους. Υποθέτω πως ανήκει σε ουδέτερη ζώνη και καμιά από τις δυο χώρες δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη συντήρηση της. Αυτό δε φαίνεται να πτοεί τους ντόπιους που τη διασχίζουν καθημερινά με όλα τους τα υπάρχοντα ανά χείρας και υπό μάλλης.

Welcome to Costa Rica λοιπόν. Στα πρώτα βήματα καμιά διαφορά . Πως να έχει άλλωστε ,μόνο ένα ποτάμι χωρίζει τις δυο χώρες. Ξανά μια σύντομη ουρά, ξανά το περιβόητο έντυπο, ξανά ανταλλαγές στιλό με ντόπιους και ταξιδιώτες. Ισπανικά δυστυχώς δεν ξέρω (φυσικά θα το ήθελα πολύ και είναι άκρως απαραίτητα στη Λατινική Αμερική). Εκεί ο νεαρός καλοντυμένος τελωνιακός μου είπε κάτι στη γλώσσα του, εφόσον είχε ελέγξει τα έγγραφα μου. Αγέλαστος και απορημένος  τον κοίταξα μερικά δεύτερα σαν χάνος,  μου λέει «SMILE» σε άπταιστα αγγλικά και έπειτα δίνοντας μου χαμογελαστός το διαβατήριο, λέει PURA VIDA ( αγνή ζωή). Όπως έχω χιλιοαναφέρει είναι το μότο των Κοσταρικάνων και συνάμα ευχή τους. 

Έπειτα ακολουθεί η είσοδος στη μεθοριακή πόλη Sixaola  και αναμονή για το λεωφορείο που οδηγεί στο Puerto Viejo. Μια όμορφη διαδρομή μέσω καλλιεργειών μπανάνας. Σε εκείνα τα μέρη της χώρας παγκόσμιοι κολοσσοί στο χώρο του συγκεκριμένου φρούτου έχουν τις εκτάσεις και τις αποθήκες τους κάνοντας τη χώρα μια από τις πρώτες χώρες σε εξαγωγές μπανάνας. Η Κόστα Ρίκα δε σε κερδίζει με την πρώτη εντύπωση, πρέπει να τη ζήσεις πρωτίστως.

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ-ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ

Επόμενος μεθοριακός σταθμός στα βόρεια της Κόστα Ρίκα ο Penas Blancas. Είναι η βορειότερη πόλη της χώρας και από τα πιο νότια σημεία της Νικαράγουα. Αυτό το πέρασμα έχει το ίδιο όνομα και στις δυο γείτονες χώρες. Συμπληρώνεις ξανά το ξακουστό έντυπο ώστε να εξέλθεις από τη χώρα και έπειτα  περνάς από την πλευρά της Νικαράγουα .

Εκεί ο επισκέπτης πρέπει να είναι προετοιμασμένος μιας και κάνει μετάβαση από την πιο εύπορη χώρα της Κεντρικής Αμερικής σε μια από τις φτωχότερες. Αυτή η διαφορά φαίνεται από τα πρώτα βήματα. Ανάμεσα στις ουρές των ταξιδιωτών αρκετοί επαίτες εκλιπαρούν για μια βοήθεια και τα βλέμματα των ντόπιων γίνονται ελαφρώς πιο αδιάκριτα. Το γνωστό έντυπο που το υπογράφεις κάθε τρεις και λίγο εδώ στο προσφέρουν νεαροί έναντι αμοιβής, έχοντας φροντίσει να το εξαφανίσουν από τα γκισέ (οπού οφείλουν να το διανέμουν δωρεάν) κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των τελωνειακών.  Από μένα φράγκο δεν πήρε ο λαμογοπιτσιρικάς, λίγο σφύριξα αδιάφορα, λίγο παρίστανα πως δεν καταλάβαινα, έφυγε παραπονούμενος. Ο δόλιος δεν ήξερε ότι στη χώρα τούτου του λευκού οι κουτοπονηριές είναι ευρέως διαδεδομένες κάνοντας μας να έχουμε ανοσία.

