ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΕΛΣΙΝΚΙ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Είναι γεγονός ότι ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη είναι να την περπατήσεις. Μόνο έτσι μπορείς να γνωρίσεις κάποια καλά κρυμμένα μυστικά της και ορισμένες όμορφες γωνιές. Δεδομένου ότι υπάρχει από πλευράς ταξιδιώτη υπομονή και μια στοιχειώδη φυσική  κατάσταση. Όταν ο καιρός δεν είναι σύμμαχος και οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν, μια λύση αξιόλογης και οικονομικής ξενάγησης είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

 Ως γνωστόν αν ταξιδεύσει κανείς στη Σκανδιναβία το Φεβρουάριο είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα περπατήσει σε χιόνι και θα νιώσει πολικές θερμοκρασίες.  Κατά την επίσκεψη μου στη δεύτερη βορειότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης το Ελσίνκι, ο καιρός ήταν αρκετά κάλος  για περίπατο . Αν φυσικά υπάρχει και ο κατάλληλος ρουχισμός και το κυριότερο καλό υπόδημα. 

 Ερχόμενος στη Φινλανδία με πλοίο, που στην κυριολεξία ήταν παγοθραυστικό, (μιας και στο λιμάνι του Ελσίνκι ο πάγος κρατούσε καλά και μάλιστα ήταν σε ιδιαίτερα μεγάλο πάχος)  αντίκρισα μια πανέμορφη πόλη ντυμένη στα λευκά της. Από το λιμάνι λοιπόν ξεκινά ο πολύ ωραίος περίπατος στην πόλη με τα πόδια να βυθίζονται μέχρι τον αστράγαλο στο χιόνι. Σε όλο το Ελσίνκι συνεργεία καθαρισμού και εκχιονιστικά μηχανήματα δουλεύουν ασταμάτητα καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Στο κέντρο της πόλης μάλιστα δεν έχεις την εντύπωση ότι χιονίζει επί μήνες μιας και είναι τα πεζοδρόμια γυμνά από χιόνι και μόνο σε κάποιες γωνιές υπάρχει επιμελώς μαζεμένο και συμπαγές .

                       

Μετά από αρκετά χιλιόμετρα περιπάτου, μια στάση για μια ζέστη κούπα καφέ ήταν επιβεβλημένη. Eκεί έπεσε στα χέρια μου ένας ταξιδιωτικός οδηγός με όλες τις λεπτομέρειες και τα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς. Με 7 ευρώ λοιπόν ημερήσιο εισιτήριο μπορεί κανείς τα ταξιδεύσει με όλα τα μέσα, υπέργεια και υπόγεια.

 Από τη στιγμή που το κέντρο της πόλης το είχα ‘οργώσει’ το είδα σαν μια καλή ευκαιρία να δω και άλλα σημεία πιο περιμετρικά του κέντρου. Το Ελσίνκι είναι κτισμένο πάνω σε πολλά νησάκια και κολπίσκους για αυτό το λόγο κάθε διαδρομή λεωφορείου σου προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνία της πόλης.

Σε όλα σχεδόν τα πάρκα νεαροί εκμεταλλευόμενοι το χιόνι  έπαιζαν το αγαπημένο άθλημα του κράτους, το χόκεϋ επί πάγου. Στα παγωμένα νερά της θάλασσας δεκάδες χιονοδρόμοι έκαναν τη προπόνηση τους. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια να κατέβω από το λεωφορείο και να περπατήσω στο λευκό πέπλο που καλύπτει τη βόρεια Βαλτική. Η αίσθηση να βαδίζεις πάνω από τη θάλασσα είναι ενδιαφέρουσα και είναι απολύτως φυσιολογικό να νιώθεις ένα ρίγος γνωρίζοντας ότι αν σπάσει κάποιο κομμάτι ίσως εντοπιστείς τον Απρίλιο με το λιώσιμο των πάγων. Φυσικά απαιτεί μεγάλη προσοχή. Έπειτα από τη ‘τεραστία’ απόσταση των είκοσι μέτρων πάνω από τη θάλασσα σειρά είχε ένα μικρό γεύμα στο αναψυκτήριο της προβλήτας. Θα ήταν ιερόσυλο από πλευράς μου να μη γευτώ ένα πιάτο με εξαιρετικό εγχώριο σολομό, όπως και έγινε. Γαστρονομικά, εντύπωση μου έκανε ότι χρησιμοποιούσαν ελληνική φέτα και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες.

