VERACRUZ, ΕΝΑ ΠΡΟΑΣΤΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Είχε ξημερώσει για τα καλά στην πόλη του Πάναμα. Ο υδράργυρος μήνα Ιανουάριο είχε σκαρφαλώσει στους 30 βαθμούς Κελσίου και η ζέστη εντός αστικού κέντρου ήταν αφόρητη. Καθώς ήταν η τελευταία μέρα της διαμονής μου στην πόλη και η πρώτη της εξερεύνησης μου στην υπόλοιπη Κεντρική Αμερική, είχα προγραμματίσει να μεταβώ στα δυτικά της χώρας να απολαύσω τα εξωτικά νησιά Bocas del Toro. Το μόνο πρόβλημα που υπήρχε και είναι σύνηθες στους backpackers, είναι ότι το check out από το δωμάτιο έπρεπε να γίνει μέχρι τις 11:00 και το λεωφορείο που θα έπαιρνα για το λιμανάκι του Αλμιράντε ξεκινούσε στις 22:00 το βράδυ.

Οπότε απομένουν τουλάχιστον δέκα υπέροχες ώρες. Η περιπλάνηση μου γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Είχα δει τα σημαντικότερα αξιοθέατα πέριξ της πόλης του Παναμά, όπως τη περιβόητη διώρυγα, το Casco Viejo (την παλιά πόλη) και γενικά όλες τις γωνιές της μεγαλούπολης (όμορφες και μη). Τι να κάνω αυτό το πολύτιμο δεκάωρο?

Όπως συχνά ακούγεται μια θεϊκή φωνή μέσα μου, έτσι έγινε και τότε.

Κώστα, δεν ψάχνεις να βρεις καμιά παραλία κοντά στην πόλη να κάνεις καμιά βουτιά γιατί με τόση ζέστη άδικα θα ιδρώνεις σε ένα μέρος που το έχεις ήδη οργώσει?

Έχεις δίκιο, απαντώ στα ισπανικά και ψάχνω αμέσως στο χάρτη να βρω κάποιο παραθαλάσσιο προάστιο. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να απομακρυνθώ πολύ από το σταθμό λεωφορείων, νιώθοντας ασφαλέστερος να είμαι σε ακτίνα μισής ώρας το μέγιστο. Η πιο σοφή λύση από ότι φαινόταν ήταν ο κωμόπολη Veracruz δυτικά της διώρυγας στα παράλια του Ειρηνικού. Φανταστείτε μια περιοχή εκτός πόλης, σαν την Περαία ( οι φίλοι από Θεσσαλονίκη με καταλαβαίνουν). Φυσικά συγκρίσεις δεν μπορούν να γίνουν, αλλά ας το υποθέσουμε γεωγραφικά.

Η πρόσβαση για εκεί είναι πολύ εύκολη. Εγώ προτίμησα να πάρω το πρώτο μου chicken bus με πολύ χαμηλό κόστος και σχετικά αξιόπιστο. Ξεκίνησα λοιπόν το εικοσάλεπτο ταξίδι μαζί με Παναμέζους και μερικά πουλερικά, περάσαμε τη γέφυρα πάνω από τη διώρυγα, βλέποντας τις ουρές που σχηματίζουν τα πλοία και έπειτα Bienvenido a Veracruz.

Φτάνοντας εκεί τίποτα δε θυμίζει κάτι το τουριστικό. Φιλήσυχοι ντόπιοι απολάμβαναν την καθημερινότητα τους και ένας ταξιδιώτης από την Ελλάδα έψαχνε τρόπους να περάσει τη μέρα του όσο γίνεται πιο εποικοδομητικά. Αρχικά κατευθύνθηκα προς την παραλία  για να πάρω το βάπτισμα του πυρός για το παρθενικό μου μπάνιο σε νερά του Ειρηνικού. Η γύρω περιοχή θύμιζε τουριστικό θέρετρο σε περίοδο χαμηλής επισκεψιμότητας. Τα λιγοστά εν λειτουργία μαγαζιά ήταν σχεδόν άδεια. Η παραλία ήταν σχετικά παρατημένη και ολίγον βρώμικη. Έκατσα λοιπόν για ένα καφεδάκι σε ένα εστιατόριο-ταβέρνα-καφετέρια-σνακ μπαρ περασμένων δεκαετιών, παρήγγειλα το καφεδάκι και έκανα εν τέλει την πρώτη μου βουτιά στον Pacific Ocean . Αν θέλει κανείς να ζητήσει αναψυκτικό ίσως μπερδευτεί λίγο γιατί όλα τα ανθρακούχα λέγονται soda.