 Σειρά έχει μια πληρωμή της τάξεως των 2$ ανά άτομο. Κυριολεκτικά ήταν για πάρουν 2$ από κάθε ξένο. Αυτό δεν γινόταν να το αρνηθώ γιατί θα έχανα τη σειρά μου. Ήταν λέει μια ενίσχυση για ένα πάρκο στην πόλη της Μανάγκουα. Επόμενο βήμα να έρθεις face to face με τον υπάλληλο. Με τα 20$ ανά χείρας για την είσοδο στη χώρα έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν σοβαρό και ψυχρό επαγγελματία. Οι υπάλληλοι του σταθμού προτιμούν τα δολάρια από το τοπικό τους νόμισμα, αν και έχεις την ευκαιρία να κάνεις συνάλλαγμα στους δεκάδες πλανοδίους ‘τραπεζίτες’ .

 Ήμουν μάρτυρας και μιας μικρής έντασης μεταξύ ενός τελωνειακού και ενός Αφρό-Αμερικανου ταξιδιώτη που αρνιόταν να βγάλει το σκούφο που κάλυπτε τη ράστα κόμη του. Μετά από φωνές , εντάσεις , υποκριτικές κινήσεις γεμάτες πάθος που θα ζήλευε και ο Κάρολος Κουν ο ταξιδιώτης έχασε το δίκιο του. Αρχικά τον απέλασαν, μετέπειτα έχω την εντύπωση πως τον είδα στα εδάφη της Νικαράγουα εμφανώς πιο ήρεμο. Με τη επιστροφή μου στη Κόστα Ρίκα μετά τη σύντομη παραμονή μου στη Νικαράγουα, το έντυπο με περίμενε υπομονετικά συμπληρώνοντας το με κλειστά μάτια.

Όταν έφτασε η στιγμή της αποχώρησης από αυτή τη γωνιά του πλανήτη έγινε από το διεθνές αεροδρόμιο τους Σαν Χοσέ στην περιοχή της Alajuela. Για να πετάξεις από τη χώρα πληρώνεις στο αεροδρόμιο περίπου 20 ευρώ για αεροπορικούς φόρους. Εφόσον έχεις συμπληρώσει το υπέροχο έντυπο που σε διάστημα δυο εβδομάδων το βλέπεις μέχρι και στον ύπνο σου.

 Το συμπέρασμα είναι ότι οι τρεις αυτές χώρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους και παράλληλα είναι τόσο διαφορετικές.

ΣΤΟ CLOUD FOREST ΤΟΥ MONTEVERDE, ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Πριν ξεκινήσουμε ένα ταξίδι καλό είναι να ενημερωνόμαστε από διάφορα ταξιδιωτικά site για την περιοχή που σκοπεύουμε να επισκεφτούμε  και να δίνουμε βάση στις κριτικές των επισκεπτών. Έπειτα βάζουμε όλα τα στοιχεία σε μια νοητή ζυγαριά και επιλεγούμε αν το μέρος αξίζει την επίσκεψη μας.

Σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς της χώρας ήταν καταχωρημένο το Cloud Forest του Monteverde ως ένα μέρος που οφείλεις να επισκεφτείς. Ένας παράδεισος με χιλιάδες άγρια ζώα και τροπική βλάστηση. Ένιωσα ότι όφειλα να το επισκεφτώ.

 Από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ για την Σάντα Ελένα, (το προπύργιο της προστατευόμενης περιοχής) υπάρχουν δυο λεωφορεία ανά ημέρα. Ένα νωρίς το πρωί και ένα στις 14:30. Βρισκόμενος στο θορυβώδη κεντρικό σταθμό του Σαν Χοσέ στις 14:15 έπρεπε να αποφασίσω άμεσα για το  αν θα επισκεφτώ το Μοντεβέρντε με το λεωφορείο που έφευγε σε 15 λεπτά ή να πάρω το ρίσκο να βρω άλλο λεωφορείο (χωρίς να γνωρίζω αν υπάρχει) για το πιο όμορφο ηφαίστειο της Κόστα Ρίκα , το Αρενάλ.  Τελικά αποφάσισα ανάμεσα σε πλανόδιους πωλητές και επιβάτες όλο άγχος και στρες να επιλέξω το πρώτο. Μιας και στη χώρα τα λεωφορεία δεν είναι ιδιαίτερα συχνά και μάλιστα κινούνται με αρκετά χαμηλή ταχύτητα θεώρησα το Μοντεβέρντε σοφή και βολική επιλογή.