Αργότερα, μετά από μερικές ακόμα βόλτες με τα αστικά μέσα, επιστροφή στο μοντέρνο κέντρο του Ελσίνκι. Τεραστία εμπορικά κέντρα και πολυκαταστήματα ενώνονται μεταξύ τους με υπόγειες διαβάσεις και με στάσεις του μετρό. Εκεί περνούν το περισσότερο χρόνο τους οι ντόπιοι τις ημέρες του χειμώνα μιας και έχει κανείς τη δυνατότητα να μεταβαίνει από κτήριο σε κτήριο χωρίς να έρθει σε επαφή με τις καιρικές συνθήκες.

                         

Το Ελσίνκι είναι μια πόλη που αξίζει να την επισκεφτεί κανείς και να τη ζήσει. Ο χρόνος που είχα ήταν πολύ περιορισμένος μιας και το ίδιο απόγευμα πάλι με το πλοίο θα επέστρεφα στο Ταλίν, άξιζε φυσικά τον κόπο. Όπως αξίζει επίσης και ένα ταξίδι στην ενδοχώρα της Φινλανδίας, της χώρας με τις περισσότερες λίμνες στην Ευρώπη.

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣ BERNS ΣΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Είναι πράγματι γεγονός ότι, νυχτερινή ζωή στη Στοκχόλμη δίχως το Berns Club δεν υφίσταται. Κτισμένο το 1863 το συγκεκριμένο μπαρόκ ανάκτορο βρίσκεται ακριβώς απέναντι στο Βασιλικό Δραματικό Θέατρο στο Berzelii Park σε κεντρικό σημείο της πόλης.

Είναι ένας πολυχώρος τέχνης και διασκέδασης που για περισσότερα από 150 χρόνια υπάρχει στη νυχτερινή ζωή της πόλης. Εdith Piaf  και Marlene Dietrich ενδεικτικά είναι δυο από τα ονόματα που έχουν ψυχαγωγήσει το κοινό τους στο Berns.

Αρχοντικοί πολυέλαιοι βρίσκονται στη κεντρική σάλα και μαρτυρούν το έντονο αριστοκρατικό παρελθόν του χώρου. Αρχιτεκτονικά είναι προσεγμένη κάθε λεπτομέρεια του κτιρίου, εσωτερικές σκάλες, παράθυρα, έπιπλα κ.τ.λ. Όλη αυτή η ιστορία που κουβαλά μαζί του το Berns ‘παντρεύεται’ με κομψότητα με τις σύγχρονες τάσεις διασκέδασης. Στο ίδιο σημείο που το περασμένο αιώνα ελάμβαναν χώρα χοροί προς τιμήν του βασιλιά της Σουηδίας στις μέρες μας παγκόσμιου φήμης dj’s παίρνουν τη θέση των βιολιών και του πιάνο.

Για να εισέλθει κανείς στο club οπωσδήποτε πρέπει να είναι άνω των 23, να τηρεί ένα αυστηρό dress code, να μην είναι μεθυσμένος και πολλά άλλα που είναι στην κρίση των υπεραρκετών υποδοχέων. Καλό θα είναι να κλείσει  με e-mail τη θέση του παρακάμπτοντας την σειρά αναμονής.

Εμείς βρεθήκαμε ένα ωραίο σαββατόβραδο του Σεπτεμβρίου στη Στοκχόλμη, φιλοξενούμενοι ενός φίλου που ζει και εργάζεται εκεί και έχοντας τη τύχη να γνωρίζει αρκετά άτομα του προσωπικού του αριστοκρατικού Berns εισήρθαμε εντός χωρίς καθυστέρηση. Φυσικά και το φιλοδώρημα στην είσοδο έπαιξε σημαντικό ρόλο για αυτό. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους κλαμπ με 20 ευρώ είσοδο κατ’ατόμο συν 300 ευρώ τιμή φιάλης πέραν της εισόδου και ολόκληρη σκηνοθεσία για να μπεις μέσα  δεν με γοητεύουν ιδιαίτερα. Ήταν παρόλα ταύτα καλή εμπειρία. Στο εσωτερικό του υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί χώροι από lounge bar, αίθουσα δεξιώσεων , εστιατόρια, club, live stage μέχρι και prive club στο υπόγειο μόνο για μέλη.

Καλώς ή κακώς αν μπορούσα να επιλέξω ποια εποχή θα ήθελα να επισκεφτώ το Berns στη πολυετή ιστορία του. Δίχως αμφιβολία θα γυρνούσα το χρόνο πίσω για να γευτώ τη λάμψη και το μεγαλείο του παρελθόντος του χορεύοντας ένα βαλς με μια κυρία της εποχής κάτω από τους κρυστάλλινους πολυελαίους.