Καθώς η ώρα περνούσε ομαλά ατενίζοντας τον ωκεανό και τα τεράστια πλοία που περιμένουν καρτερικά να διασχίσουν τη διώρυγα, η πείνα μου χτύπησε την πόρτα. Η περιοχή φημίζεται για τα θαλασσινά της, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να εντοπίσω ένα μαγαζί που από ότι φάνηκε το προτιμούσαν οι ντόπιοι. 

Ως έλληνες γνωρίζουμε κάτι από θαλασσινά (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο) και έμεινα αρκετά ικανοποιημένος από το γεύμα μου. Καλές γεύσεις και καλή αναλογία ποιότητας- τιμής. Φυσικά όλα αυτά συνοδεία κοκτέιλ ή τοπικού ζύθου.

Ο Παναμάς έχει τρεις γνωστές μάρκες μπύρας που τις βρίσκεις παντού και είναι πραγματικά αξιόλογες. Η Panama, η Atlas και δημοφιλέστερη η Balboa . Μετά την τροφή ακολούθησαν βόλτες κοντά στην ακτή, με θέα τη θάλασσα από τη μία και από την άλλη ένα κατάφυτο βουνό που δυστυχώς εκείνη τη μέρα είχε ξεσπάσει μια πυρκαγιά σε ένα σημείο.

Ευτυχώς η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο και όταν πλέον σουρούπωσε επέστεψα με την αλμύρα στο δέρμα στο σταθμό λεωφορείων περιμένοντας το δρομολόγιο των 22:00, για ένα οκτάωρο ταξίδι μέχρι το Αλμιράντε.

Το συμπέρασμα μου από τη περιοχή της Veracruz είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο μέρος από πλευράς ομορφιάς, αλλά είναι μια καλή λύση για μια μικρή εξόρμηση κοντά στην πρωτεύουσα. Δεδομένου ότι έχει δει κανείς τις ομορφιές της πόλης και φυσικά τη διώρυγα. Αν είχα περισσότερο χρόνο ίσως προλάβαινα να επισκεφτώ τη λίμνη Γκατούν. 

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Η πόλη του Παναμά είναι η πιο κοσμοπολίτικη πόλη στην κεντρική Αμερική. Βρίσκεται στην είσοδο της διάσημης διώρυγας από την πλευρά του ειρηνικού και η οικονομία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τούτο το θαύμα της μηχανικής.

Με μια πρώτη ματιά ο επισκέπτης θα νομίζει πως βρίσκεται σε κάποια μεγαλούπολη της Ευρώπης η σε ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό διότι τεράστιοι ουρανοξύστες δίνουν τη δική τους μάχη να αγγίξουν τον ουρανό. Χλιδάτες βιτρίνες με ενδύματα και μοντέρνα είδη σπιτιού βρίσκονται παντού στα κεντρικά σημεία της πόλης, μέχρι και υπαίθρια δωρεάν γυμναστήρια για τους πολίτες. Λόγο της διώρυγας τεράστιες ναυτιλιακές  εταιρίες κολοσσοί έχουν τα γραφεία τους εκεί και αυτό έχει αντίκτυπο στην ευρύτερη οικονομία.

Η περιοχή της σύγχρονης  πόλης είναι απλώς η βιτρίνα  του έθνους. Οι αντιθέσεις που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι πολλές. Υπάρχουν περιοχές στις οποίες οι κάτοικοι συνωστίζονται στις παραγκουπόλεις όπως επίσης και περιοχές των εύπορων  προαστίων με τις πολυτελείς κατοικίες και το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Είναι απίστευτο ότι σε ένα δεκάλεπτο περίπατο ο ταξιδιώτης είναι πιθανό τη μια στιγμή να περνά από ένα πεντάστερο ξενοδοχείο και ένα κατάστημα Gucci και αμέσως μετά να βρίσκεται σε συνοικία με παραπήγματα δίχως αποχετευτικό δίκτυο και με υψηλή εγκληματικότητα, απαιτεί μεγάλη προσοχή κυρίως τη νύχτα. Ένα τέτοιο λαθάκι αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός ντόπιου στο λεωφορείο που μας συνέστησε να μη συνεχίσουμε και ευτυχώς κατεβήκαμε μια στάση πριν το γκέτο, την Caledonia.

Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ότι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η πόλη από πλευράς κουλτούρας, γαστρονομίας, μουσικής κτλ. Αλλά σώφρων είναι η επίσκεψη να γίνει κάτω από το φως του ηλίου προς αποφυγήν δυσάρεστων εκπλήξεων. Δυστυχώς οι Λατίνοι κακοποιοί φημίζονται για την βιαιότητα τους. Ευτυχώς εμείς μόνο γλυκούς και φιλικούς ανθρώπους συναντήσαμε.

 Η πιο όμορφη συνοικία της πόλης είναι η παλιά πόλη, το Casco Viejo . Ονομάζεται επίσης και San Felipe, όλη η γύρω περιοχή θεωρείτε από την UNESCO ως  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Αποικιακά κυβερνητικά κτήρια ανταγωνίζονται σε ομορφιά εκκλησιές περασμένων αιώνων και στα πλακόστρωτα σοκάκια της παλιάς πόλης συναντά κανείς πολλά όμορφα μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης και σουβενίρ. Το πιο διάσημο εξαγώγιμο αντικείμενο  και σήμα κατατεθέν του Παναμά είναι το διάσημο καπέλο Παναμά ( το οξύμωρο βρίσκεται στην ετικέτα ‘REAL PANAMA HAT, MADE IN ECUADOR’). 

Από εκεί λοιπόν προμηθευτήκαμε και εμείς το ‘γνήσιο’ σουβενίρ μας και όλο ύφος και στυλ περιηγηθήκαμε στην όμορφη αυτή γειτονιά. Ξάφνου βρεθήκαμε με μια απίστευτη θέα προς τη σύγχρονη πόλη και σε μια υπαίθρια αγορά ειδών λαϊκής τέχνης ντόπιων ινδιάνικων φυλών. Ιθαγενείς πουλούσαν την πραμάτεια τους φορώντας υπέροχα πολύχρωμα ενδύματα, αλλά από ότι κατάλαβα η ενδυμασία ήταν καθαρά θέμα μάρκετινγκ και προώθησης προϊόντων, άλλο να λες ότι το αγόρασες από ένα τύπο με πουκάμισο και Nike και άλλο από έναν ξυπόλυτο ινδιάνο.

Έπειτα σειρά στην επίσκεψη μας στην πόλη έχει η περίφημη ψαραγορά, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο και αποτελεί στέκι των καλοφαγάδων. Με ένα μπολ ceviche(άλλη φόρα θα πούμε τι είναι) στο χέρι συνεχίσαμε  τη βόλτα μας με έντονες μυρωδιές ψαριού και αλμύρας να μας περιτριγυρίζουν.

Η πόλη του Παναμά καμαρώνει φυσικά και για την προαναφερόμενη διώρυγα, η οποία συν τοις άλλοις έχει επηρεάσει στην πολυπολιτισμικότητα της χώρας μιας και χιλιάδες εργάτες από όλο το πλανήτη πριν από έναν αιώνα εργαστήκαν για την διάνοιξη της. Εν τέλει  έμειναν στον τόπο και δημιούργησαν ένα πολύμορφο κράμα πολιτισμών. Από το 1999 η εκμετάλλευση της διώρυγας πέρασε στα χέρια των Παναμέζων από τους Αμερικανούς πράγμα για το οποίο είναι  πολύ περήφανοι.  Το επισκέψιμο σημείο της διώρυγας Miraflores απέχει δέκα λεπτά περίπου με ταξί και κοστίζει δέκα δολάρια. Το εθνικό τους νόμισμα είναι το μπαλμπόα και έχει ίδια ακριβώς αξία με το δολάριο, έτσι μπορείς να πληρώνεις σε μπαλμπόα και να παίρνεις ρέστα δολάρια ή και το αντίθετο.

Σίγουρα είναι μια πόλη αντιθέσεων και είναι μάλιστα μια ακριβή γωνία του πλανήτη, οι τιμές δεν συνάδουν με την πραγματική οικονομία των κατοίκων με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ εχόντων και μη να μεγαλώνει. Είναι παρόλα αυτά ένας πολύ καλός προορισμός μιας και μπορεί να συνδυάσει πολλά, από νυχτερινή διασκέδαση μέχρι και εξορμήσεις στην άγρια φύση μόλις σε μια ώρα.