Όλοι επίσης οι οδηγοί αναφέρουν ότι αυτή η απόσταση είναι περίπου 4 ώρες. Σας πληροφορώ ότι είναι τουλάχιστον 6 μπορεί και 7. Με τα τελευταία χιλιόμετρα  στην ευρύτερη επαρχία του Puntarenas (προσεγγίζοντας την προστατευόμενη περιοχή) να είναι χωματόδρομος. Λένε επίσης ότι διατηρούν επίτηδες το δρόμο σε αυτή τη κατάσταση διότι δε θέλουν  να διαταράξουν το φυσικό περιβάλλον. Από την άλλη πλευρά βεβαίως σε θέσεις κλειδιά εντός πάρκου κτίζονται πεντάστερα ξενοδοχεία πράγμα λιγάκι οξύμωρο.

 Επισκεπτόμενος την περιοχή αυτή για το μόνο που δεν πρέπει να ανησυχεί είναι για το κατάλυμα του. Αυτό διότι κατά την άφιξη των μοναδικών δυο λεωφορείων από την πρωτεύουσα ο επισκέπτης τυγχάνει θερμής υποδοχής από τους ντόπιους ιδιοκτήτες ενοικιαζομένων δωματίων. Οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν ανά χείρας και φωτογραφικό υλικό  των καταλυμάτων τους καθώς και κριτικές προηγουμένων επισκεπτών.

 Εμένα με κέρδισε ο Αντόλφο, ο νεαρός ιδιοκτήτης του νεόδμητου Monkey Hostel. Περίμενε υπομονετικά τους ταξιδιώτες με το τροπικό πουκαμισάκι του τουρτουρίζοντας από το κρύο χωρίς να υπολογίζει το βραδινό ψύχος (1400μ. υψόμετρο είναι αυτά). Ο τύπος γενικά ήταν πολύ νούμερο και αυτό τον έκανε πολύ συμπαθή. Όποτε έβλεπε τους θαμώνες του παρίστανε πως καθάριζε τις κοινόχρηστες περιοχές του hostel  υποδυόμενος τον τυπικό και φανερά κουρασμένο ιδιοκτήτη. Δε θυμόταν ποιος έχει πληρώσει για το δωμάτιο του (περίπου 8$/ατομο) και άλλα τέτοια συμπαθητικά. Ήταν γενικά ωραίος τύπος που έδινε σωστές και χρήσιμες συμβουλές για τις δραστηριότητες της περιοχής και για τα τοπικά εστιατόρια.

Σε κάθε κατάλυμα της περιοχής υπήρχαν διάφορα διαφημιστικά φυλλάδια που αφορούσαν το Cloud Forest, τους νυχτερινούς περιπάτους με οδηγό , τα διάφορα bird watching και πολλά άλλα, έναντι αδράς αμοιβής φυσικά. Μεγάλε Κώστα έφτασες μέχρι εδώ, δε θα δεις το περιβόητο δάσος των συννέφων?(ακούστηκε μια φωνή μέσα μου). Θα το δω… μονολόγησα και συνοδευόμενος μιας υπέροχης γαστρεντερίτιδας ξεκίνησα νωρίς το πρωί με το πουλμανάκι που κάλεσε ο Αντόλφο (για να πάρει την προμήθεια του) για μια διαδρομή 15 λεπτών μέχρι την είσοδο του πάρκου.

Εκεί λοιπόν με τα 30$  ανά χείρας για το αντίτιμο, πήρα το εισιτήριο μου για το δάσος και δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Αυτά τα χρήματα αντιστοιχούν για την πεζοπορία σε ένα όμορφο  μονοπάτι 4 περίπου χιλιομέτρων κατά το οποιο συναντά κανείς 7 υπέροχες πεζογέφυρες. Με τα διπλάσια περίπου χρήματα μπορείς να απολαύσεις τη θέα της περιοχής κάνοντας Canopy Tour. Δηλαδή δένεσαι με σχοινιά με την βοήθεια οδηγών από δέντρο σε δέντρο και διασχίζεις το πάρκο από αέρος.

 Καθώς προχωρούσα στο όμορφο και καθαρό μονοπάτι σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί… θα συναντήσω κάποιο ζωάκι, κάποιο πτηνό, μια μαϊμού να πηδά από κλαδί σε κλαδί, ένα ερπετό.

Φίλε αναγνώστη, όσα τροπικά είδη είδες σήμερα εσύ, άλλα τόσα είδα εγώ εκεί πληρώνοντας και 30$.