ΨΑΡΕΜΑ ΑΠΟ ΠΑΣΣΑΛΟ ΣΤΟΝ ΙΝΔΙΚΟ ΩΚΕΑΝΟ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Η συγκεκριμένη μορφή ψαρέματος είναι πολύ διαδεδομένη σε πολλά μέρη του ινδικού ωκεανού. Πρόκειται για μια πολύ παλιά και λειτουργική μέθοδο. Η παραπάνω εικόνα αποτυπώνει ένα ντόπιο ερασιτέχνη ψαρά στην παραλία Mirissa, στα νότια παράλια της Σρι Λάνκα.

Ο συγκεκριμένος κύριος σε διάστημα περίπου μισής ώρας αλίευε χονδρικά ένα ψάρι ανά λεπτό, με αποτέλεσμα μόλις γέμισε το καλάθι του επέστρεψε στο σπίτι του. Για να προσεγγίσει κανείς τον πάσσαλο απαιτεί να κολυμπήσει ελάχιστα αλλά σε βραχώδη περιοχή με αυξημένα θαλάσσια ρεύματα. Έπειτα αρκεί μονάχα μια πετονιά και ικανότητα που θα ζήλευε και ο Ταρζάν για να ανέβεις πάνω στη δοκό. Με αυτή τη μέθοδο ψαρέματος που είναι πολύ διαδεδομένη στα νότια της χώρας οι κάτοικοι αποφεύγουν με μαεστρία τα κύματα και τα ορμητικά νερά.

Η γύρω περιοχή ζει κυριολεκτικά από την θάλασσα και τον τουρισμό, είναι διάσημη για την θαλάσσια πανίδα της με κορυφαία τουριστική ατραξιόν την παρατήρηση φαλαινών μέσα από σκάφος, μιας και είναι γνωστό πέρασμα των θαλασσίων αυτών κητών σχεδόν καθ'όλη τη διάρκεια του έτους. Το Δεκέμβριο του 2004 η περιοχή δυστυχώς δεν γλύτωσε από το μένος του τσουνάμι που επηρέασε τη ζωή όλων σχεδόν των κατοίκων του ινδικού ωκεανού.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

 Πείτε την αλήθεια, δε θα κολυμπούσατε σε αυτή τη λιμνοθάλασσα.

Η συγκεκριμένη όαση υφάλμυρου  νερού βρίσκεται σε τουριστικό θέρετρο στη δυτική Κόστα Ρίκα, η περιοχή του Tamarindo βρίθει άγριας ζωής, και όπως είναι φανερό ο κάτοικος ή οι κάτοικοι της συγκεκριμένης λιμνούλας είναι ο γνωστός αμερικανικός κροκόδειλος.

Τούτη η υδάτινη δίοδος βρίσκεται κυριολεκτικά στην αυλή ενός τουριστικού καταλύματος και αστειευόμενοι οι Γάλλοι ιδιοκτήτες του χαρακτηρίζουν τη λίμνη ως ιδιωτική τους πισίνα. Φυσικά όπως είναι λογικό σε αποτρέπουν να κολυμπήσεις. Το διάσημο ερπετό μοιράζεται την κατοικία του με διάφορα άλλα πτηνά, ερπετά και θηλαστικά όπως μαϊμούδες. Ο ταραχώδης Ειρηνικός ωκεανός βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και οι surfers δίνουν τη δική τους μάχη με τα κύματα…

PURA VIDA...

ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝΩΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Βασικό κριτήριο επιλογής ενός ταξιδιού είναι ο χρονική περίοδος που θα πραγματοποιηθεί το ταξίδι. Αν αυτό πρόκειται να γίνει σε τροπικό μέρος καλό είναι να λάβουμε υπόψη μας τον παράγοντα ¨καιρικές συνθήκες¨.

Ένα είναι σίγουρο , κανένας ταξιδιώτης δεν αρέσκεται να βρίσκεται σε έναν επίγειο παράδεισο και να είναι καθηλωμένος στο κατάλυμα του, έρμαιο του καιρού. Η χειρότερη εποχή να επισκεφτεί κανείς ένα τροπικό μέρος είναι η υγρή περίοδος, η περίοδος των μουσώνων οι οποίοι κάνουν  αισθητή την παρουσία τους κυρίως στην Ασία. Η συγκεκριμένη βρόχινη περίοδος είναι χονδρικά από τον Απρίλιο ως το Νοέμβριο, με κάποιες μικρές ημερομηνιακές αλλαγές αναλόγως το μικροκλίμα της περιοχής, το υψόμετρο, γεωγραφική θέση και άλλες παραμέτρους. Οι μουσώνες έχουν κάποια κοινά στοιχεία με τα γνωστά σε όλους μας καλοκαιρινά μπουρίνια, μόνο που είναι πολύ μεγαλύτερης κλίμακας και  διάρκειας .Είναι πολύ πιθανό να βρέχει για πολλές μέρες συνεχόμενα . Η στάθμη του νερού μπορεί να ανέβει απότομα προκαλώντας πανικό και πολλές φορές άσχημα αποτελέσματα. Τα καιρικά φαινόμενα είναι πολύ έντονα και η σφοδρότητα των ανέμων μπορεί να ξεπεράσει κάθε φαντασία.

 Εν κατακλείδι, ενημερωνόμαστε για τις καιρικές συνθήκες πριν κανονίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι, φροντίζουμε η εποχή που θα επισκεφτούμε την περιοχή να μην είναι η περίοδος των έντονων βροχών, εξάλλου είναι κρίμα και άδικο να βρίσκεσαι σε ένα υπέροχο εξωτικό μέρος έχοντας δαπανήσει συν τοις άλλοις πολλά χρήματα και να μην μπορείς να το ευχαριστηθείς. Προσωπικά θεωρώ κακή περίοδος τουριστικά  και την εποχή των διακοπών των Χριστουγέννων. Ο καιρός κατά 99% θα είναι σύμμαχος σας αλλά είναι η εποχή με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στα τροπικά μέρη με αποτέλεσμα οι ταξιδιώτες να είναι πολυπληθείς και η αναλογία παροχών- αξία παροχών να μην είναι ιδιαίτερα καλή, τα πάντα είναι υπερτιμημένα λόγο προσφοράς και ζήτησης. Επιπλέον εξαιτίας των αρκετών τουριστών ίσως χαθεί η ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς κάποια καλά κρυμμένα μυστικά του τόπου.

Η ΛΙΜΝΗ ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ KAI TA ΝΕΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΔΙΩΡΥΓΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

H λίμνη της Νικαράγουα είναι η μεγαλύτερη λίμνη της κεντρικής Αμερικής, πήρε το όνομα της από την ομώνυμη χώρα. Το μέγεθος της γίνεται αντιληπτό λίγα χιλιόμετρα μετά την είσοδο του επισκέπτη στη χώρα από το νότο . Δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για θάλασσα , μιας και η έκταση της αγγίζει τα 10000 τ.χλμ. με μέγιστο μήκος 162 χλμ και μέγιστο πλάτος 71 χλμ.

Από τη μεθοριακή πόλη Rivas κοντά στα σύνορα με την Κόστα Ρίκα, ξεκινά το ταξίδι για την αποικιακού τύπου πόλη Grenada. Καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής των 80 χλμ εκ δεξιών μας έχουμε τη θεά της λίμνης, η οποία περιβάλλεται από καλλιέργειες χαμηλής βλάστησης. Το κλίμα στην γύρω περιοχή είναι ιδιαίτερο καθώς είναι ξερό και παράλληλα τροπικό. Μεγάλες μονάδες παραγωγής αιολικής ενέργειας είναι εγκατεστημένες στις όχθες της λίμνης εκμεταλλευόμενες τα ρεύματα αέρος που επικρατούν στην περιοχή.

Σήμα κατατεθέν της λίμνης είναι το ενεργό ηφαίστειο-νησι που βρίσκεται σε αυτήν , το οποίο είναι άριστα τοποθετημένο στο κέντρο της, είναι το νησί Ομετέπε. Αυτό αποτελείται από δύο ηφαίστεια που συνδέονται με έναν ισθμό. Ο εντυπωσιακός συμμετρικός κώνος του ψηλότερου ηφαιστείου, του Κονσεπσιόν, υψώνεται 1.610 μέτρα πάνω από τη λίμνη. Στέκεται επιβλητικό πάνω απ τα ήσυχα νερά της λίμνης και στα υψηλοτέρα σημεία μάζες συννέφων καλύπτουν την κορυφή.

Ένα από τα μεγαλόπνοα σχέδια της κυβέρνησης είναι η διάνοιξη διώρυγας που θα ενώνει τον Ατλαντικό ωκεανό με τον Ειρηνικό διασχίζοντας κατά 100 χλμ τη λίμνη. Αυτό το έργο υπήρχε στα πλάνα αρκετές δεκαετίες παλαιοτέρα αλλά το ασταθές πολιτικό σκηνικό, οι εμφύλιοι και οι εξεγέρσεις τοπικών φυλών ανέβαλαν το έργο. Η επίτευξη αυτού του θαύματος της μηχανικής αναμένετε να δοθεί  μια οικονομική ανάσα στους δοκιμαζόμενους κατοίκους της χώρας που κατά το ήμισυ ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας. Παράλληλα θα αποφορτίσει τη γειτονική διώρυγα του Παναμά.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η λίμνη Νικαράγουα είναι η μόνη λίμνη γλυκού νερού η οποία φιλοξενεί είδη ωκεάνιων ψαριών, όπως καρχαρίες και ξιφίες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η υδάτινη μάζα αποτελούσε παλιότερα κόλπο του Ειρηνικού αλλά ότι η ηφαιστειακή δράση την απέκλεισε από τον ωκεανό. Για αυτό το λόγο συναντώνται θαλάσσια είδη που με την πάροδο των ετών και την εξέλιξη των ειδών προσαρμόστηκαν στα γλυκά νερά της λίμνης.