Να μη τα ισοπεδώνω όλα, το δάσος ήταν όμορφο και οι πεζογέφυρες τέλειες ώστε να σου κόβεται η ανάσα από τη θέα. Αλλά δε δικαιολογεί να έχεις βάλει ακριβή είσοδο σε ένα ωραίο δάσος και εν τέλει να βλέπεις μόνο κάποιες ομάδες εργατικών μυρμηγκιών. Κάντε τη σύγκριση με ένα όμορφο δάσος ή πάρκο της περιοχής σας και φανταστείτε το με είσοδο. Μάλιστα υπάρχει και ένα μικρό μουσείο εντός του μονοπατιού με βαλσαμωμένα έντομα που απαιτούσε εξτρά δολάρια για να εισέλθεις. 

Γνώμη μου είναι ότι την εν λόγο περιοχή είναι καλό να την επισκεφτεί κανείς αν έχει στη  διάθεση του αρκετές μέρες. Αν πάλι ο χρόνος του είναι περιορισμένος δε θα το πρότεινα. Ίσως σπαταλήσει χρόνο και χρήμα για κάτι που δεν αξίζει πραγματικά.

Τεχνηέντως οι Κοσταρικάνοι δημιούργησαν την εντύπωση ότι πρόκειται για μια οικολογική και φιλική προς το περιβάλλον χώρα, προσελκύοντας έτσι πολλούς τουρίστες. Ως ένα βαθμό ισχύει και το αποδεικνύουν. Από την άλλη πλευρά όμως σε πολλές περιοχές της χώρας κάθε οικογένεια έχει την προσωπική της χωματερή στην αυλή της. Εκεί κάθε απόγευμα όλα τα οικιακά απόβλητα συμπεριλαμβανομένων και των ανακυκλώσιμων ειδών πέφτουν στην πυρά. Δε θα το έλεγα και ιδιαίτερα οικολογικό. Όσο για τις οσμές των καμένων πλαστικών είναι πιο έντονες τις μέρες με άπνοια και αυξημένη υγρασία.

Φυσικά η Κόστα Ρίκα έχει πολλές άλλες ομορφιές και είναι σίγουρα από τα ομορφότερα μέρη του πλανήτη. Μη ξεχνάτε επίσης ότι εδώ κ πενήντα χρόνια δε διαθέτει στρατό με αποτέλεσμα να επενδύουν περισσότερο στην υγεία και στην παιδεία. Είναι επίσης μια πολύ ασφαλής χώρα, η ασφαλέστερη της κεντρικής Αμερικής για την ακρίβεια. Το σύνθημα των κατοίκων της και συνάμα ευχή είναι το PURA VIDA (αγνή ζωή)

PURA VIDA λοιπόν…..

ΜΕ CHICKEN BUS ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Τα chicken bus είναι το βασικό μέσο μεταφοράς σε πολλές χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Είναι στην ουσία παροπλισμένα παλιά σχολικά λεωφορεία των Η.Π.Α που χρησιμοποιούνται για την οδική σύνδεση μεταξύ πόλεων και χωριών, κάτι σαν τα δικά μας ΚΤΕΛ (στο περίπου).

Ο όρος chicken bus είναι λίγο παράξενος, δεν νομίζετε? Ο λόγος για αυτήν την ονομασία είναι πολύ απλός, τουλάχιστον ένας ή και περισσότεροι από τους συνταξιδιώτες σου θα είναι κοτόπουλα (χωρίς ίχνος υπερβολής). Ένα τέτοιο λεωφορείο όπως εύκολα φαντάζεται κανείς δεν είναι ένα συνηθισμένος τρόπος μεταφοράς αλλά μια εμπειρία ζωής.

Αρχική εντύπωση κάνει η έντονη διακόσμηση των λεωφορείων αυτών , έντονα χρώματα παντού. Είναι ένας πολύχρωμος κινούμενος καμβάς με χρώματα που θα ζήλευε και ο πιο καταξιωμένος ζωγράφος. Οι  σημαίες της χώρας συνδυάζονται με την τοπική παράδοση και η χριστιανική παρουσία είναι έντονη   ( ο Ιησούς και η Παναγία είναι σε όλα τα λεωφορεία).  Σε όλο αυτό το κοκτέιλ χρωμάτων, παράδοσης, θρησκείας προσθέστε τη λάτιν μουσική που ακούγεται από κακής ποιότητας ηχεία στη διαπασών και κάτι περίεργα φωτορυθμικά. Ένας τέλειος χαμός!!!