Η λίμνη Νικαράγουα είναι ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής. Είναι ένας κορυφαίος προορισμός για ταξιδιώτες που αναζητούν κάτι το ιδιαίτερο και πέρα από τα συνηθισμένα.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ: 11ος ΟLYMPUS ΜΑRΑΤΗΟΝ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/


Κυριακή πρωί και οι θεοί είχαν στήσει το δικό τους χορό. O Δίας ορθωνόταν όλο καμάρι υπενθυμίζοντας μας ποιος κάνει κουμάντο στο μυθικό αυτό βουνό, η Αφροδίτη θαύμαζε το κάλλος των αθλητών και ο θεός του πολέμου κοιτώντας μας ως άπειρους πολεμιστές σιγοψιθύριζε "που πηγαίνετε βρε κακομοίρηδες?". Οι υπόλοιποι θεοί έλεγχαν από το θρόνο τους τον υπέροχο αυτό αγώνα απολαμβάνοντας το νέκταρ και την αμβροσία τους....

Για τον συγκεκριμένο ορεινό μαραθώνιο ότι και να πει κανείς είναι λίγο, μόνο και μόνο που το πεδίο δράσης είναι ο μυθικός Όλυμπος καταλαβαίνει κάποιος την ομορφιά και την σπουδαιότητα το αγώνα.

560 έμπειροι και λιγότερο έμπειροι αθλητές έδωσαν το παρόν στον πανέμορφο αρχαιολογικό χώρο του Δίον. Στα μάτια όλων ζωγραφισμένη η αγωνία και η λαχτάρα να τρέξουμε σε αυτόν τον υπέρτατο αγώνα, ο καθένας για να επιτύχει τον προσωπικό του στόχο είτε αυτός είναι η νίκη, το 6ωρο, το 8ωρο, ο τερματισμός ή οτιδήποτε άλλο.

Η εκκίνηση  δόθηκε στις 06:05. Τα πρώτα έξι περίπου χιλιόμετρα του αγώνα αποτελούνται από ασφάλτινη ή χωμάτινη διαδρομή με ήπια ανηφορική κλίση, ενδιάμεσα υπάρχει μια ρεματιά με αμμώδες έδαφος. Έπειτα ξεκινά το μονοπάτι και ο επίπονος ανήφορος που συνεχίζει για τα επόμενα δεκαοκτώ χιλιόμετρα μέχρι το θρόνο του Δια. Το ανέβασμα ήταν διαρκές και αρκετά κουραστικό όπως είναι λογικό. Με κάποιες κλεφτές ματιές προς τα κάτω μπορούσες να θαυμάσεις την ομορφιά του τοπίου και να αντιληφθείς την απότομη αύξηση των υψομετρικών, μιας και είχες σχεδόν κάθετη θέα με τον κάμπο γύρω από το Δίον.

 Φτάνοντας στο περιβόητο οροπέδιο των Μουσών η κλίση είναι μικρότερη και σε πολλά σημεία κατηφορική, εκεί τα εργατικά μουλάρια αναπαυόντουσαν τρώγοντας γρασίδι και κοίταζαν με απάθεια τους αθλητές να περνούν από κοντά τους. Η θέα  σε εκείνο το σημείο είναι εξαιρετική και σε καθηλώνει. Καταλαβαίνεις επίσης γιατί γύρω από το συγκεκριμένο βουνό υπάρχουν τόσοι μύθοι και θρύλοι, μιας και έχει κάτι το θεϊκό.

 Στο καταφύγιο του Κάκαλου γεύτηκα το καλύτερο καρπούζι της ζωής μου , πιθανόν ο οργανισμός είχε την ανάγκη γλυκόζης. Τα παιδιά εκεί όπως επίσης και σε όλους τους σταθμούς ήταν πολύ εξυπηρετικοί και ευγενικοί απέναντι μας. Αργότερα η διαδρομή σε φέρνει σε υψόμετρο περίπου 2780μ. Τρέχεις παράλληλα με το θρόνο του Δια και τον δοξάζεις που είσαι δυνατός και υγιής ώστε να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία. Το σημείο αυτό όπως και τα επόμενα χιλιόμετρα μέχρι το καταφύγιο του Αγαπητού, απαιτούσαν μεγάλη προσοχή λόγο του σαθρού εδάφους. Συγκεκριμένα στα Ζωνάρια που οι ταχύτητες θέλοντας και μη ήταν υψηλές η προσοχή έπρεπε να ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Φυσικά οι πτώσεις δεν αποφευχθήκαν, για άλλους μικρές για άλλους μεγάλες. Τα ¨φρένα¨ στις κατηφόρες έπρεπε να δουλεύουν πολύ καλά όπως επίσης και τα χέρια ελεύθερα και ελαφρώς σηκωμένα με κινήσεις που θυμίζουν ζεϊμπέκικο για την καλύτερη ισορροπία και κατεύθυνση του κορμού.

 Εν συνεχεία η κλίση ήταν κυρίως κατηφορική και σταδιακά και ομαλά μπαίναμε στο φαράγγι του Ενιπέα. Εκεί άλλαζε η μορφολογία του εδάφους και της βλάστησης. Συντρόφια με τον ήχο του τρεχούμενου νερού πορευόμασταν  και όσο αυξανόταν η κούραση τόσο πιο πολύ ονειρευόμασταν την στιγμή του τερματισμού και της λύτρωσης. Καθώς περνούσε η ώρα η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο αισθητή, το φαράγγι προστατευμένο από τους ανέμους και σε συνδυασμό με την υγρασία έκανε την προσπάθεια όλων  λίγο πιο δύσκολη.

Το τελευταίο χιλιόμετρο ήταν το πιο απολαυστικό και για πολλούς το πιο γρήγορο. Διότι μπαίνοντας στο Λιτόχωρο παρέες ευχάριστων παιδιών με τα διακριτικά της διοργάνωσης μας χειροκροτούσαν και μας έδιναν κουράγιο. Ηλικιωμένοι από τα μπαλκόνια τους, νέοι στις καφετερίες γύρω από το συντριβάνι, όλοι συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή του τόπου τους. Η στιγμή που περνάς την αψίδα του τερματισμού είναι απλά , μαγική!

Όλα πήγαν καλά, άψογη οργάνωση, φοβερή φιλοξενία και υποστήριξη από τους κατοίκους του Λιτοχώρου. Το pasta party καθώς και το γεύμα μετά τον αγώνα πολύ καλό. Μορφές του αγώνα η τρελοπαρέα του ΣΔΥΘ στο υψηλότερο σημείο του αγώνα που ζητωκραύγαζε και φώναζε ρυθμικά τα ονόματα των αθλητών, ο υπέροχος κύριος με το σαξόφωνο που μας ταξίδευσε με τη μουσική του σε δυο σημεία του αγώνα. Οι πεζοπόροι που μας ενθάρρυναν σε όλη τη διαδρομή και οι φίλοι φωτογράφοι. Προσωπικά ευχαριστώ 4-5 φίλους δρομείς που δεν τους γνωρίζω προσωπικά , που στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα του αγώνα, έκοψαν το ρυθμό τους και μοιραστήκαν μαζί μου το λιγοστό νερό που τους απέμεινε . Αυτό είναι ένα από τα πολλά καλά του συγκριμένου αθλήματος.

Και όπως έχω επαναλάβει, πολλά μπράβο στους διοργανωτές, σε όλους τους συμμετέχοντες και τους συνοδούς τους, πιο πολλά μπράβο στους τρεις πρώτους νικητές κάθε κατηγορίας και ακόμη πιο πολλά μπράβο στους εθελοντές μιας και χωρίς αυτούς  κανένας αγώνας δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

 Η σελίδα μας στο FB είναι RUNVEL...καλούς αγώνες και καλά ταξίδια.

ΠΟΣΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Ποιος να μου το λεγε, ότι τρεις μήνες μετά την επίσκεψη μου στη Κόστα Ρίκα και μιλώντας με τους κατοίκους για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, ότι οι εθνικές μας ομάδες θα συναντηθούν στην φάση των 16.

Η Κόστα Ρίκα είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία στην κεντρική Αμερική και μετά το Μεξικό και τις Η.Π.Α είναι η τρίτη πιο διακεκριμένη ομάδα της βόρειο- κεντρικής Αμερικανικής ομοσπονδίας CONCACAF. Είναι αρκετά έμπειρη ομάδα μιας και έχει συμμετάσχει σε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα.