Τα πρώην σχολικά λεωφορεία αυτά, κατά την κατασκευή τους όπως είναι λογικό σχεδιάστηκαν να μεταφέρουν περίπου 40 μαθητές. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί καθόλου τους ντόπιους μιας και δεν υπάρχει κανένα όριο στη χωρητικότητα. Κυριολεκτικά όσο και να φαίνεται παράξενο δεν υπάρχει όριο, οι επιβάτες στριμώχνονται σαν τις αντζούγιες. Θαρρείς και είναι υποχρεωμένος ο οδηγός να επιβιβάσει όποιον βρει στο δρόμο του ή πως είναι το τελευταίο λεωφορείο για αυτό το μήνα. Συγκεκριμένες στάσεις δεν υπάρχουν. Όπου βολεύει στον καθένα ανεβαίνει και όπου τον βολεύει κατεβαίνει, γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν υπάρχει χρονικός σχεδιασμός δρομολογίων. Μόνο η αναχώρηση λίγο πολύ έχει συγκεκριμένη ώρα.

Ένα ακόμα αξιοσημείωτο γεγονός, όλα τα chicken bus στη Νικαράγουα είχαν αφετηρία και τερματισμό μέσα σε λαϊκές αγορές( μιλάμε για χαμό), η αλήθεια είναι πως λειτουργικά δε βολεύει πολύ, είναι μωρέ κομματάκι δύσκολο όποτε έρχεται λεωφορείο να ξεστήνονται οι πάγκοι με τις μπανάνες και τις γλυκοπατάτες για να περάσει το κινούμενο έργο τέχνης. Αυτό με τη λειτουργικότητα ήσουν πρέπει να το ρίξουν μια ματιά οι υπεύθυνοι.

Όπως είναι λογικό πολλοί ντόπιοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο μέσο για τα καθημερινά τους ψώνια, μιας και οδηγεί κατευθείαν στην αγορά. Εκεί λοιπόν είναι που εμφανίζονται μαζί με κάθε λογής αγαθό τα κοτόπουλα στην αγκαλιά αξιαγάπητων ιδρωμένων κυριών. Τα διπλά καθίσματα που είναι σχεδιασμένα για ανήλικα, μετατρέπονται αυτομάτως σε τριπλά, συν κάποιο ζωντανό(αν υπάρχει), συν σάκους ταξιδίου και αν τύχει και κανένα πιτσιρίκι στριμώχνεται και αυτό το δόλιο κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά.

Πραγματική εντύπωση κάνει ότι όλοι οι επιβάτες παραμένουν ψύχραιμοι και συνήθως δε δημιουργούνται εντάσεις από το συνωστισμό. Μοιάζουν μάλιστα να το απολαμβάνουν και το χαίρεσαι πραγματικά. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ αυτό στη χώρα μας. Η φασαρία θα ήταν αναπόφευκτη για χίλιους δυο λόγους. Προτείνω σε κοπέλες με τακούνια, πολλά αρώματα, φιρμάτα ρούχα και πολλά άλλα ( και στους αντίστοιχους τύπους)  αν ποτέ βρεθούν κατά κει να πάρουν ταξί.

Δυο είναι οι πραγματικοί ήρωες του λεωφορείου, ο οδηγός και ο κράχτης-εισπράκτορας. Για τον πρώτο είναι λογικό γιατί επιβιώνει από ένα τέτοιο χαμό, αν ο οδηγός είναι ήρωας ο δεύτερος είναι υπερήρωας επιπέδου superman.

·        Βασικά στέκεται έξω από το λεωφορείο κρεμασμένος με το ένα χέρι και με το άλλο κρατά χρήματα και εισιτήρια.

·        Βοηθά στη φορτοεκφόρτωση αγαθών και ζώντων.

·        Φωνάζει για την επόμενη στάση και εντός και εκτός λεωφορείου.

·       Είναι επίσης ο πλαϊνός καθρέφτης του οδηγού, τον βοηθά για την ασφαλή εκκίνηση του οχήματος.

·        Φυσικά γνωρίζει που επιβιβάστηκε ο καθένας, που θα κατέβει, το αντίτιμο και όλα αυτά για να επιτευχθούν συχνά σκαρφαλώνει πάνω από μια άμορφη μάζα ιδρωμένων επιβατών για να προσεγγίσει το στόχο του.

·        Μέχρι και κασέτες στο στερεοφωνικό αλλάζει και πολλά άλλα.

Η λέξη παραφροσύνη είναι λίγη, αλλά το ταξίδι αυτό έχει μια απίστευτη γοητεία κυρίως αν είσαι Backpacker και αναζητάς μια οικονομική λύση ζώντας παράλληλα όσο πιο κοντά γίνετε στη ντόπια κουλτούρα. Ιδιαίτερα ασφαλή δε θα έλεγα πως είναι (αλλά έχω ταξιδεύσει σε μέρη με τραγικούς οδηγούς οπότε… πάλι καλά).

Να περνάτε καλά!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

 Πείτε την αλήθεια, δε θα κολυμπούσατε σε αυτή τη λιμνοθάλασσα.

Η συγκεκριμένη όαση υφάλμυρου  νερού βρίσκεται σε τουριστικό θέρετρο στη δυτική Κόστα Ρίκα, η περιοχή του Tamarindo βρίθει άγριας ζωής, και όπως είναι φανερό ο κάτοικος ή οι κάτοικοι της συγκεκριμένης λιμνούλας είναι ο γνωστός αμερικανικός κροκόδειλος.

Τούτη η υδάτινη δίοδος βρίσκεται κυριολεκτικά στην αυλή ενός τουριστικού καταλύματος και αστειευόμενοι οι Γάλλοι ιδιοκτήτες του χαρακτηρίζουν τη λίμνη ως ιδιωτική τους πισίνα. Φυσικά όπως είναι λογικό σε αποτρέπουν να κολυμπήσεις. Το διάσημο ερπετό μοιράζεται την κατοικία του με διάφορα άλλα πτηνά, ερπετά και θηλαστικά όπως μαϊμούδες. Ο ταραχώδης Ειρηνικός ωκεανός βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και οι surfers δίνουν τη δική τους μάχη με τα κύματα…

PURA VIDA...

ΠΟΣΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ποιος να μου το λεγε, ότι τρεις μήνες μετά την επίσκεψη μου στη Κόστα Ρίκα και μιλώντας με τους κατοίκους για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, ότι οι εθνικές μας ομάδες θα συναντηθούν στην φάση των 16.

Η Κόστα Ρίκα είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία στην κεντρική Αμερική και μετά το Μεξικό και τις Η.Π.Α είναι η τρίτη πιο διακεκριμένη ομάδα της βόρειο- κεντρικής Αμερικανικής ομοσπονδίας CONCACAF. Είναι αρκετά έμπειρη ομάδα μιας και έχει συμμετάσχει σε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα.

Οι Ticos όπως αποκαλούνται οι κάτοικοι της χώρας αυτής αποκαλούν με το ίδιο προσωνύμιο την εθνική τους ομάδα. Οι κοσταρικάνοι έχουν το ποδόσφαιρο στο αίμα τους, μπορείς να δεις παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο ακόμα και ανάμεσα σε μπανανοφυτίες , στις αυλές των σπιτιών, στα πλακόστρωτα σοκάκια. Είναι μακράν το δημοφιλέστερο άθλημα της χώρας. Έχει μεγάλη  ποδοσφαιρική ιστορία και παράδοση, πολλοί Ticos διέπρεψαν και διαπρέπουν σε πρωταθλήματα του εξωτερικού. Υπάρχει μια σχέση πάθους και αγάπης των κατοίκων με το ποδόσφαιρο. Από τα τροπικά παραλία μέχρι την εύκρατη ενδοχώρα  το ποδόσφαιρο κάνει αισθητή την παρουσία του. Το επαγγελματικό τους πρωτάθλημα είναι η Costa Rican primera division.

Εξίσου δημοφιλές άθλημα όπως και σε όλη την κεντρική Αμερική είναι και οι αγώνες ροντέο με διαφόρους συγχρόνους καουμπόηδες από την ενδοχώρα να επιδεικνύουν την δύναμη και την ικανότητα ίππευσης σε αλλόφρονα άλογα και βοοειδή. Δημοφιλές επίσης στα παράλια της χώρας είναι το surf. Στα βόρεια στα σύνορα με τη Νικαράγουα ίσως αντικρίσεις κάποιον αυτοσχέδιο αγώνα μπέιζμπολ. Αλλά όλα τα αθλήματα απέχουν μακράν από τη λατρεία των κατοίκων για το ποδόσφαιρο.