Οι Ticos όπως αποκαλούνται οι κάτοικοι της χώρας αυτής αποκαλούν με το ίδιο προσωνύμιο την εθνική τους ομάδα. Οι κοσταρικάνοι έχουν το ποδόσφαιρο στο αίμα τους, μπορείς να δεις παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο ακόμα και ανάμεσα σε μπανανοφυτίες , στις αυλές των σπιτιών, στα πλακόστρωτα σοκάκια. Είναι μακράν το δημοφιλέστερο άθλημα της χώρας. Έχει μεγάλη  ποδοσφαιρική ιστορία και παράδοση, πολλοί Ticos διέπρεψαν και διαπρέπουν σε πρωταθλήματα του εξωτερικού. Υπάρχει μια σχέση πάθους και αγάπης των κατοίκων με το ποδόσφαιρο. Από τα τροπικά παραλία μέχρι την εύκρατη ενδοχώρα  το ποδόσφαιρο κάνει αισθητή την παρουσία του. Το επαγγελματικό τους πρωτάθλημα είναι η Costa Rican primera division.

Εξίσου δημοφιλές άθλημα όπως και σε όλη την κεντρική Αμερική είναι και οι αγώνες ροντέο με διαφόρους συγχρόνους καουμπόηδες από την ενδοχώρα να επιδεικνύουν την δύναμη και την ικανότητα ίππευσης σε αλλόφρονα άλογα και βοοειδή. Δημοφιλές επίσης στα παράλια της χώρας είναι το surf. Στα βόρεια στα σύνορα με τη Νικαράγουα ίσως αντικρίσεις κάποιον αυτοσχέδιο αγώνα μπέιζμπολ. Αλλά όλα τα αθλήματα απέχουν μακράν από τη λατρεία των κατοίκων για το ποδόσφαιρο.

Θεωρητικά η ομάδα της Κόστα Ρίκα αποτελεί εύκολη κλήρωση για την εθνική μας ομάδα, δεδομένου των άλλων ομάδων που προκριθήκαν στην επομένη φάση του παγκοσμίου κυπέλλου. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δυναμική αυτής της ομάδας και ότι πρόκειται για μια παρέα- ομάδα χωρίς λαμπρούς αστέρες που διψάνε για διάκριση.

PURA VIDA….

WELCOME TO PRAGUE.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Φυσικά ένα απόγευμα δεν είναι αρκετό για να γνωρίσεις αυτή την πανέμορφη πόλη και αν χαθείς στα μεσαιωνικά στενά της. Είναι όμως μια μικρής τάξεως ευκαιρία να απολαύσεις στον ελάχιστο αυτό χρόνο έναν  υπέροχο τόπο. Ο Μοράβας μοιάζει να λικνίζεται χωρίζοντας την πόλη στα δυο. 

Μεγαλοπρεπή παλάτια και κάστρα υψώνονται πάνω από τον πόταμο και όλη η πόλη ενώνεται χάρη στις υπέροχες γέφυρες περασμένων αιώνων. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην κεντρική πλατεία και στο ξακουστό ρολόι, που κάθε μια ώρα διαδραματίζεται ένα όμορφο τελετουργικό από ανθρώπους ντυμένους με την παραδοσιακή ενδυμασία. Ολόκληρη η πόλη μπορεί να θεωρηθεί ένα μνημείο για αυτό δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο. Αξίζει να περιηγηθεί κανείς και να ανακαλύψει όμορφες κρυφές γωνιές της πόλης, όπως για παράδειγμα ένα όμορφο κατάστημα με σουβενίρ και παραδοσιακά προϊόντα που είχε στη διαπασών τραγούδια του Στράτου Διονυσίου (συνέβη).

Η πόλη της Πράγας θεωρείτε παγκόσμιος τουριστικός προορισμός και υποδέχεται εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. Πως να μην είναι άλλωστε πόλος έλξης αφού η μαγεία της πόλης συνεπαίρνει και τον πιο απαιτητικό. Επίσης από την τεραστία αμερικανική τουριστική αγορά θεωρείτε μέσα στην πεντάδα των πόλεων που επιβάλλεται να δει κάποιος ερχόμενος στην Ευρώπη. Σε αυτό βοηθά και η τεραστία εβραϊκή παροικία που ανθούσε κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων και πολλοί από τους απογόνους αυτών των οικογενειών, πλέον αμερικανοί πολίτες επισκέπτονται τα πάτρια για αυτούς εδάφη. 

Είναι αλήθεια ότι ακόμη και ο Χίτλερ γοητεύτηκε από την πόλη και διέταξε να μην καταστραφεί τίποτα από αυτήν, για αυτό το λόγο άλλωστε σώζονται τα περισσότερα μνημεία της πόλης και μάλιστα σε άριστη κατάσταση, σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη Ευρώπη που δεν γλίτωσε των βομβαρδισμών!