Θεωρητικά η ομάδα της Κόστα Ρίκα αποτελεί εύκολη κλήρωση για την εθνική μας ομάδα, δεδομένου των άλλων ομάδων που προκριθήκαν στην επομένη φάση του παγκοσμίου κυπέλλου. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δυναμική αυτής της ομάδας και ότι πρόκειται για μια παρέα- ομάδα χωρίς λαμπρούς αστέρες που διψάνε για διάκριση.

PURA VIDA….

ΓΙΑ ΜΙΑ CAIPIRINHA ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Λάτιν μουσικές, απαλό αεράκι Καραϊβικής, καλή παρέα και δροσερά κοκτέιλ δίπλα στη θάλασσα, τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς στις διακοπές του?

 Στο παραθαλάσσιο θέρετρο Puerto Viejo στην Κόστα Ρίκα μεταξύ άλλων μπορεί να απολαύσει κανείς πέρα από τις όμορφες ακτές τους πρόσχαρους κατοίκους, μια  υπεροχή caipirinha . Μετρ του είδους είναι ένας εύθυμος νέγρος bartender ο οποίος με πολύ μεράκι και αγάπη επιμελείται προς τέρψιν των κουρασμένων ταξιδιωτών τα υπέροχα κοκτέιλ του. Το κατάστημα δεν είναι τίποτα το φαντεζί και το εξαιρετικό από πλευράς αισθητικής, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διώροφο ξυλόσπιτο εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες. Ούτε καν πινακίδα με την επωνυμία του δεν είχε να θυμόμαστε και το όνομα του! Για μια καλή caipirinha δεν χρειάζεται κανείς πολλά υλικά, μια καλή cachaca, lime και ζάχαρη κατά προτίμηση ακατέργαστη.

Το εν λόγο κοκτέιλ  καλό είναι να συνοδευτεί από ντόπιες θαλασσινές λιχουδιές , όπως και έγινε. Εκείνη τη δεδομένη στιγμή τούτω το παράπηγμα  ήταν το ομορφότερο μαγαζί του πλανήτη!!!

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Μετά από το πρόσφατο ταξίδι μας στην Κόστα Ρίκα, προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε τους δέκα βασικότερους λογούς που αξίζει να επισκεφτεί κανείς τη συγκεκριμένη χώρα, σύμφωνα με τα δικά μας βασικότερα κριτήρια επιλογής ενός προορισμού.

ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Το 70% της έκτασης της χώρας καλύπτεται από προστατευόμενα εδάφη, η χώρα έχει επενδύσει πολλά στον τουρισμό και έχουν αντιληφθεί εδώ και πολλές δεκαετίες ότι η προστασία των δασών και των βιοτόπων μπορούν να αποφέρουν πολύ περισσότερα έσοδα. Έχεις τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις άγρια ζώα και πτηνά, να κάνεις ορειβασία, ιππασία, kanyoning, αθλητικό ψάρεμα και πολλά άλλα. Κορυφαίο σημείο στην ενδοχώρα το ηφαίστειο Arenal στην πόλη La Fortuna.

ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Η χώρα βρέχεται από δυο ωκεανούς τον Ειρηνικό και από την πλευρά της Καραϊβικής από τον Ατλαντικό, με αποτέλεσμα η ακτογραμμή να έχει πολλές εναλλαγές, δημιουργώντας μαγικές παραλίες. Φυσικά υπάρχουν ισχυρά ρεύματα λόγο της απεραντοσύνης των ωκεανών, κάνοντας την κολύμβηση αρκετά δύσκολη. Αν κάποιος είναι αρχάριος  του surf η χώρα είναι καλός προορισμός μιας και μετρίου μεγέθους κύματα υπάρχουν ανά πάσα στιγμή στην πλειονότητα των παραλιών. Η παράλια που ξεχώρισε στις αναμνήσεις μας είναι η Punta Una στο Puerto Viejo.

ΑΝΑΛΟΓΙΑ  ΤΙΜΗΣ- ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΠΑΡΟΧΩΝ

Οι τιμές γενικά στη χώρα είναι σε προσιτά επίπεδα για τους ταξιδιώτες, αν αναλογιστεί κανείς την ποιότητα των παροχών. Με λίγα λόγια ότι πληρώσει ο καθένας αυτό θα πάρει. Το φθηνό θα είναι φθηνό και το ακριβό θα αξίζει τα χρήματα του.

ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ-PURA VIDA

Η ατάκα των κατοίκων και παράλληλα η ευχή τους είναι Pura Vida ( Αγνή Ζωή ) , το ακούς και το βλέπεις παντού, από το τελωνείο στα σύνορα μέχρι τα χωριά της ενδοχώρας. Χρησιμοποιείτε και ως "στην υγεία μας" Οι κάτοικοι είναι ευγενικοί και σέβονται τον τουρίστα που αφήνει τα ωραία του χρήματα στην όμορφη χώρα τους. Το άγχος είναι σχετικά άγνωστη λέξη και η ρυθμοί τους είναι χαλαροί.

ΧΑΜΗΛΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η Κόστα Ρίκα είναι η χώρα στην Κεντρική Αμερική με τη χαμηλότερη εγκληματικότητα, νιώθεις παντού ασφαλής , είναι πολύ λίγα τα περιστατικά κλοπών κατά τουριστών σε σχέση με άλλες χώρες της περιοχής. Είναι φυσικό βεβαίως να έχεις και το νου σου ως ταξιδιώτης για το που και πως θα κίνησε..Μην προκαλούμε και την τύχη μας.

ΚΑΛΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ

Η χώρα έχει αρκετά καλή συγκοινωνία, αργή βέβαια, λίγα δρομολόγια και χωρίς ιδιαίτερο άγχος από τους οδηγούς βλ. Pura Vida. Οι δρόμοι είναι σε αξιόλογη κατάσταση στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας.  Υπάρχουν παντός τύπου λεωφορεία από τα πιο πολυτελή με τηλεοράσεις, χημικές τουαλέτες και τα λοιπά, μέχρι τα chicken bus που συνταξιδεύεις με διάφορα ζώντα πτηνά. Τρένα δυστυχώς δεν υπάρχουν.

ΦΑΓΗΤΟ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΝΟ

Το εθνικό τους φαγητό είναι το κασάντο (ρύζι, μαύρα φασόλια, κοκκινιστό κρέας, διάφορα λαχανικά και ψητή μπανάνα) ένα πιάτο που έχει απ'ολα, δεύτερο τη τάξη είναι το σεβίτσε ( μικρές γαρίδες βρασμένες, με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, πιπεριές τσίλι και χυμό lime) και άλλα που χρειάζεται να βρούμε τη Βέφα της Κόστα Ρίκα.

ΠΟΛΛΑ ΚΑΤΑΛΥΜΑΤΑ

Σε όλη τη χώρα υπάρχουν αρκετά καταλύματα για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια, από 8$ το άτομο σε ξενώνες μέχρι όσα χρήματα  μπορεί να φανταστεί κανείς σε ξενοδοχεία πολυτελείας.

ΚΑΛΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΦΘΟΝΟ ΑΛΚΟΟΛ

Λάτιν ακούσματα με χαλαρή ατμόσφαιρα συντροφιά με μια καλή καϊπιρίνια ή μια τοπική μπύρα μπορείς να απολαύσεις σε πολλά μέρη της χώρας. Κρουστά και πνευστά σε όλο τους το μεγαλείο. Από την πλευρά της Καραϊβικής πέρα από latin μπορείς να ακούσεις και άφθονη reggae. Τη συγκεκριμένη μάλιστα μουσική μπορείς κιόλας να την μυρίσεις!!!

ΑΓΓΛΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΛΑ

Οι τίκος όπως ονομάζονται οι κάτοικοι της χώρας, μιλούν σχετικά καλά αγγλικά σε σχέση με άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής πράγμα που βοηθά στην επικοινωνία σας με τους ντόπιους. Αν γνωρίζετε εσείς Ισπανικά είναι ακόμη καλύτερο φυσικά και θα ταξιδεύετε με μεγάλη ευκολία σε όλη την Κεντρική Αμερική.

Σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότεροι λόγοι που έχει κάποιος να επισκεφτεί μια τέτοια χώρα. Έρχονται και ιστορίες από άλλα μέρη.. PURA VIDA...