Το καταλληλότερο σνακ για ένα διάλειμμα μετά από πολύωρο περπάτημα είναι ψητό λουκάνικο σε ψωμάκι συνοδευόμενο από ένα ποτήρι παγκοσμίου επιπέδου τσέχικης μπύρας. Τα συγκεκριμένα λουκάνικα που ψήνονται σε υπαίθριες καντίνες έχουν το τριπλάσιο περίπου μέγεθος από το ψωμάκι. 
Οι Τσέχοι είναι πρώτοι στο κόσμο σε κατανάλωση μπύρας ανά κάτοικο. Είναι συνάμα πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι, στα κεντρικά σημεία εύκολα συνεννοείται κανείς στα αγγλικά, αλλά η πλειοψηφία των κατοίκων δεν τα ομιλούν. Οπότε γίνεται λίγο δύσκολη η επικοινωνία ιδίως όταν σου μιλούν γρήγορα στη γλώσσα τους σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Εν κατακλείδι, υπέροχη πόλη πολιτισμικό διαμάντι της κεντρικής Ευρώπης.

ΣΤΟ ΣΦΑΙΡΙΚΟ STOCKHOLM GLOBE ARENA.

VISIT OUR NEW BLOG http://www.runvel.gr/

Το Stockholm Globe Arena είναι ένα επιβλητικό στάδιο με σφαιρικό σχήμα που δεσπόζει από πολλά σημεία της πόλης. Κατασκευάστηκε το 1989 και από τότε διατηρεί τον τίτλο του μεγαλύτερου σφαιρικού κτιρίου στον κόσμο, με διάμετρο 110μ και ύψος 85μ. Για να ολοκληρωθεί αυτή η υπερκατασκευή χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια εντατικών εργασιών.

 Το 2011 είχαμε τη χαρά να επισκεφτούμε αύτη τη γιγάντια σφαίρα, για να παρακολουθήσουμε το κορυφαίο τοπικό ντέρμπυ του σουηδικού πρωταθλήματος στο χόκεϋ επί πάγου. Παρέα με φίλους της ελληνικής ομογένειας της πόλης κατευθυνθήκαμε στη αρένα να παρακολουθήσουμε το αγώνα της χρονιάς. Αντίπαλες ήταν οι ισχυρότερες και λαοφιλέστερες ομάδες της Στοκχόλμης η ΑΙΚ Σόλνα και η Τζουγκάρντεν. 

Το γήπεδο χωρητικότητας περίπου 14000 θεατών ήταν κατά 70% γεμάτο, κυρίως για λόγους ασφαλείας, μιας και οπαδοί και των δυο ομάδων συμμετείχαν σε αυτή τη γιορτή του αθλήματος. Το χόκεϋ είναι αρκετά δημοφιλές σε όλη την Σκανδιναβία και ανταγωνίζεται ως προς τη θεαματικότητα ή ακόμα και προηγείται του ποδοσφαίρου. Ανέκαθεν υπήρχε μια προσωπική συμπάθεια ως προς το δυναμικό αυτό άθλημα. Ομολογουμένως δεν είχα ιδιαίτερες γνώσεις ως προς τους κανονισμούς του παιχνιδιού και ήταν πολύτιμη η βοήθεια ενός φίλου Έλληνο-Σουηδού που μας κατατόπισε με τις γνώσεις του και μας βοήθησε να μπούμε στο κλίμα του ντέρμπυ. Η ατμόσφαιρα ήταν ανάλογη της κρισιμότητας του παιχνιδιού, οπαδοί και των δυο ομάδων σε κόσμια πλαίσια δημιουργούσαν με τα τραγούδια τους μια πολύ όμορφη εορταστική ατμόσφαιρα. 

                        

Το ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού μπορεί να είναι δυναμικό αλλά δεν έχει καμιά σχέση με το αμερικανικό στυλ που για λογούς θεάματος και διαφήμισης συχνές είναι η συμπλοκές μεταξύ παικτών και διαιτητών. Κατά τη γνώμη μου η αμερικανική εκδοχή του αθλήματος είναι γελοία και αγγίζει το σημείο της ύψιστης ηλιθιότητας. Για την ιστορία νικήτρια με 2-1 αναδέχθηκε η ομάδα της Τζουγκάρντεν. Πάρα πολύ καλή εμπειρία να παρακολουθήσει κανείς ένα τόσο σημαντικό αθλητικό γεγονός σε ένα το όμορφο κατασκεύασμα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Στη συγκεκριμένη αρένα λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο εκδηλώσεις παντός τύπου και συναυλίες με τα κορυφαία πρόσωπα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.